Sang Sattawat (2006)

Geweldige mooie film van Weerasethakul. De eerst die ik van hem zag was het mooie Mysterious Objects at Noon. Die heb ik echter in halfslaap gezien, dus stemmen doe ik bij herkijk (zeer binnenkort).

Deze film begon als een fijn sluimerend en mijmerende film, over een vrouw werkende in een klein hospitaal. De gesprekken met de patienten en medewerkers gaan over kleine kwalen, ditjes en datjes, maar maakten grote indruk op mij. Naarmate de film vorderde werd ik steeds meer gegrepen door de ambiguïteit van alles. De gesprekken die gevoerd worden voelen onschuldig, normaal, maar zijn toch grootser dan dat.
Dit komt ook terug in de twee verhalen die vooral bij aanzet verschrikkelijk overeen komen. Zijn het dezelfde mensen in een andere tijd/dimensie ? Het blijft abstract en aan de kijker. Er wordt geschreven dat het over de ouders van de maker gaat, voordat ze elkaar ontmoeten en dat het een pure sfeerschepping is.

De boedistische leer en vooral reïncarnatie en karma spelen hier volgens mij een grote rol. Hoe verschillende levens dezelfde zijn, maar toch anders.
Ik kon het niet allemaal bevatten, maar vond het prachtig. Vooral de langgerekte shots die sporadisch door de film verweven zaten. Het grote bhoedabeeld, en dan het shot met de rook!. Prachtig, prachtig prachtig. Realisme en surrealisme vloeien in elkaar over, op een subtiele manier.
En dan de muziek die soms opduikt (en dan vooral op het einde). Door de context van de film leek het allemaal net anders dan normaal.

Hij moet nog even bezinken, denk dat ik hem een kleine 4,5* geef. Kan nog omlaag, maar lijkt me stug. Niet een film voor iedereen, maar wie van berustende, serene cinema houdt zal dit vast wel mooi vinden.

Even de cynici voor zijn. Je hebt films waarin bijna niets gebeurd, je hebt films die onbegrijpelijk zijn. En je hebt films waarin bijna niets gebeurd èn die onbegrijpelijk zijn. Zo'n film is dit. Mensen die dat niet trekken: afrader. En anderen voelen zich ongetwijfeld hierdoor aangesproken. En die moeten dit vooral eens zien.

Apichatpong Weerasethakul was een van de twee regisseurs waarvan ik al een tijd benieuwd was naar hun werk en waarvan ik vandaag eindelijk een film heb gezien. En het viel me beslist niet tegen. Syndromes and a Century is een heel trage, uiterst serene film die in twee delen uiteenvalt. In het eerste zien we een huiselijk oud, ziekenhuisje en de mensen die er in rondlopen en gesprekken met elkaar voeren. In het tweede zien we dezelfde mensen terug, maar hun leven verschilt wat, maar nu in een veel moderner, wat killer ziekenhuis. De gesprekken zijn voor een deel ook exact gelijk. Maar in beide delen vinden ook apart gebeurtenissen plaats.

Het is alsof je naar twee paralelle werelden kijkt. De film gaat volgens mij over de gevolgen van je omgeving op je leven, over keuzes maar heeft inderdaad ook sterke boeddhistische invloed (er komen ook monniken in voor) en gaat ook over reincarnatie.

Een dromerige, mooie, sfeervolle film die je vooral niet te hard moet willen begrijpen.

4.0*

Gelukkig reken ik mijzelf niet tot dat volk en kan ik zelfs zeggen dat ik 'zo'n' films juist erg kan waarderen. Even geen grootse avonturen, maar serene stiltes om in weg te dromen Geen films waar je aan je handje wordt meegenomen, maar films die gewoonweg zijn.

Ik had trouwens wel verwacht dat het een SBoy-film zou zijn, alleen een halfje meer mag wel

4 sterren vind ik perfect voor deze film (en een hoop nieuwsgierigheid naar zijn andere werk).

Trouwens: 160e in de publieksstand, parels voor de zwijnen...

Films van Apichatpong zijn gemaakt voor halfslaap. Wat heet, eigenlijk *zijn* ze halfslaap. Festivalfilms bij uitstek, soezen bij, op en met celluloid.

Weinig toe te voegen aan de heren hierboven, alleen zie ik de eindscène nergens genoemd ('t dansje); sublieme relativering van alle gedurende de film uitgestrooide filosofietjes.

Laat ik van halfslaap slaap maken dan En ik zie zo'n films toch liever thuis hoor. Veel intiemer.

Fantastisch.

Eigenlijk gewoon weer volkomen verbijsterend. Een niet te duiden film, of eigenlijk alleen als een Apichatpong Weerasethakul film. Een volstrekt unieke auteur van de cinema.

Heen en weer geslingerd tussen lieftalligheid, niemendalligheid, tikkie verveling, waanzinnige schoonheid en fascinatie voor het ongrijpbare. De opbouw in het eerste deel is groots en na de 50 minuten die het duurt wordt je even teruggeworpen in het tweede deel. Dat gelijk begint te intrigeren met parallelle scenes en conversaties met deel één en op een gegeven moent een volstekt eigen invulling krijgt. Voor de laatste vijf minuten geen ander woord te bedenken dan briljant.

Een van de meest originele talenten die in de 21e Eeuw zijn neus aan het venster is komen drukken.

Wat een bloedmooie poster trouwens.

Vond ik ook al. En het is nog de officiële ook, daarom maar hier geplaatst. Vind het posterontwerp van zijn films sowieso erg bijzonder, zo ook de verschillende van Sud Pralad. Je zou bijna kunnen zeggen dat het nog een extra dimensie aan de films geeft.

Deze film begint met een aangename lichte spanning die een half uur aanhoudt. Daarna verwacht je een ontwikkeling van karakters of een wending, maar helaas gebeurt er helemaal niets. Alleen hele lange shots en een herhaling van het voorgaande in een nieuwe setting.
De film wordt een lange stroperige , slaperige boel en ik heb wegens grote saaiheid de film ook niet af kunnen zien.
Meestal vind ik oosterse films uit bijvoorbeeld China of Korea erg mooi en prettig door het trage tempo en de ruimte die is over blijft voor eigen invulling en fantasie van de kijker, maar deze film is anders....i.t.t de andere recensisten heeft hij me niet kunnen bekoren.

Yep! Leuk dat er in het tweede gedeelte buiten de duidelijke identieke personages en gebeurtenissen om ook 'in het klein' naar het eerste gedeelte van de film verwezen wordt. Die lange wonderschone take die eindigt in die zuiginstallatie oa, die direct associaties oproept met de maan uit het eerste deel. Erg mooie muziek ook. Fascinerende film dit!

Wat een fiasco! Een film die beschikt over 2 prachtige posters en ze vervolgens allebei niet in de vorm van scenes in de film terug laat komen.

Apichatpong Weerasethakul is er in vergelijking met Sud Sanaeha niet op vooruit gegaan. De film opent weer met een gesprek over een patiënt die op bezoek komt en terloops hoopt om wat medicijnen voor zijn naasten mee te kunnen nemen, terwijl de dokter te kennen geeft dat ze dat niet kan doen.

Vervolgens belandden we niet in een gesprek, maar in een waar kruisverhoor. De fase waarin meerdere dialogen herhaald worden maar dan in een stadsziekenhuis, is aardig bedacht maar voelt vooral aan als een gimmick. Het wierp slechts een ander licht op het aanvankelijke kruisverhoor tussen de man en vrouw.

De film kent enkele meditatieve scenes die mij wel konden bekoren, helaas delven deze het onderspit en vangen zij de vele gesprekken in deze film onvoldoende op. De scene met de maan, de rustige cameravoering langs standbeelden ondersteund door muziek, het veterstrik moment bij de zusters en verplegers, de zuiginstallatie en de eindscene zijn gaaf maar kunnen het gemis aan visuele krachtpatserij niet compenseren. De kadrage oogt wel verzorgd, maar echt veel valt er nooit te zien.

Ik was in Sud Sanaeha nog zo te spreken over het spel met zonlicht dat de regisseur speelde en de gelukzaligheid en tijdloosheid die men uitstraalde op die ene zomerse vrije middag en dan krijg je dit voor je kiezen?! Absoluut geen dromerige film, slechts bij momenten wist deze film mij in te palmen. Een klinische film, waar ik het tempo goed kon behappen maar mij stoorde aan de nietszeggendheid van de beelden en de vele 'normale' gesprekken. 2,5*

De eerste film die ik zie van Weerasethakul. Dat terwijl ik toch al wel langer op de hoogte was van het bestaan van deze regisseur met tamelijk onuitspreekbare naam. Bovendien kunnen Thaise films mij meestal ook wel bekoren.

Deze film deed me echter niet veel. Echt saai wordt het niet, maar boeien kon het me ook nauwelijks. Misschien is het inderdaad te normaal. De ziekenhuis setting hielp daar ook niet echt bij. En op nog een ander punt ben ik het met maxcom eens, visueel viel hier toch ook weinig te halen, al doet de poster anders vermoeden.

2,5*, maar natuurlijk nog niet het einde voor Apichatpong.

Kom op, Rambo is toch niet normaal joh, pure fictie.

'En mensen die geen enkele moeite doen om ook maar iets te willen begrijpen' - en dan denk je dat ik nog op je ga reageren ook?

Oeps, nou heb ik het toch gedaan. Wat dit te maken heeft met het begrijpen dan wel nadenken over een film weet ik niet meneer K. Je geeft zelf ook slechts een 3.5, uit je recensie wordt het mij niet duidelijk waarom niet hoger. Licht eens toe aub?

Mijn 'lage' cijfer heeft niks te maken met het niet begrijpen, dan wel niet nadenken over deze film. Als een film je wel weet te raken, denk je er ook automatisch langer over na.

Een eerste indruk is zelden het definitieve oordeel over een film. Waarschijnlijk bestaat er niet eens zoiets als een definitief oordeel. Kunst heeft tijd nodig om zich in ons hoofd en hart te nestelen.

Lastig te beoordelen. Ik vond de ziekenhuis-setting oninteressant eerlijk gezegd. Gelukkig wordt het in het eerste deel nog wel gecompenseerd door de schitterende omgeving. In het tweede deel is het dan toch wat minder. Uiteindelijk resulteert dat in een vrij langdradige film, die nog wel gered wordt steeds einde. Die scene met rook ... en dan de muziek erbij, erg sterk. Helaas blijft de rest achter.
2.5*