When the Levees Broke: A Requiem in Four Acts (2006)

Wat vooral erg sterk is aan deze documentaire is dat Lee niet op z'n Michael Moore's tegen Bush aan loopt te schoppen, maar vooral de mensen zelf het woord laat doen. Bij het begin van de documentaire, die vooral over de ramp zelf gaat, had ik (hoe hard het ook klinkt) een klein beetje het gevoel het allemaal al gezien te hebben. Maar vooral de tweede helft waarin de nasleep van de gebeurtenissen te zien is is heel erg indrukwekkend en geregeld flink ontroerend

Alle treurnis wordt echter afgewisseld met opbeurende berichten over de veerkracht van de stad, de ophef over de uitspraken van Kanye West (die live op tv verklaarde dat George Bush een hekel aan zwarten heeft), en er wordt zelfs ook nog een minuutje uitgetrokken voor een klein landje dat de waterdefensie wel op orde heeft.

Boeit de volle 4 uur, 4*

Spike Lee!

Er worden allerlei mensen geïnterviewd en die vertellen hun verhaal. Opzich niet bijster opzienbarend. Maar wel de enige manier om een documentaire hierover te maken. De Michael Moore manier zou alleen maar averechts werken zoals Jordy al aangaf. Hoewel Bush hier natuurlijk flink heeft geblunderd. (om het netjes uit te drukken) Kan ik zelf deze mening wel vormen, zonder beelden te krijgen van Bush met een lullig voice overtje, zoals in F911. (Hierdoor krijg ik juist sympathie voor Bush en een hekel aan Moore)
Nee Spike doet dit om een veel effectievere manier.
Hij laat de mensen zelf aan het woord, en niet alleen 1 bevolkingsgroep maar allerlei lagen komen langs, en zo krijg je een mooi geloofwaardig beeld.

Verder laat Lee ook zien dat het een filmmaker is en dus is er visueel ook zeker te genieten. Vooral de mensen die voor hun kapotte huis zijn gefilmd geven vaak prachtige plaatjes. En de dode mensen in de rivieren geven op een lugubere manier ook prachtige plaatjes (dit zijn overigens vaak foto's dus niet helemaal Lee zijn verdienste.) En hele fijne muziek ook weer.

Nette/Goed gemaakte documentaire. Ik ga mee met de 4*.

Het is erg zorgvuldig gemaakt, en al een prestatie opzich dat het gedurende de vier uur altijd blijft boeien.
Het zet je natuurlijk wel even aan het nadenken over Bush en de zijnen en bij vlagen moet je als kijker even slikken, maar, en dit is al gezegd, het is erg knap hoe Spike Lee geen anti-Bush pamflet maakt maar gewoon de betrokken aan het woord laat.
Bovendien was de muziek, die de film op belangrijke momenten ondersteunde - waarschijnlijk weer door Terenche Blanchard gemaakt? - erg aangenaam.

Kan niks anders doen dan ook meegaan met de 4*. Een van de betere docu's die ik ken

Yep, muziek van o.a. Wynton Marsalis, Terence Blanchard en Kanye West, én natuurlijk het prachtige "Walking to New Orleans" van Fats Domino.

Vanavond op TV, maar volgens mij een verkorte versie (of volgende week moet deel 2 komen) Want hij begint om 22:45 en eindigt om 1:00

morgen komt het tweede deel zoals netjes vermeld staat...

Indrukwekkend zeg! Vanavond het tweede deel...

De groep Wilders noemde deze docu tijdens kamervragen een voorbeeld van klimaatpropaganda.

Hilarisch .

Zeer indrukwekkende film, gezien de tijdsduur een slechte tijdskeuze om het uit te zenden, maar goed. best pijnlijk om te zien wat voor gevolgen de orkaan voor de inwoners van New Orleans had en welke tenenkrommende nasleep van de overheid dit met zich meebracht....

4*

Natuurlijk wisten we allemaal dat de hulpverlening na de orkaan niets voorstelde en een zooitje was en dat het een politiek getouwtrek was, maar mijn mond stond regelmatig wagenwijd open van verbazing en ongeloof.
Ik ga niet eens beginnen aan het opnoemen van de dingen die ik schandalig vond want dan heb ik toch minstens een half uur de tijd nodig terwijl ik dan zeker de helft vergeten zal zijn.
Ik vond dit 1 van de beste en meest indrukwekkende ducu's die ik ooit heb gezien.

Cijfer: 5

Ik wist al dat het stel debielen waren maar het is toch leuk dat ze het nog even bevestigen.

Erg indrukwekkende docu die van begin tot eind blijft boeien en dat is erg knap. Mooi ook om zo op een rijtje te zien wat er nu allemaal mis is gegaan voor, tijdens en na Katrina. Het moet wel heel erg zuur zijn als je erachter komt dat je regering niets om je geeft en liever mensen in andere landen gaat 'helpen'.

4,5*

Toch is deze documentaire veel meer dan de zoveelste aanklacht jegens het Bush-regime en zijn onkunde en non-interesse voor interne Amerikaanse problematieken.

Een hart onder de riem voor de slachtoffers, tevens klaagmuur, maar vooral is het een hommage aan New Orleans, een bijzondere stad in de VS, en al haar culturen en natuurlijk haar muziek. Het gaat niet alleen om de ramp an sich.

Dat de onontkomelijke tranen en tuiten aanwezig zijn, vergeef ik Spike Lee. Maar dat hij hier en daar een bekende Amerikaan laat opdraven voor een klein statement, dat had van mij echt niet gehoeven. Ik neem aan dat een Sean Penn wel meer te melden heeft dan dat de kerk van de priester van zijn wijk niet voor niets 'de Ark' heet.

Dikke 4,5*. Zit verdomd goed in elkaar, en dat het, ondanks de vele herhalingen van zetten, nergens inzakt. Knap hoor.

Ik kan er weinig aan bovenstaande reacties toevoegen behalve dat ik het een ongelooflijk goed uitgebalanceerde doc vond die alle facetten van de ramp, haar slachtoffers, en de nasleep ervan goed uitlichtte.

Ik heb het eerste kwartier gemist, maar alsnog een dikke 4*. Snel op zoek naar de dvd.

Indrukwekkende, vaak zeer emotioneel geladen documentaire. Heel erg lang en niet alle delen zijn even sterk (vooral het derde is wat minder), maar zeer de moeite waard. De minpuntjes zijn wat mij betreft alle uitstapjes richting muziek; zodra mensen gaan zingen en/ of rappen wordt het allemaal nogal stichtelijk en begint de geest van God niet alleen in de mensen, maar helaas ook in de documentaire rond te dwalen. En het gedeelte over het ontstaan van de jazz had wat mij betreft ook weggelaten kunnen worden. Verder een eersteklas documentaire.

De documentaire is onlangs op dvd verschenen, met als extra toegevoegde waarde een derde disc met daarop een nieuwe Act 5, die ruim anderhalf uur duurt! Hierin aanvullende interviews en nog meer beeldmateriaal, waaronder een veel langer interview met Sean Penn. Bij elkaar duurt de hele documentaire nu bijna zes uur! Een hele zit dus, maar het loont absoluut de moeite. Als je er echt geen genoeg van kunt krijgen is er ook nog audiocommentaar van Spike Lee te horen gedurende de hele docu.

Goede documentaire inderdaad om verschillende redenen. Vooral het feit dat Spike Lee zoveel verschillende mensen aan het woord laat, maakt het zo sterk. Er zit nergens een moment in waar iemand de kans krijgt om zijn mening er doorheen te hameren; die mening mag je zelf vormen. Even aangezien is dat Lee mensen die worden aangevallen (zoals burgemeester Nagin) ook de kans geeft om hun woordje te doen en zo wordt er een compleet beeld gevormd.

Verder ben ik enorm veel verbijsterende dingen over de ramp te weten gekomen. Vooral de gedachte dat al die mensen over heel Amerika verspreid zijn en niet eens de kans krijgen (de reis terug) om terug naar New Orleans te keren, greep me aan, maar de film heeft veel meer van dit soort momenten. Het gevoel van in de steek gelaten worden, niet alleen de dagen van de ramp, maar ook gedurende de hele nasleep, heeft toch veel indruk gemaakt.

4*

Samen met 9/11 en touching the void de meest indrukwekkende docu die ik gezien heb. Ik wist niet erg veel over deze gebeurtenis in 2005 maar ik kan nu wel zeggen dat ik goed op de hoogte ben van het drama dat zich daar heeft afgespeeld en nog steeds afspeelt. Ongelooflijk hoe Bush en de regering daarmee zijn omgegaan. Aangrijpende beelden en goede muziek en verhalen van overlevenden maken dit tot een topdocumentaire.

Wat zijn ze er nu trouwens als de kippen bij met die branden in Californië. Maar ja, daar wonen dan ook erg rijke mensen.

Inderdaad wel grappig om te zien.

Vierde geen sinterklaas, maar toch kreeg ik deze. Erg aangename verrassing Beste docu die ik ken namelijk.

Ik heb de documentaire niet gezien, maar als ik dit lees vind ik het wel erg hoe het gaat in dat land. New Orleans was een stad met heel veel african americans en dat telt erg voor de amerikanen om zich daarvoor in te zetten.

Een schokkende documentaire waarin voor mij duidelijk werd waar voor de regering de prioriteit ligt in de VS. Het helpen en redden van de eigen bevolking staat in deze lijst duidelijk ergens in de degradatiezone.

Ik moest bijna janken van woede toen ik zag dat op het hoogtepunt van de ellende Condaleezza Rice aan het shoppen was geslagen in schoenenwinkels en dat Dick Cheney rustig aan het vissen was.

Hoe kan onze regering zulke mensen als deze toch steunen? Erger nog is dat het geen onkunde was maar bewuste negeerpraktijken.

Naderhand werd er na het leed geleden was een PR rondje gedaan door de Bush-administration om het gezicht niet te verliezen. Sneu allemaal....PR is belangrijker dan de eigen bevolking in nood helpen zo ver moet wel overduidelijk zijn.

Ja, dramatisch. Lijkt wel alsof die ondertiteling rechtstreeks van het internet is gedownload en zonder controle maar op de dvd is gezet.

Trouwens, leuk om te zien dat de - in mijn ogen - meest spraakmakende figuur uit de documentaire, Mrs. Phyllis Montana-LeBlanc, later een rol speelde in de HBO-serie Treme.

Prachtige documentaire over de orkaan Katrina die New Orleans raakte op 29 augustus 2005. Er komen ontzettend veel mensen aan het woord hier: van de inwoners tot de burgermeester tot Sean Penn (die uit solidariteit mee kwam helpen). Uiteraard gaat het er ook over dat er eigenlijk geen hulpverlening was, en dat alle instanties het af lieten weten. Wat uiteraard ongelooflijk is voor een welvarend land als Amerika. Verder wordt duidelijk dat de gevolgen op allerlei gebieden enorm zijn. Vaak indrukwekkend en soms aangrijpend, en in alle rust geregisseerd door Spike Lee.