Coupe de Ville (1990)

Leuke comedy. ***

Zucht... niet bepaald bijzonder. **1/2.

Aardig, soms wel wat over-acting dat nergens toe leidde, wel een leuke settings

Goed..2,5*

Zie in de gids net dat 'ie volgende week op tv komt. Bleek dat ik hem al eens gezien had, maar dit is 'weer' één van de verdwaalde nog niet op gestemde films. Ga hem denk ik nog wel even kijken volgende week. Vond hem de vorige keer best leuk. 3*

het liedje waar over ze ruzie maken ,is het nou een sexliedje of een zeemansliedje?

gewoon een leuke Comedy film..3*

Leuk om weer gezien te hebben na jaren, ook de erg jonge Patrick Dempsey. Ik vind het vooral door jeugdsentiment een leuke film. Gewoon een niks-aan-de-hand-verhaaltje met soms geslaagde grappen en wat sentiment.

Redelijke Roadmovie niet echt grappig leuk dat Daniel Stern erinspeelt.

Trailer

Echt leuke film, meer een roadmovie dan een komedie, hoewel er zeker leuke momenten inzitten. vond de film een 3.75 waard naar boven gegaan omdat er nog geen 4 was.

deze toendertijd nog in de bios gezien maar weet er weinig meer van qua details .

ik vond het wel een aardige film

Licht filmpje; heb echter al veel betere gezien in het genre. Drie wat van elkaar vervreemde broers vinden elkaar terug op een roadtrip waarbij ze een Cadillac bij hun vader in Florida moeten bezorgen. Without a scratch of course. En dan wordt het wel erg voorspelbaar en volgens het boekje. De humor vond ik (f)lauw. Probleem is dat ik ook vanaf het begin nergens het gevoel had dat die drie broers elkaar niet konden luchten. Ook tijdens de roadtrip zijn er weinig conflicten. En dan sleuren ze nog een erg zwakke romance erbij met één van de broers. Nee, echt goed kan ik dit niet noemen maar Alan Arkin en Daniel Stern zetten nog het één en ander recht. Met pijn en moeite een 3*, maar dit kan nog zakken.

Regisseur Joe Roth maakt met Coupe de Ville een hartverwarmende film. Een roadmovie met leuke memorabele momenten. Men neme de discussie over de betekenis van de song Louie, Louie. Of het moment dat Patrick Dempsey van school wordt opgepikt. Of de onderlinge verbale steekspelletjes tussen de broers. Of de dialogen van Alan Arkin. Bijna elke scène sleurt je heerlijk mee in het verhaal over drie broers die elkaar ogenschijnlijk niet echt mogen, maar van vader Alan Arkin de opdracht krijgen gezamenlijk het verjaardagscadeau voor hun moeder (een cadillac) in ongeschonden staat naar huis te rijden.

De film plaatst zijn personages op de voorgrond. Ze maken geen deel uit van het verhaal. Ze zijn het verhaal. Ze zijn gelukkig voorzien van genoeg realisme om met hen te sympathiseren. Goed voor de beleving. Wel heeft het script de personages voorzien van wat eigenaardigheden, die hier en daar neigen naar het clichématige maar het net niet zijn. De personages glijden niet af naar de onwaarachtigheid maar blijven prettig grijpbaar.

Coupe de Ville is een tragikomische roadmovie. Een ziekte legt op een bepaald moment een zeker melancholisch laagje in de film. De tragiek staat echter nooit in het middelpunt. De tragiek popt op maar is niet dwingend aanwezig en bemoeit zich maar zelden met de hoofdlijn. In het middelpunt staan de belevenissen van de broers. En die belevenissen zijn levendig en humoristisch en zijn gekruid met een beetje nostalgie en veel heftige en grappige dialogen. Leuk.

Bikkelende broers, verloren liefde en ruzie met de nieuwe partner van je ex, een terminale zieke die z'n kinderen wil samenbrengen, een blinkende oldtimer waarvan je met zekerheid weet dat hij niet ongeschonden de eindmeet zal halen,...

Niks nieuws onder de zon, maar door binnen de lijnen te kleuren - het wordt nooit melig, de humor is flauw noch plat, het verhaal is nooit tè ongeloofwaardig - en met drie fijne acteurs, zorgt de filmmaker voor aangename zit.

Voeten in de zetel, pak chips in de hand, en je kan anderhalf uur ontspannen en genieten.