Wolfsbergen (2007)

Waar bij de voorgaande film van Leopold voor mij niks leek te kloppen, valt alles hier duidelijk op zijn plek. Dit kan evenwel liggen aan een artistieke verbetering van de filmmaker als aan mijn eigen kijkervaring (sinds ik Guernsey zag in 2008). Ik ben blij dat ik door het zien van Brownian Movement teruggekeerd ben naar het werk van Nanouk Leopold, de meest interessante hedendaagse Nederlandse filmmaker wat mij betreft.

De film bestaat uit zorgvuldig geschoten stilstaande (een enkele reframing uitgezonderd) tableaux die samen met de mimiek van de off-screen starende personages en een heldere geluidsband op Antionioniaanse wijze (hoewel ook Ming-Liang Tsai bijvoorbeeld bij mij op kwam) een psychologie en gemoedstoestand evoceren.

Voor mij was het mooiste moment in de fim als Haas in een ultieme en symbolisch daad om aandacht vraagt. Ze eet van haar drinkglas, waardoor ze niet meer kan spreken. Dit lijkt een vroeg volwassen voorbeeld: ze roept haar ouders op nu eindelijk eens op te houden naar elkaar te schreeuwen. De ironie wil dat de ouders dat al ruziënd niet opmerken natuurlijk.

Het happy end is eigenlijk a-typisch voor een Europese arthouse dramafilm denk ik, maar anderzijds is het nog geen redundante verklarende closure a la Hollywood. De harmonie ervan is mooi gesymboliseerd door een plaat die opeens zonder horten en stoten afspeelt op de platenspeler (iemand die weet welke muziek dit is?).

De muziek uit de platenspeler is originele, titelloze muziek van componist Loek Dikker.