Avril (2006)

Deze staat op Maandag 17 november geprogameerd in de studio's in Leuven naar aanleiding van het Holebifilmfestival Vlaams-Brabant.

Zeer mooie, gevoelige, tedere, integere en uiteraard trage film, die met gemak de begrippen "religiositeit", "vriendschap", "homosexualiteit" en "à la recherche du temps perdu" met elkaar verbindt. Tot tien minuten voor het einde zou ik de film vijf sterren gegeven hebben. Maar de plotwendingen die dan nog op je boterham gesmeerd krijgt, zijn zo ongeloofwaardig en vooral zo onnodig dat ze de film bijna helemaal onderuit halen. Toch een enorme aanrader.

Gérald Hustache-Mathieu neemt hier net teveel hooi op z'n vork. Meisje wordt - even kort door de bocht - van ascetische non tot hippie. Het is vooral de gezapige zomerse sfeer aan het strand die de film soms erg genietbaar maakt. Maar het thema hieromheen lijkt kijkende naar de filmstijl toch niet lekker uit de verf te komen. Het is eigenlijk te grootst en veelzeggend voor zo'n film. Naar het einde toe lijkt het de film bijna te nekken. Maar goed, de sfeer en de vrijheid die oprecht voelt in het middenstuk staat er wel en maakt het tot een fijn klein filmpje.

Heerlijke film. Behalve helemaal op het einde raakt de film alle juiste snaren. Goed acteerwerk, mooi ingetogen en warm. Dikke aanrader.

Ik las ergens dat ieder shot van deze film een betekenis heeft. Dat is wat overdreven maar Avril is wel een parel in de onnoemelijke rij van goede Franse producties. Alle acteurs spelen de natuurlijke dialogen volmaakt en zonder pretenties. Noemenswaardig is ook 'Luna de Abril', gezongen door Maria Dolores Pradera.

Aanvankelijk interessant, zelfs boeiend gegeven, helaas tot dat de film in stroomversnellingen geraakt en de ene verrassende, amper geloofwaardige wending, de andere opvolgt.

Goede momenten, zelfs eventjes ontroerende, maar de film is hoe langer hoe meer niet ongevoelig voor sensatie en soms niet weinig. Op het einde wordt het zelfs melodramatisch en zelfs bespottelijk simpel wat hem nog meer degradeert.

Zeker geen pro-clericaal werk; "L'Amour de Dieu ne remplace pas tout.", zeg één van de nonnetjes.

Sophie Quinton is uitstekend als jonge novice.

"Un beau conte d'aujourd'hui" zegt de speakerin van Arte. Bemoedigend maar helaas ontsporend, vond ik.

Onder het kijken naar de film dacht ik er opeens aan dat ik "Honneponnetje" nog steeds niet gezien heb.

Was misschien een betere tijdsbesteding geweest naar dit hele flauwe Franse filmpje te kijken.

Lichtgewicht.

Ik vind het wel een aardige film, sprookjes zijn soms ook leuk.

een mooie innemende film; intiem en met lyriek. helaas moet ik het eens zijn met wat er hierboven geschreven wordt over de stroomversnellingen; ze maken de film een stuk platter. IK vermoedt dat deze tot de weinige kloosterfilms behoort; waar iemand ZONDER affiniteit met klooster leven beter uit de voeten kan dan iemand MET. Overigens de nonnen zijn noch cistercienzers noch trappistinnen.