Jindabyne (2006)

Ik ben de film gisteren gaan zien en mij kon het niet bekoren.
Geen enkel moment greep het verhaal me echt aan ... spijtig. 2*

Bijzonder broeierig drama, dat gretig gebruikt maakt van de Australische outbacks om de psychologie van zijn personages een extra dimensie te geven. Vanuit het centrale thema, schuld en boete (hiermee is de vergelijking met 'Deliverance' inderdaad gemaakt), maakt Lawrence vervolgens ook een grimmige observatie over de normen en waarden van twee geheel uiteenlopende culturen. En hoewel al deze elementen naar iets toe werken én bijgestaan worden door intense acteerprestaties, weet Lawrence geen emotionele catharsis te bereiken. 'Jindabyne' behoeft geen gesloten einde, dat zou de intentie van de makers alleen maar onderuit halen, maar de manier waarop de prent wordt afgerond is mijns inziens iets te simplistisch.

3*

Het gegeven van deze film, gebaseerd op een kort verhaal van Raymond Carver, is eerder gebruikt als onderdeel van Robert Altman's Short Cuts. Het is een interessant maar wat karig idee voor een hele film, al is het hier zorgvuldig uitgewerkt en sfeervol in beeld gebracht. Het akteerwerk is prima, vooral Laura Linney en Gabriel Byrne zijn erg goed. Hun problematische relatie en de manier waarop ze verder uit elkaar groeien nadat Byrne's personage de dode vrouw in de rivier vindt, is het sterktste punt van de film. Helaas is de film nogal statisch en aan de saaie kant, mede door het ontbreken van een meeslepend script. Hier en daar mysterieus en net als Lawrence's vorige film, het uitstekende Lantana, soms subtiel spannend, maar het geheel kabbelt maar een beetje door en de goede bedoelingen komen er niet echt helemaal uit.

Lantana heb ik ook gezien en die was duidelijk een stuk interessanter.
gebruik liever nooit termen als leuk, mooi of saai.
Saai is over de gehele linie genomen wel het juiste woord...

Laura Linney is groots maar kan deze film ook niet redden , mooi thema en goede cast weten niet alles uit deze film te halen , een kleine zes dus 3*

Vond dit een zeer goede film. Prachtig geacteerd door de twee hoofdacteurs, mooi verhaal, zware sfeer, maar zeker niet te zwaar.

4*

Saaie film die niet op gang komt.

Het acteerwerk en de naargeestige sfeer zijn pluspunten aan de film. Ook de mooie beelden van de natuur zijn erg mooi. Al het andere is waardeloos. De film heeft geen vaart en begint na een tijdje erg te vervelen. De personages zijn dus goed vertolkt alleen doen ze zulke domme dingen. Laura Linney doet het goed maar aan dat personage ergerde ik me mateloos. Al helemaal als ze naar die Aboriginal mensen gaat.

Afrader, 2*.

Was best te pruimen deze film.

Vond het maar een saaie bedoeling die nergens weet te boeien en die ook niet echt kan emotioneren. Leuk om eens gezien te hebben maar nadat je hem gezien hebt ben je hem weer snel vergeten. Gabriel Byrne speelde nog wel aardig maar Laura Linney kan me niet bekoren met haar overdreven gedoe om in gratie te vallen bij de familie van het slachtoffer.

Geen gemakkelijke film.
Het verhaal en het uitgangspunt zijn helaas niet zo interessant en het drama is een beetje eenzijdig gefocust op de verbolgen en halsstarrige Linney.
Helaas neemt het plot een nogal lange en niet altijd even interessante aanloop om te komen tot een climax. In die climax zijn de spanningen en verwikkelingen erg goed weergegeven en erg goed geacteerd.
Wel erg mooie locaties en goed acteerwerk van Linney en Byrne.

Het was dat kappeuter mij in zijn recensie een goede climax 'belooft' had anders ik er na anderhalf definitief de brui aangegeven (bij de echtelijke ruzie van Byrne en Linney). Wat een vreselijk naargeestige en vervelende film.

Hinkt op velerlei gedachten (veel toon wordt gezet met onheilspellende muziek en mystiek drama met wolkenluchten etc), maar vooral onaangename verwikkelingen die maar worden opgestapeld: raciale kwesties, moord, ongewenste zwangerschappen, vervelende schoonmoeders, vervelende kinderen die bijna verdrinken en beesten dood maken, slechte huwelijken, lesbische verledens etc etc. Ja niet te geloven wat je in een film kunt stoppen om maar zoveel mogelijk onuitgesproken drama te laten escaleren door de vondst van een lijk.

En allemaal loodzwaar dus, met vervelende karakters waar van je hoopt dat ze zich allemaal in minuut één al van een klif hadden geworpen, maar daar blijft het leed nog beperkt tot het stappen in een vishaakje (ja aan alles wordt gedacht). Ray Lawrence is er blijkbaar niet op uit om de Australiërs in een gezellig daglicht te stellen en een uitnodigende reclame voor het mooie land te maken (het ziet er prachtig uit daar). Het is wel duidelijk wat er van de voormalige strafkolonie geworden is: achterbaksheid, incest en opgekropte woede en geweld.

Je zou iets nuttigers met die twee uur van je leven kunnen doen dan hiernaar kijken. En o ja die climax, die was net als de scene waarin Byrne zijn neus breekt of eigenlijk wordt gebroken een hoogtepunt in zuiverheid en kaalheid. Onopgesmukt en zoals meer dingen in de film hadden gekund. Meer puur dan gekunsteld. Gauw vergeten.

We beginnen al met twee kinderen die besluiten de klasse-cavia te offeren en daarvoor medicijnen en een mes mee naar school te brengen....en het moge duidelijk zijn dat we niet een gezellige familiefilm voorgeschoteld gaan krijgen.
Relationele crisis en confrontatie met dorpsgenoten en nabestaanden als vier mannen tijdens een vistochtje een lijk vinden maar dit maar even niet melden om hun vistochtje niet te vergallen.
Mooi kabbelend drama met af en toe een uitbarsting, doomy dorpssfeer en mooi camerawerk.