Monday (2000)

Waar is deze te krijgen?

Dat is jammer.

Heerlijk genoten van deze film. Een paar briljante scenes, die reeds hier opgenoemd zijn. Tevens mijn eerste film van deze man.

4,5

Godzijdank eindigde de film niet met de eerder genoemde juich-scene, dat was een lachertje geweest. Daarom steeg de film nog een half puntje naar:

***1/2

Sterk staaltje van de hoofdrolspeler trouwens!

Ja, wat moet je met zo'n film. Wat moet je met zo'n regisseur? Jaren terug gezien, toen nog onbekend voor mij. Maar Tanaka is tegenwoordig echt wel een regisseur die zich gemakkelijk bewezen heeft. Wat mij betreft past hij zonder twijfel in het rijtje succesvolle namen uit het Japan van de laatste jaren. Maar echt een grote naam is het niet, zal het denk ik niet worden ook. Dat ondanks zijn successen bij diverse festivals, wat mij enkel een groter vraagteken geeft. Want met Monday levert hij een van mijn favoriete stukjes film. Ooit.

Hiroyuki Tanaka - of 'Sabu' zoals hij zichzelf noemt - is een meester in wat hij doet. Hij heeft in ieder geval het lef om film te maken zoals hij dat wilt, en past onder andere daarom in het handjevol regisseurs dat ik waardeer om hun egoïsme; lekker doen wat je wilt, vooral niet luisteren naar iedereen die het anders zou doen. Het resultaat is origineel, - niet altijd even mooi of perfect, maar op elk mogelijke manier altijd genietbaar. Hij maakt mij je er blij mee. Monday is een mengeling van actie, (zwarte) humor, drama, absurditeiten, wat surrealisme en een vreemde presentatie van moralen. Verteld in verschillende tempo’s – snel en traag -, met een unieke schommeling in sferen.

Tanaka opent de film met een van de meest hilarische introducties ooit. Een twaalf minuten durende, droge, scène van een traditioneel Japanse uitvaart. Er gebeurd werkelijk niets, maar zet met kleine hints de juiste sfeer voor wat komen gaat. Wanneer duidelijk word dat er nog een en ander ‘geregeld’ moet worden betreffende de overledene is absurditeit niet meer weg te denken. Met het constante doordringende getik van een klok op de achtergrond is mijn grijns voor de gehele film in ieder geval compleet.

Vanaf hier gaat de pret verder; en daarmee de ondergang van het hoofdpersonage, Takagi. Elke scène die daarop volgt word lijkt gepaard te gaan met een slokje alcohol, en de meligheid groeit. De eerste scène met zijn vriendin is om te lachen, maar de scène aan de bar met de handlezer is om te gieren. Sabu weet dit makkelijk te versterken met zijn gevoel voor muziek - de manier waarop hij de gecreëerde sfeer zonder twijfel om kan gooien in iets totaal anders is best een gave. Als Takagi op het toilet dansend op het ritme van de muziek aan het plassen is en terugkomt voor de knappe dame die hij zojuist gespot had bevind hij zich ineens in een bar stampvol minder vriendelijke lui.

Dat moment zorgt ervoor dat hij glijdt in een bizar avondje vol drank, muziek en ongecontroleerde acties. Sabu blijft kunstig in het gebruik van tempogevoel en kan zonder aarzeling met de sfeer in een scène schommelen. Zo veranderd ook de ultra hilarische dansscène van Takagi in een sensuele dans met vrouw in zijdewitte jurk. Of het serieuze gesprek met een yakuza wat uitmondt in een eindeloos melige lachbui. Wat opvalt zijn de muziekkeuzes van Sabu, maar nog interessanter zijn de vele climaxen die hij hierin opbouwt, om daarop met een absurde sfeerschakeling te komen. Heel gedurfd, maar constant om te lachen. Ik heb het denk ik nog nooit zo goed gezien. Te noemen is ook de manier waarop Shinichi Tsutsumi zijn rol als Takagi vertolkt, want hij doet het geweldig goed.

Wat waarschijnlijk bijvoegt aan hilariteit is de vertelstructuur van de film; Takagi zit in een hotelkamer en kraakt zijn hersenen over wat er gebeurd is de afgelopen nacht. Steeds meer vallen de stukjes in elkaar, en dat zijn de stukjes die wij zien. Het enige wat wij kunnen doen is lachen om de pijnlijke situatie waarin hij zich verkeerd. Wanneer hij uiteindelijk uit zijn raampje kijkt en daar een politiekorps, tv, journalisten en toeschouwers ziet staan is zijn waanzin compleet. Wat heeft hij gedaan? Wat heeft hem hiertoe gedreven, en zou iedereen dit kunnen overkomen? Met het beetje surrealisme wat Sabu af en toe weet te gebruiken doet hij ons laten denken van wel.

Of we dat echter heel serieus moeten aannemen is nog maar de vraag. Het moraal dat Sabu op het merkwaardige einde naar voren haalt word gewoonweg te belachelijk gepresenteerd om serieus te nemen, en is daarom dubbel zo hilarisch. Ik heb in elk geval weer hartelijk mogen lachen. Dat gebeurd niet vaak meer bij een film tegenwoordig. Monday is een van mijn favorieten, al lange tijd.

4.5 > 5.0/5.0

Nee.

Volgens mij alleen duur te krijgen. Zonder ondertiteling.