geregisseerd door Yuan Zhang met Bowen Dong, Yuanyuan Ning en Manyuan Chen
Qiang is vier jaar oud en een kleine rebel, gewapend met een paar fonkelende ogen en een onverzettelijke wil. Het is niet lang na de oprichting van de Volksrepubliek China in 1949. Qiang woont bij een kleuterschool in Peking, omdat zijn ouders zelden thuis zijn. Het leven in de kleuterschool zou een verrijkende ervaring moeten zijn, maar Qiang vindt het moeilijk om in zo'n georganiseerd, gemeenschappelijk leven te passen. Hij doet zijn best de instructies van de leraren op te volgen maar als een geboren individualist is die poging gedoemd te mislukken. En toch hunkert ook hij naar de kleine rode bloemen die elke dag worden uitgedeeld als beloning voor goed gedrag.
[permalink] geplaatst op 18 februari 2006, 21:20 uur
Hoewel de laatste films van Zhang Yuan me telkens teleurstelden, hoop ik op basis van het ingetogen, loepzuivere drama Seventeen Years nog altijd op een nieuw meesterwerk. Over deze film las ik alvast lovende kritieken en hij won vandaag een prijs in Berlijn.
Aardige film, maar helaas niet meer dan dat. Visueel ziet ie er goed uit, met name het kleuren palet beviel me. Het acteren van de cast, ik schat toch merendeel onder de 5-6 jaar, is leuk om naar te kijken. Vooral de hoofdrol. Zeg eens tegen een kind: doe eens of je moet poepen, maar er zit niets. Wedden dat ze druk gaan persen? Dit oscarrijpe jochie (een 3 jarige spelend) laat je zien hoe dat moet en geeft je de indruk dat hij daarbij nog heel veel diepzinnigs denkt ook
De film begint veelbelovend, als een antwoord op de vraag hoe een collectivistische samenleving zijn jeugd opvoedt. Helaas verzandt de film al snel in een haast willekeurige aaneenrijgen van meer of minder leuke scènes met de kinderen. De verleiding zal voor de regisseur ook groot geweest zijn, de kinderen zijn echt schattig. Maar de film verliest daarmee wel de diepte die hij in het begin beloofde. Rampzalig vond ik de muziekkeuze die menig scène om zeep hielp. Het einde pakt het begin weer op, maar helaas te laat om de impact te hebben die er potentieel inzat.
Heeft mij enorm weten te verrassen met Green Tea, prachtig filmpje. Wat ik er verder van gezien heb (I Love You en Seventeen Years) was jammer genoeg van minder niveau.