Requiem (2006)

Kan niet anders zeggen dan briljant. Grauwe en deprimerende setting. Aanklacht tegen de kerk? Schizofrenie?
Misschien gaat deze film wel over onze grootste angst: om de controle over jezelf te verliezen.

Zo kan het dus ook, redelijk in het midden houden wat er nu met het meisje aan de hand is. Voor mezelf is het wel helder dat ze een zware psychische stoornis heeft en dus geen duiveltje (omdat ik daar niet in geloof). Wat dat betreft is de filmwereld nog erg conservatief-religieus: zodra het over 'exorcisme' gaat word je altijd maar wijsgemaakt dat het écht om bezetenheid gaat in plaats van een aandoening. Zo niet Requiem.

In dit geval dus Michaela (gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Anneliese Michel) die door een combinatie van een religieus milieu en een gebrek aan goede medische behandeling is overgeleverd aan priesters. Dat komt echter pas in de laatste tien minuten eventjes aan bod, bijna de hele film gaat juist over de langzame aftakeling van Michaela en hoe haar omgeving daarmee omgaat (en zij met hen).

Behoorlijk goed gespeeld, leuke jaren zeventig soundtrack en visueel is de film erg mat maar daardoor ook doeltreffend. Het had van mij wel wat rauwer gemogen, althans wat meer aandacht voor de laatste 'uitdrijvingen' die mede tot haar dood hebben geleid. Denk dat het dan als een stomp in de maag aankomt, nu is het net te tam (maar daarom niet minder oprecht). Blijft overeind dat het natuurlijk een drama is om je kind zo naar de knoppen te zien gaan (door een verkeerde diagnose en behandeling).

Er had dus meer in gezeten, maar alleen al deze benadering van het thema is positief in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Exorcism of Emily Rose dat vrolijk laat zien dat deze priesters goede dingen hebben gedaan terwijl ze in werkelijkheid zijn veroordeeld...

Ik zie Requiem dan ook maar als een verborgen aanklacht tegen exorcismen door streng-religieuzen en tot wat voor ellende dat kan leiden. Overigens zullen ze vast het beste met Michaela voorhebben, maar wisten ze niet beter; ze worden ook niet als slecht gepotretteerd. (Voor The Exorcist maak ik trouwens graag een uitzondering omdat ik dat als fictieve horror zie en vooral subliem uitgevoerd is. )

Was benieuwd naar deze film. Het kwam soms ook best dichtbij aangezien ik een familielid heb die psychotisch is geweest. Ook in dat geval was het geloof in een hogere macht en het denken dat je Jesus of een andere heilige bent, opeens aan de orde. Heel apart, aangezien dit familielid helemaal niet gelovig was/is.

Ik heb dan ook het gevoel naar een deel van mijn leven te hebben gekeken. De machteloosheid die ik en de mensen om mij heen hadden was in het begin ook groot. Het is iets wat je niet kent en opeens moet je een expert zijn. Hulp wordt vooral geboden in medicijnen-vorm.

Het vreselijke voor Michaela is dat ze zo ongelofelijk religieus is opgevoed. Eigenlijk sta je dan al vanaf je geboorte een beetje los van de werkelijkheid. Dit was ook goed te zien, want alles wat ze in haar studententijd meemaakt is nieuw voor haar. Het is een compleet vreemde wereld en ze legt zichzelf ook nog eens immense druk op. De combinatie van vervreemding en jezelf onmenselijke druk opleggen en hierbij ook nog eens geen pillen innemen tegen je epilepsie, kunnen zeker het deurtje openzetten wat dicht had moeten blijven.

Bezeten is ze in ieder geval geen enkel moment. Ben ik van overtuigd. Dat ze volledig met zichzelf en het leven in de war is, is evident. Ook de vereenzelviging met de martelaar zorgden ervoor dat zij ook begon te denken dat haar leven zou gaan bestaan uit boetedoening en bestraffingen.
Toen ik op het laatst zag staan dat ze overleden is na de 10e duivelsuitdrijving, had ik verwacht erg kwaad te worden, maar zoals hiervoor al vaak beschreven staat, is dat ze gewoon niet beter wisten.
Ze hadden op hun eigen manier nog het beste voor met Michaela ook. Toch blijft het allemaal erg wrang.

Prima acteerwerk van Sandra Hüller en ook haar moeder speelt geweldig. Wat had ik meteen een hekel aan dat mens zeg. Dat geloof zit zo verschrikkelijk diep en als je niet gelovig bent, is het zo moeilijk om begrip voor deze manier van leven op te brengen, maar goed.

Prima Drama!

Geheel mee eens! Deze film zet een nagenoeg perfect en authentiek beeld neer van de jaren '70 in Duitsland!!
Met grauwe filter en beeldgebruik, en met muziek van o.a. Deep Purple en Light Of Darkness.
En een fantastiche rol van hoofdrolspeelster Sandra Hüller !

Mooie film!

Aardig filmpje. De film komt wat traag opgang, maar de personages worden goed uitgewerkt, mede door de erg sterke rol van Michaela en de vader. Naarmate het einde vordert, vond ik 'm steeds beter worden en het laatste kwartier vond ik zelfs ietwat schokkend.
De decors en kostuums zijn erg mooi en passen heel goed in het 70's sfeertje. Het camerawerk was zo en dan wel erg rommelig.

3.5*

Het is bizonder om te zien hoe het religieuze zo'n enorme aantrekkingskracht op het meisje heeft. Ze zoekt een doel en houvast in het leven. En door haar epilepsie is ze, denk ik, gevoeliger voor het spirituele geworden. Ze weet van zichzelf dat er iets met haar aan de hand is en dat de reguliere geneeswijze haar niet kan helpen en verwacht het van de hogere, spirituele krachten.

Het kan niet anders dat zij gevoeld heeft dat haar ziekte geen lichamelijke oorzaak heeft en dat er in haar krachten zich aan het ontwikkelen waren die niet van haar waren en die ze niet onder controle heeft (demonen?) . Ze weet dat artsen haar niet kunnen helpen. Triest om te zien dat de "hulp" van de kerk hopeloos faalt. De priesters menen macht te hebben over de bovennatuurlijke krachten die haar belagen; niets is minder waar.

Vond het haast spooky om te zien hoe sommige scenes op de Exorcist deden lijken. De priester, het hysterische gekrijs, de duiveluitdrijvingen. Eigenlijk was het in deze film veel naarder om te zien door de sobere setting en zonder het spektakel.

Een beklemmende film die je tot nadenken stemt over welke vreemde krachten er invloed op een mens kunnen hebben en dat er zowel bij de gewone zorg als bij de alternatieve zorg geen antwoord op te vinden is.

Juist het ontbreken van Exorcist taferelen maken dit tot een aangrijpende film.

Het drama wordt uitstekend gecombineerd met het horror-ingrediënt 'bezetenheid' en geeft daar weer een hele andere visie op door iemand vanuit een aandoening (zich) in dat hokje te plaatsen. De rol van Michaela wordt zeer goed en geloofwaardig neergezet door Sandra Hüller waarin ze naast probeert om te gaan met haar gemoedstoestand ook een eigen leven probeert te creëren zonder haar ouders. Pijnlijk is te zien hoe moeizaam haar dat vergaat terwijl ze geestelijk steeds meer in de problemen komt. Samen met de sterke rollen van haar vader en moeder zorgt dat voor voor een geslaagd en spannend eind.

Aanrader.

3,5*