Old Joy (2006)

Dat gevoel had ik ook, zeker toen zijn hand in het water zakte.

Verder een kleine film met een aangenaam tempo. Ik werd alleen helemaal gestoord van die vage hippiepraat. Ik ergerde me enorm aan de personage die Will Oldham neerzette.

Zeker geen "MUST SEE" zoals op de cover staat beschreven maar wel de moeite om eens te bekijken.

Vooral omdat dit een mooi, zeldzaam stukje film is.

Mijn probleem met "dit soort films" is vaak dat scènes, dialogen en personages onnodig worden uitgerekt en daarnaast nog eens doorzichtig zijn met een compleet gebrek aan diepgang (terwijl natuurlijk zowat altijd het tegendeel beweerd). En dat is nu ook het geval bij Old Joy.

Aan de positieve kant, heeft de film een prima tempo en doordat er van alles te beleven is, doet deze geen seconde traag aan. Een andere kleine plus zijn de locaties welke langskomen gedurende de reis. En dat was het wel.

Voorspelbaar, boring en Oldham en London maken zich het er wel heel gemakkelijk mee af. Beiden (en anderen) vallen ongelooflijk tegen en acteren dramatisch slecht.

Wat mijn tweede van Kelly Reichardt wel heeft bereikt, is een ontzettend hoog irritatiegehalte.

Dat is wel uiterst vage kritiek hoor: 'onnodig' uitgerekt, 'doorzichtig', gebrek aan 'diepgang'?

'Voorspelbaar', 'boring' en 'acteren dramatisch slecht' zijn al even weinig precies, al staat het u overigens vrij om deze film te beoordelen volgens deze criteria. Het aloude liedje van verwachtingen waarmee men een film bekijkt denk ik.

Ik beoordeel een film in de wijze waarop het op mij over komt en wat het met mij weet te doen. Pas daarna komt de "analyse" over het waarom. Immers, als je iets slecht vindt, dan kan je ook redenen aandragen; en dat is dan ook precies wat ik hier doe. Het enige wat ik niet doe, is voorbeelden geven bij ieder puntje van kritiek. Als het achterwege blijven van voorbeelden mijn kritiek "vaag" doet overkomen, dan vrees ik dat 99,99% van alle "recensies"e.d. vaag zijn.

p.s. geen "u" graag; zo goed kennen wij elkaar niet

In één ruk het hele oeuvre erdoor gejast, Legan?

Bij deze een rectificatie:

En wat sprak je in eerste instantie zo aan in deze regisseur dat je meteen alles bent gaan zien? Hoort misschien meer thuis bij de regisseursdiscussie, dus: Kelly Reichardt

-edit- ben ook wel benieuwd waaraan je af ziet dat London en Oldham zo slecht acteren? Ik vond de ongemakkelijke sfeer tussen de twee juist erg treffend neergezet.

Old Joy is een rustgevend filmpje wat grotendeels de toon legt op mooie beelden en bijpassende muziek.

Toen ik deze film aanzette dacht ik eerst dat er aardig wat dialogen zouden zijn, dit viel een beetje tegen maar omdat de film mooi en rustig geschoten was blijft het toch goed genoeg boeien.

De karakters zijn interessant genoeg om te volgen en zeggen dingen vaak niet met woorden maar duidelijk wel met bepaalde gezichtsuitdrukkingen.

Old Joy is een ontspannend, kort filmpje die niet veel met knallende dialogen doet maar daarin tegen wel veel met erg mooie en rustgevende natuurshots.

3*

Ik zie 't niet; vind 't echt een barslechte film. De monologen zijn vreselijk, de twee personages zijn ronduit irritant en ik geloof op geen enkel moment in de film dat de twee uberhaupt ooit vrienden van elkaar zijn geweest. Ik (door)zie de bedoelingen van Reichardt wel, maar de film werkt totaal niet. 1,0* voor de natuur.

De film werkt juist wel wat mij betreft. Er sluimert iets tussen de twee (wat Oldham op een gegeven moment ook aangeeft) en Reichardt benadert dat op een zeer ongemakkelijke, rustige manier. Juist de dialogen versterken dat. Mijn grootste probleem met de film is dat hij juist wat te kort duurt, een langere film had het geheel een stuk meer bezwerend en confronterend gemaakt. Daarom vond ik haar twee latere films toch ietsje beter. 3.5*

Een zogenaamd minimalistisch werkje, mooi geschoten, maar uiterst traag en vaag, waarin de vergankelijkheid van het leven centraal stond. Een mannenuitstapje (twee dagen en één nacht in het bos) waarin twee bevriende dertigers werden geconfronteerd met hun bestaan, zowel in het heden als verleden, en hun verloren gegane gemeenschappelijke basis. Hun gesprekken, vol onvermogen, kun je wijsgerig noemen. De muziek was passend gekozen.

Oh jee.

De wat duffe plotomschrijving hierboven doet de film nog veel spannender voorkomen dan hij eigenlijk is. Veel meer dan "twee oude vrienden gaan een nachtje in de natuur zitten" is het niet. De "ongemakkelijke stiltes" die blijkbaar de kern vormen zijn moeilijk te vatten. Ik vond het vooral erg slecht en ongemakkelijk geacteerd, waardoor dat gepoogd stukje drama nooit echt voet aan grond krijgt.

De twee personages konden absoluut niet boeien, het contrast tussen de twee is er eentje om langzaam bij in slaap te sukkelen. Dat zou misschien gelukt zijn zonder de vreselijke score, de pijnlijk mislukte pogingen tot enige cinematografische opleving en de duffe dialogen en monologen, het zou de film nog wat draaglijk gemaakt hebben. Vooral het stukje over het Indisch mevrouwtje in de supermarkt in een hoogvlieger in al z'n idiotie.

Lelijke close-ups, levenloze kadrage, kleurloze natuur, onbeholpen acteerwerk, geforceerd slice-of-life gebeuren en vooral twee onnoemelijke losers die ik zo uit m'n auto zou gegooid hebben. En dan één of andere oeverloos tokkelsoundtrackje, zoals het hoort natuurlijk.

Reichardt gaat weer de schuif in.

0.5*

Tien jaar niets gezegd bij deze film. Ok het is niet Reichardt's beste, maar je zou toch verwachten dat mensen na de latere successen tzt (ik heb er ook best even over gedaan) dit eens op zouden zetten?

Ik kan niet beweren dat ik haar bedoeling precies kan duiden, maar het keek aangenaam weg. Rustig uurtje, maar dat vond ik eigenlijk wel fijn.

3,5*