Phantom of the Opera (1943)

Ik zeg maar 1 ding....................GREAT!

Bij een winkel van Van Leest in Amsterdam vond ik een dubbel DVD met de twee titels van de klassiekers The Invisible Man (1933) en The Phantom of the Opera (1943) voor nog geen 8 euro.
Van Leest is ook op het web te vinden: www.vanleest.nl

BASWAS

Interessante bewerking; deze film wijkt enorm veel af van het originele boek van Leroux. Er valt weinig te griezelen; lekker kitscherige soap a la Douglas Sirk is wellicht een betere omschrijving dan horror. De film bevat zelfs enkele heuse (flauwe) slapstick scenes (die met Raoul en de bariton).
De beste Phantom verfilming vind ik nog steeds de 1925 versie met Lon Chaney, Sr. maar ook deze film (in sprankelend technicolor) is een genot om te zien. 3,5*

Jammer. Teveel bombastische opera, kostuums, flauwe humor, mislukte verwijzingen naar het duits expressionisme en veel te weinig horror of suspense. Film verbleekt bij de betere Universal Monster klassiekers. Enig pluspunt hier is Claude Rains, die na The Invisible Man, hier weer de show steelt.
1,5*

Best goede film.

Het theaterwereldje en de daarbij behorende sfeer zit goed in de film, daarbij komt ook nog eens de tamelijk goede opera en je hebt een interresant stukje film over het parijse theater. Het fantoom lijkt dan ook een beetje een zijverhaaltje te worden, en dat is een punt waar de film uitglijd.

3,5*

Phantom of the Opera is onderdeel van de Classic Monster Collection van Universal, maar valt toch een beetje buiten de andere titels zoals Frankenstein, Dracula en The Invisble Man. Desalniettemin is het een onderhoudende film die het welbekende verhaal leuk weet te presenteren. Goede rol ook van Claude Rains die het Fantoom op een overtuigende wijze weet neer te zetten. Waar ik me bij deze film wat aan ergerde waren de operaopvoeringen, die iets te vaak en te lang aanwezig waren, en de lelijke inkleuring van de film.

Hele mooie en smaakvolle verfilming samen met het orgineel de beste versie.

lelijke inkleuring? Technicolor is fantastisch!!!!!

Ja die heb ik ook! Geweldige box. Phantom of the Opera is ook een leuke film. Het verbaasde me dat hij in technicolor was, ik ging uit van z/w. Dat was dus sowieso al een voordeel. De horror is inderdaad ver te zoeken hoewel de film wel zijn spannende momenten heeft (de kroonluchter!). Ik ben ook geen operafan, maar ik had niet zoveel moeite met de operazang die nogal naddrukkelijk aanwezig is, op een paar onnatuurlijk hoge uithalen van de dame in nood na. Ik snap dat dat voor een aantal mensen een dooddoener kan zijn. Die mensen raad ik dan ook maar aan om de Chaney versie uit 1925 te kijken, die ook niet verkeerd is. Ik vond deze wat aangenamer qua tempo en sets. Het spook kan dan weer niet ge-evenaard worden, maarja, Chaney he...

Ik ben een veelkijker en een (bijna) alleseter qua films, dus er is niet veel voor nodig om een film op een to-see lijstje te krijgen. In dit geval was de naam van Claude Rains genoeg om mij te verleiden in de pakketservice. Alles en iedereen wiens naam aan Casablanca is verbonden is zo'n beetje heilig voor mij en Rains vind ik in die film zo'n beetje het hoogtepunt. Dus om die reden Phantom toch altijd willen zien.

In deze film (van 1 jaar na Casablanca) speelt hij de titelrol, maar hij krijgt pas de derde acteer-credit. Dat zegt misschien al genoeg. Rains-liefhebbers komen hier geheel niet aan hun trekken. De scènes met Rains (als componist én als fantoom) zijn leuk en dynamisch, maar de rest is weinig soeps, heel weinig soeps zelfs. 't Is niet voor niks die opera in de titel. Het begint al taai en de film is doorspekt met langdradige operascènes. Kijk maar eens op de klok bij het kijken. Na vijftig minuten is er vrijwel niets noemenswaardigs geweest (zelfs de zwavelzuur scène is mager) en zit je weer met opera en een hoop jeremiërende lieden opgescheept. Sowieso alleen maar vervelende mannen in deze film verder. Van die lui die je in het echte leven nooit hoopt tegen te komen en die alleen lopen te zeiken, zeuren en lanterfanten aan het Engelse hof of een Frans operagebouw. Zoiets.

Ik heb nog wel wat in Rains' oeuvre zitten grasduinen. Hij kreeg vier Oscar nominaties. Niet geheel verrassend uitsluitend als supporting actor - zelfs als hij de titelrol vertolkt (zoals hier, maar ironisch genoeg ook in The Invisible Man) is hij nauwelijks in beeld. Die Oscar-bijrollen zijn naast Capra's Mr. Smith... (waar hij bij mij nu niet bepaald is blijven hangen), Casablanca en Notorious ook voor Mr. Skeffington. Een film die ook binnenkort bekeken zal worden - daar heb ik wel weer verwachtingen van - ook daar is het de titelrol die blijkbaar in werkelijkheid de bijrol is (en zo ook in Here Comes Mr. Jordan)... Story of his life blijkbaar.

Een nogal problematische verfilming van het verhaal van het fantoom van de opera. Ten eerste omdat de film begint met de ontstaansgeschiedenis van het fantoom. We leven eerst mee met hem in zijn normale leven tot aan de verminking. De versie met Lon Chaney ging meer voor het mysterie: wie is de Phantom en wat is zijn doel? Hier is alles meteen duidelijk. Aan de ene kant maakt het de film dramatischer, omdat je meer met het 'monster' meeleeft, niet op de laatste plaats ook door de geweldige Claude Rains. Aan de andere kant werkt het als horrorfilm nauwelijks. Daarvoor is het bijna te concreet. Ook verdwijnt Rains voor een groot deel uit de film zodra hij de Phantom wordt en verplaatst de focus zich naar de 'helden', waardoor het eerdere drama grotendeels verdwijnt. De ontroering aan het begin houdt niet lang stand.

Er zijn nog meer problemen. Zo was het me allemaal iets te kleurrijk. Dit verhaal leent zich eigenlijk het meest voor zwart-wit en de fleurige aanpak hier is sowieso niet de beste. Buiten dat om ziet het er allemaal prachtig uit, overigens, met mooie sets (onder andere uit de eerdere verfilming met Chaney), kostuums en vloeiende, elegante camerabewegingen die dan wel weer passen bij het verhaal. De verandering van focus in het verhaal pakt ook minder goed uit, omdat de andere hoofdfiguren niet bijzonder aanspreken. De twee mannen worden vooral gebruikt voor humor, want aanvankelijk nog wel leuk is, totdat je begint te merken dat dit tot vervanging dient van de horrorscènes. Om nog maar te zwijgen van de keuze om meer schermtijd te besteden aan de opera's dan aan de acties van de Phantom. Dat de opbouw naar de climax en het uiteindelijk einde afgeraffeld aanvoelen helpt ook niet bepaald mee.

Toch kan ik er nog wel een krappe voldoende aan kwijt. Dit is niet bepaald een versie van The Phantom the Opera die het verhaal echt eer aan doet, maar op zichzelf is hij nog wel vermakelijk, met uitzondering van tijdens de operascènes (ik begin me overigens zo langzaam af te vragen of ik ooit zal begrijpen wat de aantrekkingskracht van opera's precies is). De sets maken het een en ander goed, maar het is de toch wel bezielde Claude Rains die dit nog net red van de ondergang. Een essentiële horrorfilm uit de oude doos zou ik het echter niet noemen.
3*