M. Butterfly (1993)

Prachtig hoe opera, werkelijkheid en film hier verweven zijn. Veel mensen aan wie ik deze film aangeprezen heb vinden 'm te sentimenteel of te onwaarachtig. Voor mij doet het er niet zoveel toe dat je al snel de plot van het verhaal kent, het verhaal is bijzonder intrigerend en het einde vond ik aangrijpend. De verhouding tussen de twee hoofdpersonen is hoe dan ook origineel, geen standaard liefdesverhaal en geen standaard afloop, vooral niet omdat er aan het eind twee dingen aan de hand blijken te zijn die alles op losse schroeven zetten om het eufemistisch uit te drukken die hier boven alletwee al verklapt worden jammergenoeg. De hoofdpersoon wordt dubbel bedrogen. En zijn liefde blijkt een man én hij blijkt helemaal niet uit liefde aan hem gebonden te zijn. Bij het eerste denk je nog, zet je er overheen als je zoveel van deze persoon houdt wat maakt het geslacht uit, maar door het tweede wordt het drama nog groter en onherstelbaar.

Nogal vergeten en licht ondergewaardeerde titel van Cronenberg.

Komt uit z'n beste periode met Dead Ringers en Naked Lunch net achter de rug. Verhaal is best boeiend en wordt goed neergezet. Vond het een moedige rol van Irons. Zijn personage wordt toch best tot op de grond afgebrand.

Qua geloofwaardigheid moet je best wel gewoon meegaan met de film want zo geweldig vrouwelijk ziet Lone er nu ook weer niet uit. En waar dat kind opeens vandaan zou komen...

Wel een passend verhaal voor Cronenberg, aangezien dit op een vreemde manier toch aansluit bij de boddy horror cinema.

Blijft wel dat Cronenberg, hoewel de camera veel meer glijdt, nog steeds visueel weinig bakt. Muziek is wel goed, al ligt de opera zelf daar mee aan de basis uiteraard (en veel beter gebruikt in Magnetic Rose - Memories).

Fijne film om volgen met een sterk einde, jammer dat het filmisch niet is wat het moet zijn. 3.0*, één van de betere Cronenberg films.

Hm. toch maar een keer kijken. Dit wordt over het algemeen als zijn slechtste gezien.

Waarschijnlijk omdat hij hier het verst van z'n genrefilms verwijderd is. De "body horror" in deze film is van een heel ander niveau, verre van grafisch maar wat mij betreft wel indrukwekkender.

Ik reken de film makkelijk tot z'n beste werk.

En ik tot zijn betere werk.

Deze film is weer een mooi voorbeeld van hoe goed Cronenberg waanzin en verstrengelde relaties kan uitbeelden. Zelfs bij een politiek drama als dit lijkt er geen andere werkelijkheid te bestaan dan de relatie tussen Irons en Lone

Dat maakt het geheel intrigerend om naar te kijken, maar sommige scenes komen daardoor juist ongeloofwaardig over.

Lone doet het wel goed, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand niet meteen ziet dat het een man is. Dat was in the Crying Game wel anders.

Maar veel maakt dat ook niet uit. Het illustreert juist weer hoe geobsedeerd Gallimard is.

Wordt op 30 juni 2009 opnieuw gereleased op Warner Home Video.

Samen met Naked Lunch de slechtste Cronenberg die ik al gezien heb. Hij probeert het wel hoor, met een op het eerste gezicht doorsnee verhaaltje. Maar Cronenberg zou Cronenberg niet zijn als hij dat verhaaltje niet naar een hoger plant tilt door toedoen van enkele verrassende en controversiële insteken. Maar hoewel ze best gewaagd zijn, vond ik ze allerminst geslaagd. Te blasé en op geen moment ontroerend, terwijl ze dat wel trachten te zijn.

Voor de verrassende ontknoping worden gaandeweg wel wat hints gegeven, maar omdat Cronenberg (en bij benadering ook de acteurs) er niet in slaagt je bij de personages te betrekken, laat het je allemaal een beetje koud.

Nee, dan zie ik liever een Cronenberg die helemaal losgaat met horror. Die scripts zitten toch een stuk beter in elkaar en getuigen van meer fantasie. In M. Butterfly blijft het allemaal veel te mak.

Met ongeloof naar deze film gekeken: ik kan me niet voorstellen dat een dergelijk verhaal op waarheid berust. Over de film zelf: wat te gekunsteld en te traag om echt te kunnen boeien.

Het mooie aan deze film vind ik de intensiteit. Verschillende gebeurtenissen hebben mij diep geraakt. Dan bedoel ik niet dat ik tranen heb gelaten, maar dat ik soms diep onder de indruk was in een moeilijk te omschrijven manier. Bepaalde elementen aan deze film zijn zo abstract dat ik het moeilijk vind punten te geven, maar een 3,5 krijgt hij toch wel, omdat ik deze film alles behalve snel zal vergeten.

Madame Butterfly maakt een einde aan het hokjesdenken van de moderne westerling.

dat is toch juist de hele point van de film; met de opera en te veel make-up metafoor?!? tuurlijk weet hij wel wat gaande is, maar hij kiest voor de illusie; of zo je wil, voor de perfectie.
hier wordt over de hele linie zo goed op ingespeeld, dat ik lange tijd echt niet kon begrijpen hoe dit voor velen toch tot het slechtere werk van Cronenberg behoort. Maar de scenes met de baby, in de rechtbank en, vooral eigenlijk, daarna in de politiebus schieten hierin wel een beetje erg uit de bocht... of door iig. Misschien om het allemaal spectaculairder te maken (of verwarrender, of juist explicieter)?? de illusie liet daar dus echter wel wat scheuren zien... wat ook wel weer de bedoeling was, maar die scenes werkte dus gewoon niet zo.... zeker niet om de boel geloofwaardig te houden. Maar de film als geheel is dit dus wel.
Inderdaad toch weer heel Cronenbergiaans, maar gelijk heel anders, en een mooi stukje Franse en Chinese geschiedenis er in verwerkt ook!

ook een mooi detail: de kleine ode aan die andere Madame Butterfly verfilming, en Anna May Wong, The Toll of the Sea (1922)