Ankokugai no Bijo (1958)

Suzuki is hier nog 100% noir. Duidelijk nog met Amerikaanse invloeden (de Nikkatsu studio stuurde daar toen nog erg in - hoewel ze nooit een goed marktsegment veroverden). Het is Suzuki's eerste film op cinemascope formaat en hij doet er direct iets mee. Paar waanzinnige mooie composities. Met name waar mensen in het beeld staan, maar ook in beelddynamiek in straatscènes.

Qua schaduwen en lijnen ook veel invloeden van de "oude" noir op Suzuki te merken trouwens. Het begint met een scène in de riolen (The hird Man is nooit ver weg) in contrastrijk zwart/wit. Naast het beeld heeft Suzuki er ook degelijk wel on-Amerikaanse elementen ingedaan. Zo is er in het begin een scène dat het kopstuk van de bende telefoon krijgt. Hij wordt net gemasseerd door een aantal dames. Nou zijn er in Amerikaanse noir natuurlijk ook wel vergelijkbare scènes, maar Suzuki gaat plagerig nét wat verder (ook het gebruik van de etalagepoppen bijvoorbeeld).

Sowieso nog een pittige dame (Shiraki) in deze film. Erg fijn - op naar de Nikkatsu noir box (ooit)!

Mooie, verzorgde en onderhoudende film noir met veel oog voor detail, zoals bv. de manier waarop de mannequins en hun maker in het verhaal te pas komen (kennelijk is ook Kubrick - Killer's Kiss - niet altijd ver weg) en een vrij ingenieus plot(je). Na Tokyo Drifter en Branded to Kill pas de derde die ik van Suzuki zie, maar zo indrukwekkend als die twee is deze dan weer niet. Het zit 'm daarbij vooral in de uitstraling van de hoofdpersoon, die ik wat gewoontjes vond - pas op het einde (zonder stoere hoed!) was echt voelbaar dat het een oude man is geworden die wilde afrekenen met zijn verleden (ook al was dat feitelijk daarvoor ook wel duidelijk). Niet slecht verder, maar ook niet heel indrukwekkend. Ook visueel blijft deze wat achter bij die twee, al kan ik met mooi en verzorgd prima uit de voeten.

De poster klopt verder niet echt met wat er in de film gebeurt, maar een pittige dame was het wel!

3,5*.

Heel oude Suzuki.

Blijkbaar niet z'n eerste, maar MM is nog niet echt volledig wat Suzuki's oeuvre betreft. Nog niet eens halverwege eigenlijk. Toch moet ik zeggen dat de film als best aardig oogt voor één van z'n vroegste films te zijn.

Het zwart/wit gebruik was bij momenten erg leuk, vooral dan op het einde (de shoot-out bij de kolen. Héél speciaal vond ik het niet, de cameravoering soms ook iets té opzichtig, maar ikv vond het beter dan z'n 60s-80s werk dat ik al gezien heb.

Spijtig genoeg heb ik verder met het noir genre niet zoveel. 't Is redelijk traag, een verhaaltje dat amper weet te boeien en ook de personages waren niet al te interessant. Gelukkig is het best kort en zitten er af en toe wel fijne visuele momentjes in, zodat de film nooit écht helemaal stilvalt.

Wel oké om eens gezien te hebben, maar heel memorabel vond ik het niet. Ik blijf het jammer vinden dat hij op het einde van z'n carriere niet wat meer films gemaakt heeft.

2.0*

Suzuki goes noir in de eerste van drie films van hem uit 1958 en zijn zevende in totaal (in amper twee jaar). Hij heeft er lol in, met name die plagerige elementen zoals Mochizuki opmerkt. Een volbloed noir naar Amerikaans voorbeeld, net nadat de noirs een beetje uit de mode raakten in de VS. Een verhaal dat binnen de grenzen van de genrefilms maar niet boeiend wil worden. Het is puur de stijloefening die het leuk maakt. Met name de shootout op het einde.