Bubble (2005)

Aardige poging, de opzet zal goed bedoeld zijn. Het naturelle spel van onbekende acteurs, de sobere haast documentaire-achtige aanpak... Maar de film deed me gewoon weinig (i.t.t. Soderberghs meeste andere 'kleine' films zoals Sex, lies and videotape, KAFKA en Solaris).

Een 'eenvoudige' maar briljante film die uitzichtloosheid en doelloze personages bijvoorbeeld wel perfect neerzet is Jim Jarmusch' Stranger than paradise (en eigenlijk net zo zeer zijn debuut Permanent vacation) - bovendien is er bij Jarmusch ook nog plaats voor de nodige relativerende humor.

Een gemiste kans dus eigenlijk, van een cineast van wie je veel meer kan en mag verwachten.

Soderbergh gaat voor realisme en verkent zijn naturelle stijl wat verder. Het gebruik van grotendeels improviserende, onervaren acteurs geeft een andere dimensie aan het spel wat mooi samengaat met tempo en camerawerk, maar tegelijkertijd enkele bijna tenenkrommende (lachwekkende) momenten geeft tegen het eind. Een beetje een aardig geschoten amateurregistratie van de toneelclub uit het dorp.

Dit in combinatie met wat rare fouten en irritant gebruik van muziek doet Bubble aanvoelen als een interessant werk van een debutant, maar een man met zijn ervaring lijkt een dergelijk project toch te zijn ontgroeid. Niettemin een sympathieke film die blijft boeien (tja, wat wil je ook met een speelduur van 73 min...), maar je verwacht toch meer. 2.5*

Tijdens de film drong de schoonheid ervan niet goed tot me door. De maanden na het zien van de film schoten echter telkens flitsen van de film door mijn hoofd.

Wat maakt een film goed of slecht? Een antwoord op deze vraag zou kunnen zijn: "Een film is goed als de beelden ervan voor langere tijd blijven plakken aan het geheugen."

Hanteer ik die maatstaf bij het beoordelen van deze film is het een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien.

Heerlijk, wat een mooie minimalistische film. Zo uit het leven gegrepen. Heel On-Amerikaans.

Film bij herziening meer gewaardeerd dan de eerste keer. Toch blijf je het gevoel houden dat er iets meer uit gehaald had kunnen worden.

Zelden meegemaakt dat een film een zo onbevredigend einde heeft als deze. Was de film op? Was het geld op? Of werd Soderbergh plotseling weggeroepen voor zijn volgende geniale film? De film begint langzaam met een opbouw van de karakters. Prima. En vervolgens wordt de film tot mijn grote verbazing ineens een detective á la Derrick. Nog beter zelfs. Je bent er ineens weer helemaal met je aandacht bij. Er is echter één belangrijk verschil. Bij Derrick wordt de moord altijd opgelost. Hier mag je het doen met een soort van vage overdenking van de verdachte en dan komt de aftiteling. En inmiddels heb ik hieronder gelezen dat velen dit waarschijnlijk erg goed gevonden vinden van meneer Soderbergh. Maar inspecteur Derrick zou hier geen genoegen mee nemen.
Die zou de zaak grondiger willen onderzoeken. Wat was het motief voor de moord bijvoorbeeld? En hoe kun je vingerafdrukken in de rode vlekken op de huid van het slachtoffer herkennen?

Het verklaart in ieder geval de titel van de film. Een mooie grote zeepbel. Als de zeepbel uit elkaar knapt is de film afgelopen.
Aan de andere kant moet ik ook toegeven dat het voor mijn eindwaardering van de film geen gevolgen heeft. Het maakt me eigenlijk niet uit wie van de drie potentiële verdachten nu de echte moordenaar was. Dat maakt voor de film helemaal niets uit. Die was gewoon de moeite waard. En meer vanwege de sfeer en het acteren, dan wie de moord nou eigenlijk gepleegd heeft.