Bubu (1971)

Net als Metello weer een sociaal-historisch kostuumdrama van Bolognini met Ranieri en Piccolo,en ook hier weer een neiging tot sentimenteel gesnotter.
Gebaseerd op een Parijs' fin de siècle rommanetje had het eigenlijk ook in Parijs moeten spelen,maar vanwege productieproblemen speelt alles in een onbestemde Italiaanse stad.
De brave Bolognini wilde de film een impressionistische sfeer mee geven à la Renoir( de schilder bedoel ik),wat voor deze goede ziel blijkbaar gelijkstond aan het overmatig gebruiken van soft focus.
Dit geeft het geheel een campy feel mee,die het sowieso al had door het verhaalgegeven rondom een syfilitisch hoertje met een hart van goud( Piccolo).Want deze is de heldin van de film,niet pooiertje Bubu die niet veel meer doet dan grommen en klappen uitdelen.Ranieri heeft gelukkig slechts een bijrol,en daar waar hij in Metello al overkwam als een hopeloze "romanticus" degradeert hij hier de held uit het epos "Justin Bieber: the fairie queene " bijna tot een straight personage.
Matige,sentimentele score ook van Rustichelli.