Le Temps Qui Reste (2005)

Een film die inderdaad punten scoort met het verschroeiend mooie slot. Verder best een aardige prent die tot die laatste minuten echter niet boven de middelmaat uitstijgt. Goeie acteurs wel, Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi op kop.

hier kan ik me helemaal bij aansluiten. vond em overigens niet erg arrogant, dat is een gegeven dat we meekrijgen bij het van te voren inlezen over de film, maar vind em in de film vanaf het ziekenhuis meer straight to the point, en nu eenmaal gevoeliger/oplettender. ozon rules!! heb hiervoor oa swimming pool en 8 femmes gezien, prima films!

een juweeltje. maar niet mijn smaak.

Schitterende film van François OZON, misschien wel z'n beste.

Het boeiende aan deze film vind ik eigenlijk nog niet eens zozeer het verloop van het verhaal, als wel het personage Romain. Hij zet me aan het denken, over wie hij is en hoe hij in de wereld staat. Aan hoe het moet zijn als je zoiets vreselijks te horen krijgt, aan wat hem beweegt om er op deze manier mee om te gaan.
De film geeft niet zoveel antwoorden, maar laat genoeg zien van wat er in hem omgaat om er een (deels eigen) invulling aan te kunnen geven.

Prachtige scène op het strand, en dan doel ik niet eens op het eindshot, maar nog meer op het stuk daarvoor: heel alleen zijn tussen al die mensen (wat hij misschien in zekere zin ook wel was toen hij nog de succesvolle jongen in een flitsend wereldje was) echter zich nu wel degelijk bewust van het leven om hem heen, en bewust van zichzelf, met zijn voeten in het zand. Niet door de lens van een camera, maar er midden in. "Le Temps Qui Reste" bleek voor hem helaas niet lang, maar uiteindelijk wel waardevol, ongeacht of dat we het nou eens zijn met zijn keuzes of niet. Mooi!

Vreemd. Als dit een Nederlands product zou zijn geweest, waren velen over de blootscene's gevallen. Niemand hoor ik er nu over...

Mooie film die je meezuigt. Het einde vond ik te makkelijk. Maar ach..Kleinigheidje.

De beste film die ik van Francois Ozon gezien heb, rondom de vraag: wat zou je doen als je nog maar een paar weken te leven hebt? Francois Ozon maakte een triologie over de dood, zwaar verlies en rouw, waarvan dit nauwgezette verhaal er één is. De regisseur wilde duidelijk niet dat kanker het middelpunt van zijn film is; de naderende dood is definitief, iniverseel en ondenkbaar, de resterende tijd krap. De kern zijn de gezamelijke scènes tussen Melvil Poupaud en Jeanne Moreau. De melodramatische elementen, de emotionele momenten en de golven van muziek zorgen ervoor dat de film nooit sentimenteel wordt.

Weer een goede Ozon, hij weet het nu ook weer prima klaar te spelen een diep trieste en grijze sfeer neer te zetten, met een schrijnend verhaal. Maar het einde maakt alles weer goed, wat een mooie dood.

Van de films van Ozon, die ik tot op heden gezien heb, is dit met voorsprong de beste. Vooral dankzij de ingetogen en sobere vertelling van het verhaal en het prima acteerwerk van Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi. En Jeanne Moreau behoeft natuurlijk geen verdere aanbeveling. Dat is - samen met Simone Signoret - een onverwoestbaar monument van de Franse film.