Copying Beethoven (2006)

Immortal Beloved...?

Harris speelt wisselvallig in een uiterst lastige rol. Een bittere en eenzame componist met een voornamelijke egocentrische geest. Diane Kruger zet daartegenover een tamelijk oppervlakkig karakter neer. Zeker niet slecht, maar vooral gedragen door de prachtige muziek van Beethoven. Hoogtepunt is dan ook de uitvoering van de 9e.

Geweldige rol van een bijna onherkenbare Ed Harris, in een verder prima film over Beethoven.

Hoogtepunt van de film is de uitvoering van de Negende Symfonie in Wenen. De uitgeputte maestro moet tijdens deze uitvoering voor alle hooggeplaatste personen van Wenen door zijn studente ondersteund worden. Ze slaat niet alleen de maat voor hem, maar beleeft tegenover de door haar zo bewonderde componist in de orkestbak tevens een muzikaal orgasme, hallelujah!

Mooi gefilmd maar wel een tamelijk onwaarschijnlijke romantisering. Op andere punten neemt de film het ook niet zo nauw met de feiten. Zo was Beethoven tijdens de uitvoering van zijn Negende in 1823 al stokdoof, terwijl hij in de film nog enigszins kan communiceren.

Prachtig is de relatie tussen de componist en de jonge vrouw en ik vermoed dat de scenarist The girl with the Pearl Earring ook gelezen of gezien heeft. Hierin wordt een soortgelijke relatie tussen de schilder Johannes Vermeer en zijn dienstmeisje beschreven. Tot een filmromance komt het niet, omdat de kunst zelf (misschien beter gezegd: het kijken cq. luisteren) hun grote passie is. Daarin herkennen en naderen leraar en leerling elkaar meer en meer. De erotiek heeft zich vergeestelijkt in het luisteren naar en gehoor geven aan 'de stem van God'.

Evenals in Amadeus wordt het muzikale genie in deze film soms teveel als een idiot savant neergezet. Beethoven blonk niet uit in wellevendheid, maar was eerder een lompe, ziekelijke egomaan die op de gewone stervelingen neerkeek. Niet bepaald een persoon waar je gauw sympathie voor voelt. Toch vergeef je hem die negatieve eigenschappen graag. Niet alleen omdat je niet met hem samen hoeft te wonen, maar vooral toch omdat hij ondanks zijn grofheid iets hoorbaar heeft gemaakt, dat je niet zou willen missen.

Misschien hoef je niet eens zo van zijn muziek te houden, maar je voelt dat bij Beethoven de grenzen overschreden worden, dat er door zijn noten een andere werkelijkheid binnendringt. Al is 'binnendringen' vaak niet het goede woord. Zijn muziek raast en dondert, of klopt aan met de onvermijdelijkheid van het noodlot. Es muss sein. In dat overdonderende lijkt het genie van Beethoven op dat van Mozart. Salieri wordt er bijna met stomheid door geslagen. Of liever gezegd, het is de Schepper die Salieri zo verbijstert. Hoe heeft hij iets van zijn goddelijkheid in zo'n platvloerse verpakking de wereld in kunnen sturen? Ook Herr Ludwig van Beethoven is niet bepaald een heer. Maar als hij tegenover zijn conservatoriumstudente spreekt over de muziek als 'de stem van God', dan weet je dat je zielsveel van die man houdt.

Ik heb 'm gezien in Cinemec (Ede), draait ook in A'dam, R'dam, DenHaag, Utrecht, Groningen, Maastricht, Nijmegen.

Knappe rol van een onherkenbare Ed Harris, maar niet enorm interessant allemaal. Beetje krampachtig een verhaal gezocht om een film over Beethoven te kunnen maken. Je kan beter de muziek opzetten.

2*

Zat je niet bij Copying Strauss? .

Totaal overgeromantiseerd stuk cinema dat enkele goeie momenten heeft, maar over het algemeen niets dan cliché's voorschotelt en bij de uitvoering van de negende alle geloofwaardigheid verliest: de ficiteve Anna Holz met haar onwaarschijnlijk muzikaal orgasme (mooi woord voor één van de slechtse filmmomenten van het jaar ), de eentonige cameravoering (Anna naar Ludwig en terug, een 15-tal keer ) en de ruwe onderbreking door het schudden van het beeld bij de climax, alsof de muziek niet voor zich spreekt ( )... Heel erg arty-farty, als je het mij vraagt.
Bovendien maakt Harris (of beter: de scenarist) van Beethoven meer een karikatuur dan een emotioneel figuur, en zit de film voor de Beethovenkenner (wat ik zelf overigens niet pretendeer te zijn) vol fouten (doofheid) of onvolledigheden (de relatie t.o.v. neef Karl?)...
Onder het mom van waarheidsgetrouwe biografie zoekt Agnieszka Holland doodgewoon naar een groot publiek - dat ze met 'Copying Beethoven' niet zal bereiken: de modale kijker is niet geïnteresseerd, de filmfan vind er niks aan.
Mijn conclusie: terecht geflopt in Amerika, waarschijnlijk volgt Europa.
2*

PS: Waarom trouwens geen pianosonates in de score?

Historisch is dat Beethoven inderdaad een overdonderend applaus kreeg - het echter niet eens hoorde. Uiteraard niet een dame, maar de 1e violist, die zag dat de meester het niet hoorde, liep op hem toe en draaide hem om.
Dat gebeurde echter niet bij de 9e maar bij de premiere van de 7e. Die beethoven als dirigent overigens bij fragmenten verprutste. Gelukkig voor de muziek redde het orkest zich er toen aardig uit.

Mbt het koor: Beethoven heeft schetsen na gelaten voor een 10e symfonie, die nog veel meer plaats eiste voor een koor. Jammer genoeg is die nooit afgemaakt.

Mbt de film. Het Beethoven-karakter werd goed neergezet. het was inderdaad een onbeschofte hork.

De jongedame speelde geen superrol, maar ze is in feite ook alleen maar aangever. daar waar ze echt moest staan, het stukje als 2e dirigente of zo, vond ik haar wel heel goed. heel vrouwelijk.

een 3

Geen slechte prestatie van Ed Harris als Beethoven.
Ook Diane Kruger trekt zich aardig uit de slag.
Maar het verhaal lijkt me wat ongeloofwaardig en sprak me niet echt aan.
Wel goede muziek, als je er van houd tenminste.

Een aparte maar naar mijn mening een vermakelijke avond.

Diana Kruger speelt natuurlijk het beste van iedereen maar ook Ed Harris speelt zeker niet slecht. Al vond ik dat haar er wel héél vreemd en fake uit zien. Voor de rest zat alles wel goed in elkaar en kon ik genieten van de muziek van Beethoven al kende ik de muziek al. Er is ook een andere film van Beethoven met Gary Oldman in de hoofdrol...die heb ik nog nooit gezien dus ik kan niet zeggen of die beter is.

Deze zat op zich wel goed in elkaar al waren sommige rollen wat nutteloos zoals die neef. Soms wel goed soms een beetje vreemd en raar. En jammer dat je niets meer hoorde van de vriend van Diana Kruger. Moest wel erg lachen toen Harris die hele brug in elkaar sloeg en zei:'Nu heb ik hem verbeterd'. 3,5*.

Beethoven was een muzikaal genie. Na Immortal beloved zag ik dan ook graag uit na deze Copying Beethoven. Immortal beloved is een duidelijkere film met de mysterie rond de componist, zijn liefde voor vrouwen en een realistisch beeld rond zijn doofheid en bekende onbeschoftheid. Een beeld dat in deze film iets te veel in de verf gezet wordt. Ook de figuur van Anna Holtz is niet historisch correct en vrij geromantiseerd.

Waar de film wel sterk is en immortal beloved bijna in overtreft, is het weergeven van de muzikale passie van Beethoven. Z'n drijfveer en gepassioneerde liefde voor muziek wordt hier zeer sterk naar voren gebracht. Met de ultieme scène van het vertolken van de 9e symphonie. Al raakt de rest van de film nergens dat niveau. Toch is het optreden een stuk in de film dat de rest naar omhoog helpt, zowel filmisch met Anna Holtz die Beethoven helpt, als de muziek zelf.

Toch gaat m'n voorkeur eerder naar Immortal Beloved, wat zowel qua regie, acteerwerk en muzikale variatie van de componist veel verder staat. Copying Beethoven is niet slecht, maar doet zichzelf wat de das om door over te romantiseren. Jammer, want hier had men meer mee kunnen doen.

De stijl en de sfeer in deze prent vind ik prachtig, de uitvoering van Beethovens muziek bezorgde mij kippenvel -ik zou er zelf niet gauw een CD van kopen, maar MIJN GOD!!! Wat klinkt DAT PRACHtig!!

Ik ben het met Film Pegasus eens dat de passie van de beroemde componist van deze film afdruipt. Ik kan het werk van Ed Harris doorgaans ook erg waarderen en hier zette hij een sterek, doch bij vlagen ook erg komische rol neer. Verstrooid, passioneel, stokdoof en verschrikkelijk onbeschoft, het zijn allemaal kenmerken die ik wel eerder over Beethoven heb gehoord en die kwamen hier leuk naar voren. Hoe correct precies weet ik niet.

Ik kwam erachter dat het grootste gedeelte van Copying Beethoven fictief is, daar Anna Holtz helemaal nooit heeft bestaan! Tevoren dacht ik dat het echt een soort biopic was maar eigenlijk valt het meer in de categorie van 'what if...?'. Dat vond ik erg jammer, daar de film me erg meesleepte en de aftiteling begon terwijl ik het gevoel had dat het werk van Beethoven 't leven van een veelbelovend componiste compleet had veranderd; nu blijkt ze geheel verzonnen te zijn! Dat verbreekt de betovering wel erg abrupt!

De tweede film die ik zag, na Inglourious Basterds, met Diane Kruger. Wat een mooie vrouw is dat! Ook Joe Anderson zag ik voor de tweede keer, die in Control Hooky speelt, de bassist van Joy Division. Altijd leuk om acteurs uit favoriete films terug te zien!

Als film weet Copying Beethoven me goed mee te slepen en te vermaken maar helaas is het geen historisch document. Met deze kennis kan ik de film alsnog aanraden, hoewel ik hem niet heel gauw nog een keer hoef te zien, was ie net niet bijzonder genoeg voor.