Bells of San Angelo (1947)

Ik ben altijd wel te prikkelen voor een leuke western, maar deze had ik beter kunnen mijden. Hier en daar valt het nog enigszins mee, maar het is en blijft een misbaksel van een film.

wat een verschrikking is die Andy Devine en toch zo vaak in tv series en films te zien.

Zozo... deze film krijgt hier wel een héél lage beoordeling. Guyke zegt dat de film barst van de clichés. dat kan ik niet tegenspreken, maar anderzijds heb ik nog nooit iets anders gezien bij zo'n oude western. Er zaten inderdaad weinig verrassingen in, maar dat heb ik niet als iets negatief ervaren.

Het optreden van het paard Trigger vond ik wel wat vergezocht. Dat paard is veel geld waard zou ik zeggen, als het zo verstandig is! Let er goed op, Roy Rogers! Wat ik verder storend vond, was het feit dat er ineens zo'n moderne bus in het stadje stopte, en we wat later een beeld van een auto te zien kregen. Dergelijke moderne dingen vind ik niet echt passen in een western. Misschien vond de regisseur niet genoeg paarden!? In ieder geval, het was niet echt bevorderlijk voor die typische westernsfeer die veel van die oude western kenmerkt.

Wat ik dan wel weer prima vond in deze western, waren de actiescenes. Vooral de finale vond ik sterk voor een film van het jaar 1947. Ook de prestatie van Roy Rogers is me positief bijgebleven, veel kan je er niet op aanmerken.

Het verhaal is op zich ook niet moeilijk om te vinden, maar het is wel boeiend om volgen. Dat de film maar 78 minuten duurt, maakt natuurlijk dat het verhaal gewoon niet al te moeilijk en ingewikkeld moet zijn. 78 minuten zijn voorbij zonder dat je het weet, en vandaar dat het tempo wel goed zat in deze film. Een kleine opmerking die ik hierbij moet geven is wel dat dit tempo soms werd gebroken door enkele liedjes die soms spontaan uit de kelen van de aanwezige cast kwamen.

Samengevat: een topper van een western is dit zeker niet, maar toch heb ik me voldoende vermaakt om een voldoende te geven.