Operetta Tanuki Goten (2005)

Suzuki's nieuwe film, en dan nog een musical. Heb ik meteen eindelijk ook een favoriete film in dat genre

Site met trailers hier. En die Suzuki blijft echt een geweldige vent

Krijg bij het zien van die foto direct warme flashbacks naar Blessing Bell

Heb zin in deze film.

mooie beelden, maar wat een onzin! stijlschermen zonder betekenis.

Nu heb ik er helemaal zin in

Inderdaad de grootste onzin die ik ooit heb gezien. Maar wél geweldig grappig. En mooi ook. De film deed me veel denken aan Jesus Christ Superstar, ook een musical waarin men het niet zo nauw neemt met de vorm, hoewel die film in het niet valt bij de vondsten en fantasie in Princess Raccoon. Daar laat ik het bij - met voorbeelden van favoriete scènes zou ik anderen geen plezier doen. Bij de meeste films is het verklappen van het verhaal een spoiler, maar hier zouden dat die voorbeelden zijn.

4*

Hoop onzin indd. Wel erg cool en grappig. Duurde alleen allemaal veel te lang imo, en tsja...musicals.

3,5 kan ik hier zeker aan kwijt, het ziet er allemaal prachtig uit en een hoop orginele vreemde dingen gezien.

Helemaal vergeten in te plannen op het IFFR. Kwam ik vanochtend achter toen ik in een tijdsbestek van 10 minuten 3 mensen tegen kwam de hem erg leuk vonden. Jammer, had 'm graag gezien...

Heerlijk! Japanse musical gemixt met The Wind Waker = Princess Raccoon. Swingende, grappige en weirde film van Suzuki. Als dit iemand niet vrolijk maakt dan weet ik het niet meer. Wie kan dit weerstaan? Ik wil hem eigenlijk meteen weer zien!

Na wederom een nachtje bieren in het café sta je om 8 uur op met allerlei hiphop- en drum 'n bass-beltonen, je jast er een ontbijt doorheen om vervolgens om half 10 `s ochtends de bios binnen te schuifelen. Welke film kan je dan beter voorgeschoteld krijgen dan deze ?

Zwaar bouncende film, pure fun. Het verhaal zijn de liedjes, de liedjes zijn het verhaal. Kleurtjes knallen van het scherm zoals we dat van Suzuki gewend zijn. De kostuums zijn prachtig, de liedjes enorm aanstekelijk. Blijf maar `s stil zitten tijdens het kijken! Over een paar jaar is dit cultvoer voor meezingzalen

Damn, dankzij meneer de NS heb ik deze film dus gemist op het IFFR! Iemand enig idee of ie nog in de betere filmhuizen zal gaan draaien dit jaar? Indien ja, je bent mijn held...

Terwijl zowat elke Japanse regisseur met een beetje naam in z'n meest recente film een vreemd dansje pleurt, 1-upped opa Suzuki de hele hoop.

Alleen een beetje jammer dat nu net zo'n film van een 80+ komt, die tegenwoordig kampt met gezondheidsproblemen. Weldra zal er geen Suzuki meer zijn, en daarmee wordt het filmlandschap weer een stukje saaier. Want hoe je het ook draait of keert, de man is uniek.

De film is niet veel meer dan een Romeo & Juliet variatie natuurlijk, maar wel eentje waarbij Luhrmann's versie op een doodgewone zaterdagavond film gaat lijken. Erg slim van Suzuki om de film erg abstract te houden. Musicals zijn sowieso een beetje vreemd (wie begint er nu te zingen), daarbij helpt het dan wel als een groot deel van de film zich afspeelt op podia en voor bluescreens met prachtige geïllustreerde en geanimeerde achtergronden. Klinkt misschien een beetje saai, maar Suzuki benut het voor de volle 100%. Niet meteen de meest slicke CGi, wel steeds innovatief en uiterst functioneel.

Ook slim van Suzuki om Zhang Chinees te laten spreken. Haar Japans klonk best goed, toch is het veel vlotter om haar Chinees te horen spreken. En verder fijne (ja echt) liedjes, lekker gevarieerd, geweldige dansjes, geweldige kostuums en weer een sublieme vormgeving in het algemeen.

Hoop erg fijne en weirde vondsten erbij, en je krijgt een film die geen seconde verveelt. Suzuki blijft een fenomeen. Hopelijk komt er nog een film uit z'n mouw gerold.

4.5 dikverdiende sterren.

Weet er iemand wanneer deze film hier uit komt op DVD?

Vreemde film. Volgens mij is het eigenlijk een soort kindermusical. Zeer theatraal, vol met cheesy green screen effecten en 2-d decortjes. Innovatief zou ik het zeker niet noemen, dit soort visuals zie je al een jaar of 20 bij Villa Achterwerk voorbij komen. Al met al best vermakelijk, maar niet echt goed te noemen. Krappe 3*

Wellicht dat bij herziening er nog ooit een 0,5 bijkomt. Musicals bevallen me altijd wel en het helpt meestal als je de liedjes wat beter kent.

Tsja, wat moet je hier mee?

Suzuki komt met een Musical/Stage-Opera en ik heb nog nooit zo'n dubbel gevoel mbt een film gehad.

Ik zit met te irriteren aan het totaal kinderachtige plotje (is dit echt voor volwassenen bedoeld? Of is Suzuki seniel aan het worden?) plus het gebrek aan emotie in het liefdesplotje...

Ooit zit ik me te irriteren aan de liedjes omdat ze zo kort zijn of niet echt liedjes zijn (maar flauwe gezongen dialoog)/Toch zijn sommige scenes en muzikale nummers vreselijk feelgood. Soms zijn de decors niet om aan te zien/ en soms zijn ze totaal overweldigend. Soms zijn de kleurencombinaties niet om aan te zien/ Een andere keer werken de kleuren wonderwel, zeker in een perfecte compositie. Dan heb je nog de flauwe rekwisieten (plastic wasbeertjes, een gouden kikker) en foute lelijke CGI/ Maar daar staan de verbluffende kostuums en originele vondsten weer tegenover....

Je veel irriteren, dan weer totaal overdonderd worden; volgens mij wordt dit een echte love it/hate it op de site. Toch moet je na afloop bekennen iets totaal unieks gezien te hebben. Daarom 3*-en. Uniek, maar lang niet altijd werkend.

Genoten! Prachtig wat Suzuki nog zo even uit de mouw schudde op zijn tachtigste!

Sprankelende musical-operette waarin Japanse culturele tradities vermengd worden met hedendaagse westerse 'pop'cultuur. Tachtiger Suzuki lukt het op zijn oude dag wederom te bewijzen dat hij nog jeugdig van geest is als het aankomt op cinema. Het plezier spat van het celluloid.

Kabiku en noh-perfomances worden genadeloos afgewisseld met tapdans en zelfs een booty-shake. En een onvervalst musical-nummer wordt opgevolgd door een rap. Raar genoeg werkt het niet alleen op de lachspieren, bewondering en een hallelujah-gevoel weet zelfs de overhand te krijgen.

Qua visuals valt er ook genoeg te beleven. Stage-belichting t/m wandelingen in getekende Japanse aquarellen en zelfs foeilelijke cgi. Over cgi gesproken, Suzuki eert zelfs de in de jaren '40 en '50 immens populaire tanukigoten-musicals (jaja, het is een ode) door de bekendse actrice van destijds (Hibari Misora) tot leven te wekken, niet voor niets in extreem stralend goud. Het doet pijn aan je ogen, alsof Suzuki je dwingt een traan te laten rollen.

Must see cinema, ook al zal het niet iedereen bevallen. Toch een van de leukste projecten ooit, maar verre van perfect.

Tegenvallende herziening.

Was er al een beetje bang voor. Pistol Opera viel een tijdje geleden ook al een beetje tegen, maar deze is nog iets harder verouderd. Het blijft wel een aparte ervaring en hier en daar herleefde het oude gevoel van euforie wel een beetje, maar in z'n geheel toch niet meer waar ik op hoopte.

Net als Pistol Opera is het visuele te wankel. De CG was nooit goed maar toen ik deze voor het eerst zag kon het er nog wel mee door. Ondertussen is het soms écht lelijk geworden, en ondanks dat het nog steeds wel functioneel is, oogt het gewoon té goedkoop. Jammer, want Suzuki's ideeën zijn best leuk, maar de uitwerking is dat niet altijd.

Het zijn vooral de dansjes en upbeat nummers die de film nog wel leuk maken. Grappige choreografieën, leuke rollen voor Odagiri en Zhang (fijn ook dat ze veel van haar teksten gewoon in het Chinees mag doen). Het maakt van Operetta Tanuki Goten een vrolijke film met veel visuele fantasietjes en lollige momenten.

110 minuten is iets te lang en visueel is het echte een film van een 60's regisseur die voor het eerste aan de slag gaat met CG. Beetje rare film om een regisseurscarriere mee af te sluiten (althans, Suzuki is ondertussen 90, ik neem aan dat hij geen nieuwe film meer gaat maken), maar op zich hoort dat ook wel weer bij Suzuki. Slecht of vervelend is de film absoluut niet, heb me er best mee vermaakt, maar een meesterwerk herken ik er niet meer in.

3.5*