Go West (1925)

Ik blijf maar hoge scores uitdelen aan Buster Keaton's meesterwerken, waarvan deze een van de meest ondergewaardeerde is. De koeienexodus van de prairie naar de woestijn is een hilarische climax. 4,5*

Memorabele en mooi scènes en overigens geweldig herhalend melodietje in de film. Topvermaak!

Leuk en vermakelijk, maar bij lange na niet zo hilarisch als The General of Our Hospitality.

3,5*

Jammer van die ene hit-and-run 0,5 stem anders was het gemiddelde boven de 3,5*

Een beetje een matige Buster Keaton, desondanks een erg fijn idee (de "liefde"/vrienschap tussen een man en een koe) en een finale die de moeite loont om te bekijken. De eerste helft van de film stelt naar Buster Keaton-normen echter toch een tikkeltje teleur, want er valt weinig leuks te bekijken en het typische valwerk vormt net iets te vaak het enige waar om te grinikken valt.

Verder dan een dikke 3* geraakt Go West niet, een leuke film maar van alle Buster Keatonfilms die ik reeds zag toch één van de mindere. Maar de finale is zeker en vast de moeite waard om eens te bekijken

3*

Niet bepaald een hoogvlieger, deze Keaton. Wat mij betreft terecht een van zijn meer vergeten films, al zijn de meeste recensies op het internet wel positief. Ik vond het nogal een trage film, met een lage grapdichtheid. Veel van de grappen zijn ook niet bijzonder geïnspireerd. Die stierenstormloop (klinkt als een titel voor Suske & Wiske) had het hoogtepunt moeten zijn, maar veel verder dan constant stieren ergens naar binnen laten lopen en een paar mensen laten schrikken komt Keaton niet. Er zijn echter een paar reddende scènes, zoals de eerste poging van Keaton om een koe te melken, de kleine Keaton op een gigantisch paard, Keaton die onder schot gedwongen wordt te lachen en de relatie tussen Keaton en de erg overtuigend spelende koe Brown Eyes. De relatie tussen Keaton en de koe lijkt een beetje een parodie op Chaplins The Kid. Geen idee of dat de bedoeling was.
2,5*

De vriendschap tussen Buster Keaton en een koe

Ik had daarstraks zin in een kort en luchtig filmpje. De laatste paar dagen heb ik werk gemaakt van een aantal erg lange films eens te zien (variërend van 204 - 228 minuten) en dan snak je op den duur wel naar iets kort. Ik kwam toen mijn Buster Keaton box tegen die ik ooit eens voor 15 euro had gekocht in de FRS, wat dus echt spotgoedkoop is voor 10 films en een hele hoop shorts. Go West was de eerste titel van het eerste schijfje en waar kun je beter beginnen dan bij het begin?

Het is niet mijn eerste kennismaking met Buster Keaton. Ik ben ooit eens in een kleine cinemazaal hier in de buurt Steamboat Bill Jr. gaan zien op groot scherm met een live-begeleiding van een klein orkest en nadien heb ik nog een paar talkies van Keaton gezien, die trouwens ondergewaardeerd zijn want daar zit ook wel leuk werk tussen. Soit, de kennismaking van het erg gewaardeerde werk van Keaton aan de hand van Steamboat Bill Jr. was erg aangenaam dus ik hoopte dat deze Go West hetzelfde effect op mij zou hebben. En gelukkig is dat het geval. Persoonlijk heb ik niet zo bijster veel met silent films (ik heb er dan ook nog niet zoveel gezien) maar voor Keaton wil ik altijd wel een uitzondering maken en Go West is het waard want, hoewel de film nogal traag op gang komt, is er wederom weer veel te beleven. Het verhaaltje is simpel, ten tijde van de silent era was de mogelijkheid er nu ook nog niet echt om een wreed ingewikkelde film te maken, maar het is wel allemaal doeltreffend. Er is een grote vorm van slapstick te ontdekken maar vooral de stunts zijn weer van een hoog niveau. Het is wel goed dat de film maar een 70tal minuten duurt want veel langer zou ik dit niet kunnen trekken. Dit ligt dan ook niet noodzakelijk aan de film, de laatste helft van de film behoort juist tot het beste van heel de film, maar eerder aan het feit dat ik me nogal vrij snel begin te vervelen bij dit soort films.

Gelukkig is Keaton er om de boel eens lekker op stelten te zetten. Hoe hij het flikt, ik weet het niet maar hij is zijn naam van The Great Stone Face vast en zeker waard. De manier waarop hij werkelijk alles ondergaat zonder enige vorm van emotie is verbluffend. Het is moeilijk om de acteerprestaties in dit soort films te beoordelen. Het is allemaal nogal overdreven om erg duidelijk te maken wat er effectief gebeurd maar gelukkig wordt het nergens vervelend. Ik zei het daarjuist al maar veel daarvan is echt te wijten aan Keaton. Hij regisseerde deze Go West ook en heeft een goed oog voor een aantal hilarische scènes waarvan de stierenstomloop toch wel één van de hele hoogtepunten is. Simpel maar erg doeltreffend en ook de bijhorende muziek past erg goed. Er wordt gebruik gemaakt van een heerlijk herhalend riedeltje en hoewel dit na een tijd zou kunnen tegensteken, gebeurt dat niet. De rest van de cast is perfect inwisselbaar. Nu zijn er al niet zoveel bijrollen maar van actrices zoals Kathleen Myers heb je honderden ten tijde van de jaren '20.

Leuke Buster Keaton film die ietwat traag op gang komt maar gelukkig dit daarna ruimschoots goedmaakt. Ik wacht nog altijd op het ultieme meesterwerk van hem maar ik heb het vermoeden dat dat wel in die boxset zal zitten. Moet ik er toch eens werk van maken om de rest te zien, vooral doordat ze zo kort zijn.

4*

Misschien niet zo spectaculair als andere van zijn films, maar toch wel de moeite waard voor de liefhebber. De liefde voor de koe wordt heerlijk ver doorgevoerd en de situaties zijn nogmaals niet zo uniek als andere van zijn films, maar het is toch wel weer erg aangenaam. Ik weet trouwens niet waar die voorliefde voor treinen van Keaton vandaan komt, maar dat zit wel in erg veel van zijn films. 3,5 sterren.

Wat minder grappen, en wat meer avontuur. Deze film was een kreng om te vinden, maar ik ben blij met het resultaat.

Legan schreef: "Jammer van die ene hit-and-run 0,5 stem anders was het gemiddelde boven de 3,5*." Hit-and-run is wel een treffende omschrijving, want die gebruiker heeft in zijn hele MovieMeter-bestaan (dat vier-en-een-halve maand duurde) precies 1 (één) stem uitgedeeld – déze dus. Geen idee wat de ratio hierachter was.

Metalfist schreef: "van actrices zoals Kathleen Myers heb je honderden ten tijde van de jaren '20." Volgens Tom Dardis in zijn Keaton - the man who wouldn't lie down was dat de inbreng van Keatons producer (en zwager) Joe Schenck. Die was niet per se op de penning, want voor The Navigator kocht hij het S.S. Buford voor $50.000, maar hij zag ook in dat de hoofdrolspeelsters in Keaton-films voornamelijk dienden om door zijn ster uit brandende huizen of woeste rivieren gered te worden, en dus had hij geen zin om daarvoor dure steractrices in te huren. Misschien had hij ook wel gelijk, en Keatons films werden nooit zúlke hits dat Keaton met recht om betere c.q. duurdere leading ladies kon vragen, maar het gevolg is wel dat we in sommige van zijn films inderdaad met tamelijk oncharismatische hoofdrolspeelsters zitten opgescheept. Geen wonder dat Friendless op het einde van de film voor Brown Eyes kiest. (Groucho Marx als Dr. Hugo Z. Hackenbush tot Margaret Dumont in A day at the races: "Marry me, and I'll never look at another horse!")

Dat de eerste helft van de film misschien niet zo vol grappen zit stoort me niet, en het gebrek aan tempo al evenmin, want net als bij Sherlock Jr. en The Navigator is het voor mij al genoeg om het personage van Buster te zien en, tja, gewoon met hem mee te leven en van hem te genieten. De fraaie authentieke setting met indrukwekkende decors (voor de filmcrew misschien wat té indrukwekkend, want door de hitte van de woestijn van Arizona begon te emulsie van de film te smelten, zodat ze de camera moesten beschermen met tentjes waarvan het canvas voorzien was van tussenlaagjes gevuld met ijs) doet de rest, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de briljant gechoreografeerde climax (de stierenstormloop, prachtig woord The One Ring!) en de geniale scène waarin Buster een koe melkt.

Nog een kleine in-joke uit de film die de meeste moderne kijkers niet meer zullen meekrijgen: "When you say that, SMILE!" is een verbastering van een beroemd citaat uit The Virginian, voor de toenmalige kijkers recent verfilmd in zowel 1914 als 1923: "When you call me that, SMILE!" Maar dat was natuurlijk een hele opgave voor The Great Stone Face…
 

Aardige film van Keaton. Ondanks het saaie begin trekt de film bij naarmate het vordert. Als de koe haar intrede doet begint het pas goed op gang te komen, vanaf dat moment is het een prima film. Het idee van een hechte band tussen een mens en een koe is nog steeds origineel en bijzonder, en wordt ook erg sympathiek gebracht. Het einde zit zoals gebruikelijk vol met grappen en actiescènes. 3*

Een leuke film van Keaton, al wordt het nooit zo episch als bij z'n echte klassiekers. Daarvoor zijn de komische scènes iets te weinig aanwezig. En misschien ook wel omdat één van de acteurs nu eenmaal een koe is. Maar het is zeker niet slecht. Beetje parodie op een western en naar het einde toe wordt het al beter.

Het Wilde Westen staat niet echt bekend als een plek waar veel gelachen werd en westerns die voor een combi gaan met het comedy-genre willen nog wel eens mislukken. Zo had ook Buster Keaton het niet makkelijk om meer dan een uur lang grappig te blijven in deze film waarbij hij richting het westen trekt. Eventjes klooien met de koeien, paarden, ezels en zelfs kippen is wel geinig maar dat houdt een keertje op (al was die chaos in dat dorpje tegen het einde dan wel weer erg leuk). Natuurlijk worden er een paar dingen meer aangehaald en volgt de film verder wel een leuke verhaallijn, maar de film is helaas verre van een meesterwerk.

Een betere Keaton.

Wat minder focus op romantiek, meer op humor en stunts. Al komen die laatste, trouw als Keaton is, vooral naar het einde toe. Maar het valt toch op dat wanneer Keaton zijn aandacht richt om wat anders dan een vrouwelijke medekompaan, zijn films makkelijker te verteren zijn. Komt misschien omdat er dan wat minder direct geacteerd moet worden, maar de aandacht meer op de zaken waar Keaton in uitblinkt.

Zijn humor vind ik meestal ook net wat te flauw, maar hier viel het best mee. Allicht ook omdat het met een koe, toch een beetje een lomp beest van nature, net allemaal wat leuker is. Het blijft een leuk ongangspunt, ondanks dat ik het in Dou Niu al een keertje beter zag. In ieder geval vormen de twee films een leuke double bill.

Naar het einde wat spectaculairder, vind ik meestal toch wel de beste momenten in Keaton's films. De film mist misschien dat ene epische moment dat bijblijft, maar in vergelijking met z'n andere films vond ik het over de gehele breedte wat leuker. En dat voor een Western.

2.5*

Redelijk.

Film nummer 4 intussen die ik van Buster Keaton heb gezien, en ik ben het met mijn bovenbuur op deze pagina eens dat het einde veelal makkelijker te verteren is dan het begin. Keaton de stuntman is geweldig, Keaton de sympathieke doch droge slapsticker is, mja, niet mijn soort humor - hoewel ik hem dat zeker niet slecht vind doen. Slapstick in de pure betekenis van het woord is wellicht mijn minst geliefkoosde vorm van humor, zeker in langspeelfilms.

Dat gezegd zijnde, Go West heeft nog wel veel meer te bieden dan slapstick. De enscenering en aankleding is piekfijn. Ondanks de toen ongetwijfeld beperkte middelen, ziet de film er bijna een eeuw later nog behoorlijk strak geschoten uit. En de spaarzame stunts zijn ook nog steeds geld waard.

3