The Roaring Twenties (1939)

Heerlijke gangsterfilm uit de jaren '30, met schitterende acteerprestaties van James Cagney en Humphrey Bogart.

Deze film maakt deel uit van de Gangster-collectie die Warner Bros. onlangs uitbracht op DVD. Zeker de moeite waard voor de liefhebbers. De komende weken ga ik de andere films van deze collectie eens bekijken.
4* voor The roaring twenties

jep, dat zijn ze alle zes!

Aan de ene kant heel mooi tijdsbeeld,maar deze wist me toch niet elk moment te boeien.Bogart hier wel in een betere rol,en het verhaal is origineel,conflicten tussen concurerrende machten zijn goed uitgediept,overal wordt de tijd voor genomen.Cagney was weer fantastisch, en de dvd is vooral qua beeld de beste.
Maar helaas niet zo meeslepend als Angels with firty faces,die ik hier voor zag.(vandaag petrified forrest,deze en angels....)


3,5*

Cagney en Bogart schitteren in deze film over de drooglegging. Mooi tijdsbeeld inderdaad. De verandering die Cagney doormaakt wordt goed weergegeven. Je leeft met hem mee en begrijpt waarom hij het illegale circuit kiest. Trouwens wel jammer dat het einde van de film wordt beschreven op de achterkant van de hoes...

4*

Ik ga naar 4*. De off-screen climax is zo cool, gedurfd en effectief, heerlijk.

Ook voor mij staat White Heat nog altijd op 1, Angels With Dirty Faces en The Roaring Twenties op 2 en 3 en The Public Enemy op 4 wat betreft Cagney gangsterfilms.

Zeer vreemd om dit te horen uit een Silvester Stalone-fan.
Wat mij betreft had dit toch wel veel meer diepgang te bieden dan Demolition Man en dergelijke, volledig onlogische argumentatie dus.

Je meent het! Dat is het kenmerk van de oude gangsterfilm. En dan vaak gegoten in een American Dream-jasje.

Even een stem aan dit klassieke hoogstandje toevoegen. Ik houd wel van die oude gangsterfilms. Cagney is in alle misdaadrollen die ik van hem zag een overtuigende driftkikker. Prima opkomst en ondergang van Eddie Bartlett en leuke bijrol van Bogart.

Wat een heerlijke gangsterfilm, ik vind de gangsters ook lekker "beschaafd" vergeleken de gangster typetjes van nu.

van hieruit ook 4*

dit is weer een super film en briljante james en ook humphry was erg goed
verhaal is schitterend.

5 sterren

Voorbeeldige oude gangsterfilm. Wat mij betrefd kan The Roaring Twenties zich makkelijk meten met The Public Enemy en Angels with Dirty Faces en komt hij zelfs in de buurt van White Heat.

De film is qua verhaal niet bepaald origineel, maar de uitwerking is wel een van de beste die ik ooit gezien heb. Het verhaal wordt er gedetailleerd verteld en er worden telkens net wat andere invalshoeken voor de plichtmatige rise & fall scènes gebruikt. De film besteed veel aandacht aan het zo goed mogelijk uitwerken van de personages, maar kent toch een hoog tempo. Daarnaast is het gebruik van de geschiedenis van de jaren '20 sterk gebruikt als verhalend element. Raoul Walsh maakt er een smakelijk geheel van, met ook nog een aantal mooi geschoten scènes.

Het acteerwerk is echt geweldig hier. Cagney is minder psychopatisch of ruig in deze film en daardoor extra geloofwaardig. Ik blijf erbij dat ik vermoed dat hij met gemak een sympathieke kerel kan spelen (wat hij ook gedaan heeft, maar dat heb ik nog niet gezien), daarvoor heeft hij een goede uitstraling. Maar toch zijn z'n gangsterrollen onmisbaar. Zijn personage gaat door 3 fases (sympathieke veteraan, gangster en uiteindelijk klaploper) en brengt ze alledrie even goed. Wellicht de beste acteerprestatie die ik van hem zag, en ik heb nog niets eens iets gemiddelds van hem gezien. Toch laten Humphrey Bogart en Gladys George zich totaal niet overschaduwen. Hun rollen zijn evengoed als die van Cagney. Dit is ook de beste jaren '30-rol die ik van Bogart zag. Vaak speelde hij in deze tijd aardige bijrolletjes, maar hier heeft hij een krachtig personage. Hij lijkt ook lol in de rol te hebben.

Een van mijn favoriete gangsterfilms dus. Toch wel ietwat ondergewaardeert.

4*

Ik kan dit soort films wel zeer goed waarderen, een heerlijke jaren '20, '30 misdaad met twee van de betere acteurs uit de eerste helft van de vorige eeuw, namelijk James Cagney en Humphrey Bogart. Het verhaal volgt het leven van Eddie Bartlett van de loopgraven gedurende de Great War tot zijn dood. Bartlett maakt de drooglegging van de jaren '20 mee en werkt zich op in het criminele circuit van corruptie en drankzwendels waardoor hij een 'big shot' bekomt in het gangsterwereldje.

De film mag dan opvallend veel trekjes van het 'rise and fall' principe vertonen, toch vond ik de film minder clichérijk dan de meeste huidige generatie films binnen het genre. Dat heeft er vooral mee te maken doordat het hele liefdesverhaal deze keer van meer originaliteit getuigde. Iets waarbij ik me de laatste tijd ook wat meer aan gestoord heb bij rise and fall films als deze is dat het tempo gewoonlijk wat te snel gaat doordat de film nooit eens een langere, iets meer diepgaande scène laat zien. Dat had ik laatst nog bij films zoals Goodfellas en Casino, nu noem ik alleen films van Scorsese op maar er zijn wel meer regisseurs die weinig originaliteit aan dit soort films toevoegen. The Roaring Twenties is anders, bij deze film wordt je niet overdonderd met honderd-en-een gebeurtenissen maar is de verhaalopbouw veel rustiger en minder geforceerd.

Ik vond dit overigens de beste film met James Cagney, beter zelfs dan White Heat. Ik heb hier alleszins meer van genoten doordat het onderwerp me veel meer aansprak.

4.5 sterren

Dit zijn zeker prima films en zeker voor toen die tijd. Ik kan me nog herrineren dat er in de jaren 70 toen er nog geen comercielen zenders waren, dit soort films vaak op de duitse zenders te zien waren .Dat waren toen de zenders waar de beste films te zien waren. We hadden toen maar 2 Nederlandse 3 duitse en 1 of 2 belgiesche zenders, en thats it. En ze mogen dan wel oud en zwart/wit zijn maar qua verhaal en acteren zijn ze helemaal niet slecht, en zoals hierboven al gezegd word waren Bogart en Cagney toch wel de Creme de le creme qua acteurs. En terecht ook. Ergens toch wel jammer dat dit soort films weinig te zien is tegenwoordig. Maar als ik me niet vergis is er ook weer een zender die alleen maar oude klasiekers vertoond. Alleen kan ik die zender helaas niet ontvangen.

Een erg mooie gangsterfilm dankzij de bijzonder mooie portrettering van de "rise and fall" van protagonist Eddie Bartlett. Van alle gangsterfilms uit die tijd die ik gezien heb, moet dit toch wel één van de meest aimabele gangsters zijn: je leeft als kijker helemaal met hem mee, omdat je begrijpt hoe hij in het criminele wereldje gerold is en hoe je merkt dat zijn goede kant altijd wel aanwezig is. Heerlijke vertolking ook van Cagney, een acteur waar ik vreemd genoeg jaren geleden niet helemaal van overtuigd was maar die me met elke nieuwe film telkens beter blijkt te liggen.
Qua verhaal zit het ook erg goed, met een heerlijke opdeling van slechterik - "verdorven" goedzak - perfecte schoonzoon. En natuurlijk zijn het de slechtste twee die het interessantst zijn om te bekijken, Bogart zet de gluiperige George ook echt schitterend neer. Hiernaast is ook het personage van Gladys George erg mooi, want Panama geeft het verhaal nog wat extra diepte wegens haar bijzondere relatie met Eddy (soulmates die niet voor elkaar bestemd zijn).

Naast het goed uitgewerkte verhaal en de mooie vertolkingen is ook de regie van Walsh een pluspunt, met o.a. nostalgische documentaire-overzichten als intermezzo's en enkele mooie visuele vondsten (de gangsterschaduw die tegen de muur van het gerechtsgebouw steeds groter en groter wordt, het smeltende Wall Street, de trappenscène op het einde als mooie symboliek,...).
The Roaring Twenties kan helaas niet genieten van dezelfde status van films als Public Enemy of Scarface, maar hoort wat mij betreft zeker ook in deze topcategorie thuis en weet deze zelfs af en toe nog eens te overstijgen. Een mooie 4*


4*

De derde film die ik kijk uit mijn gangster collectie van Warner Bros. Little Caesar en The Public Enemy waren de films die voorgingen, deze vind ik tot nu toe het sterkst. Ik ben ook erg benieuwd naar White Heat, wat toch wel de beste film uit de box schijnt te zijn.

In ieder geval, nu weer over The Roaring Twenties. Geweldige film, heerlijke sfeer, en een erg sterk verhaal. Natuurlijk weer het typische rise and fall verhaal tijdens de drooglegging zou je denken. Maar zoals MNV2 al zij. Deze film is een stuk minder cliché dan bijvoorbeeld Little Caesar en The Public Enemy. Het einde is dan ook erg indrukwekkend.

De acteerprestaties zijn geniaal. De tweede keer dat ik James Cagney een gangster rol zie vertolken, en het is nu al een van mijn favoriete acteurs. Geweldige rol zet hij hier neer, en je leeft dan ook echt met hem mee. Humphrey Bogart is hier ook erg sterk. Alleen in Casablanca zag ik hem, maar hier doet het minstens even goed.

Ik ga echt van dit soort films houden, naar mijn mening hoort deze film dan ook absoluut in de top 250 thuis. In ieder geval is hij voor mij top tien waardig.

5,0* en dus een top tien plek

Dan kan ik je o.a. In a Lonely Place, The Desperate Hours en They Drive By Night (met Bogart) ook wel aanraden. Met Cagney zijn er helaas niet veel films binnen het misdaad/film-noir genre gemaakt.

Lijke me inderdaad erg goeie films, ik zet ze op mijn to-see lijstje.

Had er niet iets meer van verwacht, maar echt teleurgesteld ben ik niet Dan is I Am a Fugitive From a Chain Gang en Public Enemy toch iets beter.

Mooi tijdsbeeld over de drooglegging is dit. Het thema spreekt wel tot de verbeelding, want het komt wel vaker aan bod in jaren '30-films (Scarface en The Public Enemy bijv.). Best interessant hoe een gangsterverhaal behandeld wordt drutssendoor allerlei newsflashes uit de verschillende jaren gemixt. Het plot zelf is niet heel verheffend en wordt ook een beetje opgehouden door een muzikaal nummer, gelukkig wordt dat niet al te vervelend. Hoofdpersonen zijn overigens James Cagney en Humphrey Bogart, die zoals je mag verwachten een prima performance neerzetten.