Roaring Twenties, The (1939)

Heerlijke gangsterfilm uit de jaren '30, met schitterende acteerprestaties van James Cagney en Humphrey Bogart.

Deze film maakt deel uit van de Gangster-collectie die Warner Bros. onlangs uitbracht op DVD. Zeker de moeite waard voor de liefhebbers. De komende weken ga ik de andere films van deze collectie eens bekijken.
4* voor The roaring twenties

jep, dat zijn ze alle zes!

Aan de ene kant heel mooi tijdsbeeld,maar deze wist me toch niet elk moment te boeien.Bogart hier wel in een betere rol,en het verhaal is origineel,conflicten tussen concurerrende machten zijn goed uitgediept,overal wordt de tijd voor genomen.Cagney was weer fantastisch, en de dvd is vooral qua beeld de beste.
Maar helaas niet zo meeslepend als Angels with firty faces,die ik hier voor zag.(vandaag petrified forrest,deze en angels....)


3,5*

Cagney en Bogart schitteren in deze film over de drooglegging. Mooi tijdsbeeld inderdaad. De verandering die Cagney doormaakt wordt goed weergegeven. Je leeft met hem mee en begrijpt waarom hij het illegale circuit kiest. Trouwens wel jammer dat het einde van de film wordt beschreven op de achterkant van de hoes...

4*

Ik ga naar 4*. De off-screen climax is zo cool, gedurfd en effectief, heerlijk.

Ook voor mij staat White Heat nog altijd op 1, Angels With Dirty Faces en The Roaring Twenties op 2 en 3 en The Public Enemy op 4 wat betreft Cagney gangsterfilms.

Solide gangsterfilm die erin slaagt toch iets origineler en een tikje minder clichématig uit de hoek te komen dan de meeste van zijn soortgenoten. Vooral het begin en de opbouw is goed, daarna wordt het weer net iets teveel standaard opvullen van de verplichte elementen. En het blijft dat typische 'Rise & Fall' riedeltje natuurlijk.

Soit, er wordt redelijk geacteerd en de humor valt goed mee deze keer, al vraag ik me af wat die zogenaamde vriend van Cagney -die voor niets anders leek te dienen dan bijgeplakte sidekick- nu eigenlijk toevoegde. Het meest interessante is ongetwijfeld het tijdsbeeld (die hier erg goed neergezet wordt) en de scheve kaders die nu en dan voor een mooie vormgeving zorgen. De muziek is dan weer niet om aan te horen (leek weer op samples uit een fanfare) maar hier wordt het gelukkig niet om de haverklap ingezet.

Al met al is The Roaring Twenties wat beter dan menig familieleden uit het genre, niettemin blijft het uiteindelijk wel een vrij braaf a naar b -filmpje zonder echt grote verrassingen qua creativiteit, plotverloop of iets dergelijks, en met de gebruikelijke moraal op je bord. Een goed filmpje voor de zondagnamiddag, met wat koffie en koekjes... maar niet echt iets uitzonderlijks dus.


2,5*

Zeer vreemd om dit te horen uit een Silvester Stalone-fan.
Wat mij betreft had dit toch wel veel meer diepgang te bieden dan Demolition Man en dergelijke, volledig onlogische argumentatie dus.

Ik had het niet echt over diepgang en diepgang is ook niet echt iets wat ik verlang van een film (tenzij specifieke films die daarvoor staan natuurlijk). DM is niet diep en deze is ook niet diep, maar goed, dat doet er niet echt toe. Ik vond deze film gewoon niks bijzonders bieden itt tot bv Demolition Man. Bijvoorbeeld: DM heeft een leuk origineel verhaaltje itt deze prent: een standaard rise en fall uitgangspunt.

Je meent het! Dat is het kenmerk van de oude gangsterfilm. En dan vaak gegoten in een American Dream-jasje.

Even een stem aan dit klassieke hoogstandje toevoegen. Ik houd wel van die oude gangsterfilms. Cagney is in alle misdaadrollen die ik van hem zag een overtuigende driftkikker. Prima opkomst en ondergang van Eddie Bartlett en leuke bijrol van Bogart.

Wat een heerlijke gangsterfilm, ik vind de gangsters ook lekker "beschaafd" vergeleken de gangster typetjes van nu.

van hieruit ook 4*

dit is weer een super film en briljante james en ook humphry was erg goed
verhaal is schitterend.

5 sterren

Voorbeeldige oude gangsterfilm. Wat mij betrefd kan The Roaring Twenties zich makkelijk meten met The Public Enemy en Angels with Dirty Faces en komt hij zelfs in de buurt van White Heat.

De film is qua verhaal niet bepaald origineel, maar de uitwerking is wel een van de beste die ik ooit gezien heb. Het verhaal wordt er gedetailleerd verteld en er worden telkens net wat andere invalshoeken voor de plichtmatige rise & fall scènes gebruikt. De film besteed veel aandacht aan het zo goed mogelijk uitwerken van de personages, maar kent toch een hoog tempo. Daarnaast is het gebruik van de geschiedenis van de jaren '20 sterk gebruikt als verhalend element. Raoul Walsh maakt er een smakelijk geheel van, met ook nog een aantal mooi geschoten scènes.

Het acteerwerk is echt geweldig hier. Cagney is minder psychopatisch of ruig in deze film en daardoor extra geloofwaardig. Ik blijf erbij dat ik vermoed dat hij met gemak een sympathieke kerel kan spelen (wat hij ook gedaan heeft, maar dat heb ik nog niet gezien), daarvoor heeft hij een goede uitstraling. Maar toch zijn z'n gangsterrollen onmisbaar. Zijn personage gaat door 3 fases (sympathieke veteraan, gangster en uiteindelijk klaploper) en brengt ze alledrie even goed. Wellicht de beste acteerprestatie die ik van hem zag, en ik heb nog niets eens iets gemiddelds van hem gezien. Toch laten Humphrey Bogart en Gladys George zich totaal niet overschaduwen. Hun rollen zijn evengoed als die van Cagney. Dit is ook de beste jaren '30-rol die ik van Bogart zag. Vaak speelde hij in deze tijd aardige bijrolletjes, maar hier heeft hij een krachtig personage. Hij lijkt ook lol in de rol te hebben.

Een van mijn favoriete gangsterfilms dus. Toch wel ietwat ondergewaardeert.

4*

Ik kan dit soort films wel zeer goed waarderen, een heerlijke jaren '20, '30 misdaad met twee van de betere acteurs uit de eerste helft van de vorige eeuw, namelijk James Cagney en Humphrey Bogart. Het verhaal volgt het leven van Eddie Bartlett van de loopgraven gedurende de Great War tot zijn dood. Bartlett maakt de drooglegging van de jaren '20 mee en werkt zich op in het criminele circuit van corruptie en drankzwendels waardoor hij een 'big shot' bekomt in het gangsterwereldje.

De film mag dan opvallend veel trekjes van het 'rise and fall' principe vertonen, toch vond ik de film minder clichérijk dan de meeste huidige generatie films binnen het genre. Dat heeft er vooral mee te maken doordat het hele liefdesverhaal deze keer van meer originaliteit getuigde. Iets waarbij ik me de laatste tijd ook wat meer aan gestoord heb bij rise and fall films als deze is dat het tempo gewoonlijk wat te snel gaat doordat de film nooit eens een langere, iets meer diepgaande scène laat zien. Dat had ik laatst nog bij films zoals Goodfellas en Casino, nu noem ik alleen films van Scorsese op maar er zijn wel meer regisseurs die weinig originaliteit aan dit soort films toevoegen. The Roaring Twenties is anders, bij deze film wordt je niet overdonderd met honderd-en-een gebeurtenissen maar is de verhaalopbouw veel rustiger en minder geforceerd.

Ik vond dit overigens de beste film met James Cagney, beter zelfs dan White Heat. Ik heb hier alleszins meer van genoten doordat het onderwerp me veel meer aansprak.

4.5 sterren

Dit zijn zeker prima films en zeker voor toen die tijd. Ik kan me nog herrineren dat er in de jaren 70 toen er nog geen comercielen zenders waren, dit soort films vaak op de duitse zenders te zien waren .Dat waren toen de zenders waar de beste films te zien waren. We hadden toen maar 2 Nederlandse 3 duitse en 1 of 2 belgiesche zenders, en thats it. En ze mogen dan wel oud en zwart/wit zijn maar qua verhaal en acteren zijn ze helemaal niet slecht, en zoals hierboven al gezegd word waren Bogart en Cagney toch wel de Creme de le creme qua acteurs. En terecht ook. Ergens toch wel jammer dat dit soort films weinig te zien is tegenwoordig. Maar als ik me niet vergis is er ook weer een zender die alleen maar oude klasiekers vertoond. Alleen kan ik die zender helaas niet ontvangen.