À Tout de Suite (2004)

Wauw, mooie poster.

Voor een Benoît Jacquot film eentje die voor een groter publiek verteerbaar zou kunnen zijn. Dat komt door het tempo en de thematiek. Grootste karakteruitdiepingen zijn er dit keer niet bij, volg als kijker gewoon de handelingen. 3.5 sterren

Benoît Jacquot was een compleet onbekende naam bij mij, maar kennelijk heeft hij al een lange staat van dienst en zelfs enkele films gemaakt waarvan ik de titel ken. Dat wist ik echter niet voordat ik À Tout de Suite zag en hier dacht ik de hele tijd dat dit het werk was van een zeer jonge regisseur. Het leek me echt zo'n project voor een beginner. Goedkoop, in zwart-wit, met een losse, ruwe stijl die heel erg sterk refereert naar de Nouvelle Vague, zoals filmstudenten graag verwijzen naar hun voorbeelden. Ik lees nergens echt vergelijkingen met de Franse cinema van de jaren '60, maar dit leek mij sterk een verloren film van Godard of Truffaut, wellicht een hybride tussen beiden.

Maar het is geen film van een nieuwkomer. Wat precies Jacquots motivatie was om dit te maken en hoe het zich verhoudt tot zijn andere werk durf ik niet te zeggen, maar dat hij op 57-jarige leeftijd met zoiets jeugdigs aan komt zetten spreekt enigszins voor hem, zelfs al lijkt het op een veel oudere film. Het heeft een lichte energie en een spontaan gevoel, wat duidelijk het sterke punt hier is. Veel avonturen, veel afwisseling en een goedkoop sfeertje passen goed bij dit verhaal.

Het enige wat echt ontbreekt is een sterke toon. Voor een thriller is het niet spannend genoeg. Humor had wellicht goed kunnen werken; een jaren '60 Godard zou dat hebben toegevoegd vermoed ik. Er wordt op de eerste plaats gegaan voor drama lijkt het, maar Isild Le Besco lijkt vooral gecast te zijn om haar lichaam, die flink tentoongesteld wordt, maar haar acteerwerk is tamelijk expressieloos en ze praat toch al niet al te veel.

Gelukkig heeft het een lekker sfeertje en zijn de ontwikkelingen boeiend.

3,5*