Koridorius (1994)

Koridorius doet zich laten vergelijken met Mouchette of Au Hasard Balthazar (Bresson dus). Wel geplaatst in het Oosten van Europa. Rigoureus, realistisch (documentair) en audiovisueel bij vlagen bedwelmend. Vooral het geluid viel me in positieve zin op. Veel achtergrondgeluiden en vlagen muziek (zoals Sokurov dat ook zo mooi doet). Doet de film echt spreken, zonder dat we ook maar één duidelijk woord horen.

Zit verder geen echte lijn in, wat het ook gelijk een soort van puzzel maakt, waardoor de film tijd nodig heeft om in te werken.

Prachtige film. Geweldig zwart wit, soms inderdaad bedwelmend. De soundscapes zijn ook wonderlijk mooi. Bij voorbeeld een radio, ergens in het gebouw gefilterd door een aantal muren, op de achtergrond hoorbaar. We zien gezichten, onvergetelijk ge-etste uitdrukking. De sfeer is somber. Niet zomaar somber, voor minder dan pure ellendige misantropie en doorleefde verveling lijkt Bartas het niet te doen. Uitzichtloosheid en willekeur(pesterijen, brandstichting, een vogeltje met een shotgun van dichtbij neerknallen) bepalen de leefwereld. Aan het eind is de muziek opeens duizelingwekkend dichtbij, er is een barscene(hallo Tarr) met een licht euforische stemming(escapistisch weliswaar, uit pure wanhoop geboren, hoera weer een week overleefd). Er klinkt een wel bekende tango. Een soort van realisme, een uber-realisme, tamelijk geabstraheerde werkelijkheid. Tuurlijk, het is film. In ieder geval mag dit gezien worden!

Raaarrrrrr...

Alsof je naar een vooroorlogse documentaire zit te kijken, terwijl het toch echt een film uit de jaren '90 is. Verder kan ik voor de schets van het geheel vooral verwijzen naar danuz, vond de starre gezichten ook veel weg hebben van Bresson, vond het ook wat weghebben van Tarr, het licht absurde, dat rare feest. Sommige scenes zijn echt fantastisch, zoals vanaf dat feest dus, die wisselende muziek, rare dikke wijven, een mannetje dat een t-shirt aantrekt. Tot dat moment vond ik het iets te willekeurig allemaal, en voor de rest weet ik eigenlijk niet zo wat ik er mee aan moet. Weet ook niet of ik het echt goed vond, want ik denk dat ik het vaker saai dan intrigerend vond, maar op een bepaalde manier is het wel erg memorabel, zonder dat je nou echt weet wat je hebt gezien.

3*

Ellendig.

Ik vind dat ik in mijn vorige post mijn ervaring van de sfeer van de film al aardig heb beschreven, maar na herziening nog wat aanvulling. De geluidsband is dan wel precies in elkaar gezet, maar mooi is hij nauwelijks te noemen. Eerder bedrukkend, indringend, penetrant. Hij heeft het effect dat je geagiteerd raakt als kijker; hij suggereert een continue, net iets te nabije aanwezigheid van de medebewonders van het gebouw. De Rear Window-achtige setting van het gebouw met het binnenpleintje, alsook de herhaaldelijke voyeuristisch shots van mensen die elkaar strikt in de gaten houden, ondersteunen dit gevoel van beklemming.

Hopeloos ook.

De film kent eigenlijk geen noemenswaardige vooruitgang in het verhaal. Zo weerspiegelt de film in zijn structuur dat wat er zich in de fictieve wereld afspeelt. De meest sprekende metafoor in de film, die de sociale stand van zaken in Litouwen na de val van het communisme verbeeldt, is dan ook het kind dat herhaaldelijk teruggeworpen wordt in de poel van verderf . Er is vooral willekeur, leven-bij-de-dag, neiging tot roes. Herhaaldelijk kijken personages uit het raam, maar ditmaal geen utopisch uitzicht dat men ziet of zich dan toch in het kleinste sprankje hoop nog fantaseert. Of toch? Een paar zoekt in hun dronkenschap iets dat in de verste verte neigt naar affectie en verbondenheid. Maar men komt zoals verwacht niet verder dan animale hitsigheid; vuig gefriemel; vadsige, morsige lichamelijkheid. Het is een dag uit het leven van de bewoners, maar bij implicatie zal de dag van morgen weer zo zijn. Of misschien is dat zelfs nog wishful thinking.

Uniek staaltje cinema.Die geluiden, die ruisende muziek uit verre kamers. Verveling. Bezigheidstherapie. Zitten en staren. Mensen die niets hebben, al mijmerend. Vandalenstreken. Lust.

Na gisteren de film Few of Us bekeken te hebben, was het vandaag de beurt aan het net zo troosteloos ogende Korridorius. En ook in deze film werd geen woord gesproken. Je hoorde alleen wat onduidelijk gemompel op de achtergrond. De bar scène met best wel vrolijk klinkende muziek vond ik zonder meer de mooiste scène in deze vreselijk depri film, die wel goed past in het sombere winterse weer met kort daglicht zoals nu in januari. Neen, ellende troef. Tot zover heb ik dat bij alle vier films van Bartas die ik gezien heb ervaren. Vervallen huizen, oerlelijke gezichten, veel gezuip en af en toe wat muziek om al die ellende voor even te vergeten. Fascinerend vond ik wel die vrouw die door haar zwijgen een bijzondere uitstraling had. Deze vrouw gespeeld door Yekaterina Golubeva had ook een hoofdrol in het net zo deprimerende Few of Us.

3.5*