Whisky (2004)

Tjonge, deze film heeft hier wel heel weinig aandacht en stemmen gekregen. Terwijl hij al wekenlang in de bioscopen draait. En terwijl hij zoveel aandacht verdient!

Ik vond het een prachtige, ontroerende en grappige film. Voor de liefhebber, dat wel. tdrost schrijft dat de film gaat over hele saaie mensen. Tja, het is waar dat de hoofdpersonen een eenzaam en eentonig leven leiden. En Jacobo is bovendien extreem gehecht aan zijn vaste dagelijkse routines, waarschijnlijk al tientallen jaren lang. Maar de komst van zijn broer die 'het helemaal gemaakt heeft' is in dat licht toch een tamelijk spectaculaire gebeurtenis En voor de kijker valt er veel te beleven!

Whisky is namelijk prachtige, tot in elk detail gestileerde cinema. Alles in de film is teruggebracht tot de essentie, waarbij de vorm de inhoud illustreert.

Er wordt geen woord teveel gesproken, de ware gevoelens van de hoofdpersonen zijn vooral zichtbaar in gebaar en gezichtsuitdrukking. En er wordt geen camerabeweging teveel gemaakt. Het verhaal is vastgelegd in lange, statische en strak gekadreerde shots. Maar ieder shot vertelt een verhaaltje tot in detail.

Whisky is ongeveer even saai als de films van Aki Kaurismaki, zeg maar. Voor mij één van de mooiste films die ik begin dit jaar op het filmfestival van Rotterdam zag.

Man man, wat een gortdroge film .

Heeft zeker zijn aardige en geinige momenten, maar geregeld werd ik nogal nerveus van het wel erg gelaten sfeertje.

Zeker doen, een aanrader. Sombere, maar prachtige en ook best grappige film.

Maar dat Rebella vandeweek zelfmoord heeft gepleegd maakt de film nog een stuk wranger dan-ie al was. Misschien ligt de persoonlijke situatie (het vooruitzicht?) van Jacobo dichter bij Rebella dan je hem had gegund.

Ik ben er best een beetje door aangeslagen, eerlijk gezegd. Heb al tijden een (schitterende) poster van deze film in huis. Ik denk dat ik die maar eens een mooie plek ga geven.

Prachtige ontroerende en pure film, die heel levensecht overkomt.
In een traag tempo, maar intens de (ingehouden) emoties van de personages registrerend. Het zijn mooie mensen.
De film heeft tragikomische kanten, maar het drama en het lichtkomische overheerst.
Drie uitstekende hoofdrollen. Ze doen eigenlijk niet voor elkaar onder.
Je krijgt echt het gevoel dat deze mensen echt bestaan.

Erg traag, maar wel erg mooi en dan vooral van de lelijkheid !! Wat een gave film !! Het einde was wel wat abrupt, maar ook wel weer erg duidelijk. Prima film krijgt van mij een 4.

een prachtige ("ober" sfeer achtige) film waar je lichtelijk gefrustreerd raakt af en toe! de heerlijke bekrompenheid en vastgeroestheid die zo mooi in beeld is gebracht. de scenes van het opstarten van de fabriek zijn meesterlijk! geen slappe lach, geen zwijmel romantiek, geen mooi landschap of sexy acteurs! niets van dit alles! dat maakt hem zo geweldig....
ik heb genoten! een 4

Wat kan triestheid toch mooi (en grappig) zijn. Whisky wordt gedragen door de drie hoofdrolspelers die verbazingwekkend niet in de lach schieten, maar 95% van de screentijd met een uitgestreken gezicht mij doen gniffelen. Ook het camerawerk met prachtige shots (bijv. als de lange Jacobo en kleine Marta in de lift staan, en het shot precies de onderkant van Jacobo's gezicht en de bovenkant van Marta's gezicht uitlicht) zijn geniaal in triestheid en prachtige komedie. Of alleen al de shots van het tweepersoonsbed, gemakkelijk maar o zo doeltreffend.

De traagheid en vele herhalingen in shots werken helaas niet in het kijkersvoordeel. Het duurde wel een tijdje voordat ik in de film zat. Een verdiende 4 sterren, verdient meer aandacht, en nu maar hopen dat Stoll na de zelfmoord van co-regisseur Rebella toch doorgaat met het publiek verrassen met dit soort cinema. En wat een verschil met debuut 25 Watts, van puberteit naar volwassendom, je ziet het zelden. Talent om te koesteren.

Aardige film maar mij echt veel te traag...Kwam niet in de film....Zoals Mug al aangeeft wel aantal prachtige shots maar er gebeurde me echt te weinig en voor mij kon het acteerwerk en de setting de film verder niet echt redden

2*

De humor is wel er goed gelukt, alleen is het tempo van de film moordend waardoor het toch wat minder prettig wordt te kijken. Des al niet te min een dikke 3,5*

Dit is pas film!

Na het wat slappe debuut 25 Watts herstellen beide regisseurs zich en hoe. Mensen die niet houden van de Aziatische zwijgcinema kunnen zich maar beter bergen. Want met gevoelens lopen de hoofdrolspelers niet te koop. Verder ook geen absurde humor zoals we in Van Warmerdam `s oeuvre bespeuren. Toch deed de film mij denken aan films van Van Warmerdam.

Er wordt namelijk een geheel eigen sfeer geschapen. Alsof je afgesloten bent van de buitenwereld en niet beter weet dan zo te leven. De decors zijn hier alleen nog wat minimalistischer. Net zo als de opbouw van de film. Tergend langzaam komt zij op gang. Bepaalde processen worden herhaald, zij het met enkele kleine, nauwelijks waarneembare toevoegingen. Geen grootse karakter ontwikkelingen hier en dat maakt de film misschien wat troosteloos maar wel zeer oprecht en echt tot een levendig en vooral integer en grappig kunstwerkje dat zich langzamerhand steeds meer begint te ontvouwen. Alhoewel de aangedane locaties uiteindelijk beperkt bleven. Daar waar de zwart - wit look van 25 Watts mij tegenviel, wordt het gebruik van kleur mooi uitgebuit. Geen felle kleuren, maar lekker zacht. Fijne muziek ook verder, alhoewel niet echt aanwezig.

Van Warmerdam haalt zijn humor vaak uit het absurde of juist uit burgerlijke nieuwsgierigheid. De humor hier zit hem in hoe de hoofdpersonages gevangen zitten in een soort van steeds terugkerende cyclus die zich blijft voortzetten. De film heeft genoeg contrast voorhanden om dit nog eens uit te buiten. En dat zonder geschreeuw en met een portie droge menselijke omgangsvormen. Met recht een tragikomedie! Tevens een film die je maar zelden ziet. Verdient veel meer aandacht! Dikke 4*

'In- en ingrappig kunststuk' (de Volkskrant)
'Geef ons maar elke week zo'n film' (het Parool)
'Overdonderend subtiel' (de Filmkrant)
'Juweeltje van melancholie en subtiele humor' (TV Krant)
'Scherpzinnige zwarte komedie in minimalistische uitvoering' (FOK!)

Zwaar overdreven. Kan dit soort films goed hebben maar dan van een kwaliteit als The Station Agent. Dit was echt saai en nooit subtiel grappig laat staan ingrappig.Anderszins ook niet interessant , bijzonder of boeiend.

Aparte film, komt traag op gang, de film moet het in het begin dan ook vooral van de gelaatsuitdrukkingen hebben. Shots en montage is behoorlijk statisch. Toch komt het inlevingsvermogen in minimale dialogen goed naar voren. Bij aankomst van de derde persoon wordt het allemaal wat luchtiger en wordt er steeds meer duidelijk.
Als het reunie feestje arriveert wordt het "feestgedruis" op een nog drogere manier uitgevoerd met lollige momenten. Daarna volgen nog enkele leuke momenten afgewisseld met een vleugje drama.

De film hield mijn aandacht er goed bij en nergens was het saai.
De 4* haalt ie net niet, want in zijn totaliteit blijft het kwa uitstraling nogal kaal.

Een eerlijke film!

Ik vind deze film ijzersterk maar ben nu niet bepaald een liefhebber van Aziatische zwijgcinema.

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel.....

Ik bedoel alleen maar te zeggen dat mensen hier compleet verkeerd zitten als ze actie of veel karakterontwikkeling bij de personages verwachten. Gewoon een mooie slice of life dit, hoe minimaal weergeven dan ook. Echt fraai dat moment waarop Martha een kleine stap zet door gewoon niet op haar werk op te komen dagen en je het gevoel hebt alsof ze wel 1.000 bergen verzet heeft.

Erg droog, te droog voor mijn bui van vanavond. Inderdaad iets voor de liefhebers van Kaurismaki, al zijn zijn films bijna rollercoasters vergeleken bij dit werkje. 2,5*

"De watervallen zijn mooi..." Erg grappig af en toe. 3,5*

Leuke "saaie'' film, wat een pracht acteurs, 3 en een halve *

Ik had erg naar Whisky uitgekeken, maar de film viel me toch een tikkeltje tegen. De film kent in ieder geval drie sterke personages en hun onderlinge communicatie, met de onderliggende betekenis in het achterhoofd, is erg leuk en aandoenlijk om te volgen. Het rustige, opbouwende tempo is ook erg aangenaam.

Ik vond de uitwerking verder alleen niet bijzonder genoeg. Ik had het gevoel dat er al meerdere vergelijkbare films zijn gemaakt, met een vergelijkbare structuur, en dat Whisky qua originaliteit deze films niet ontstijgt. Daardoor wordt het iets te veel een film waar je dan wel met plezier naar kijkt, maar die verder weinig verbreding of verdieping biedt in het genre. Dat maakt het vooral heel degelijk. Misschien net iets te degelijk. Maar nog steeds wel goed!

Had de film nog nooit gezien en was eigelijk aangenaam verrast.
Ja het is een beetje vreemde film waarmee vergelijkingen met andere films niet snel gemaakt kunnen worden, maar dat nam niet weg dat ik ervan genoten heb.

Vandaag toch nog afgekeken. De eerste kijkbeurt had ik na een 40-tal minuten afgezet, maar vandaag toch hervat. Het bleek geen succes..
Ondanks ik heel erg van het wat 'rustigere' genre hou (a la Greenberg bijv. of verschillende documentaires), kon deze film me op geen enkel moment bekoren.
De dialogen sloegen nergens op, er was niks van spanning, geen achterliggende gedachte naar mijns inziens en ik ben er na anderhalf uur kijken nou niet bepaald vrolijker op geworden.
Wat een dramatisch drama
Enige pluspunten waren de verschillende visuele pluspuntjes. Het leek soms net of je naar stillevens zat te kijken. Er was sprake van een erg hoog gehalte aan 'synchroniteit' bij de verschillende scenes dat we wel opviel en dat ik ook kon waarderen.
Maar verder kon ik me helaas niet vinden in bovenstaande positieve reacties. Dit was een brug te ver wat betreft saaiheid. Er was namelijk helemaal niéts dat ik uit deze film heb kunnen halen.

Een Oost-Europees drama over zelfmoord en depressie onder vrouwen die gedwongen in de protitutie zitten kon niet veel troostelozer zijn dan het eerste gedeelte van de Urugayaanse film Whisky. De misleidende titel is een variant op het 'cheese' dat gezegd wordt voor het nemen van een foto. Twee keer zien we dit gebeuren, en lange tijd is het de enige lach die bij de personages te zien is.
Verder staat, vooral in het begin, troosteloosheid, sleur en verval op de voorgrond. Zelfs wat mij betreft te geconstrueerd, evenals de nadrukkelijke nurksheid van het mannelijke hoofdpersonage. Tegen het einde komt er wat hoop, maar een punch die het geheel meer zin had kunnen geven ontbreekt helaas. Datzelfde geldt voor een sprankje humor of zelfrelativering, iets wat bij de hier eerder genoemde Kaurismaki vaak wel aanwezig is.
Cinematografisch is Whisky trouwens, hoewel sober, mooi te noemen. Weinige camerabeweging maar met name de kadrering is fraai.
Zeker de moeite waard dus, maar helemaal overtuigen doet de film wat mij betreft toch niet. Iets meer Zuid-Amerikaans temperament en wat minder Balkan-triestigheid de volgende keer graag.

Ik begrijp wel dat veel mensen van dit soort films houden: puur, fragmentarisch, melancholisch, ingetogen, vol treurig- en eentonigheid en tragische humor, waarbij ieder shot een functie lijkt te hebben, blikken en gebaren meer zeggen dan woorden, filmmuziek volstrekt overbodig is omdat het geluid van elke dag interessanter is.
En toch boeit het mij niet, ik begin me te vervelen, misschien wel omdat er geen verhaal lijkt te zijn met kop en staart, er geen enkele spanning is, ik geen 95 minuten naar een "stilleven" kan kijken.

Prachtig drama met interessante personages en subtiele komedie.

Het duurt even voordat de film uit z'n schulp kruipt en er wat leven in komt, aangezien de eerste 45 minuten erg traag zijn. Dit benadrukt alleen maar meer hoe spannend het leven van de personen zijn. Dag in dag uit hetzelfde veranderd langzaam naar iets nieuws, voor sommige tijdelijk en een enkeling voor altijd is.

De rollen van Jacob en Marta worden erg sterk gespeeld en vooral de laatste laat een vrouw zien die ontsnapt uit de sleur en durft te dromen van een andere toekomst. Zichtbaar leeft ze op en zorgt ze ervoor dat ook de heren het leven van een andere kant zien. Wat mij betreft gaat de film ook meer over haar dan over Jacob.

Deze op het oog deprimerende film is toch vrolijker dan gedacht en laat in kleine subtiele handelingen zijn realisme zien. Erg fijne film met mooie karakters.

3,5*

Aparte, maar mooie film, met een goede mix van drama en een vleugje komedie.

Vooral de personages zijn erg interessant. De film is traag en er wordt niet bijzonder veel gepraat, maar vervelend is het nooit, want daarvoor boeien de personages teveel. Dit is typisch zo’n voorbeeld van een film waarin er veel meer verteld wordt over de personages door ze laten zwijgen, dan door ze te laten spreken. Marta is het boeiendst. Ze is positief, maar heeft ook iets zieligs over zich heen. Jacobo is het meest zwijgzaamst, maar heeft zulke sterke gezichtsuitdrukkingen, dat je toch wel goed kan zien wat er in hem omgaat. Een grappig detail, waarbij het camerawerk erg sterk is, is dan weer het enorme lengteverschil tussen hem en Marta, waardoor zijn hoofd soms uit beeld is, als de camera op Marta inzoomt.

Verder zijn de personages opvallend echt, komen de ongemakkelijke spanningen tussen de personen goed naar boven en is het bovenal een filmpje dat rustig, maar fijn voortkabbelt. De emoties zijn echt, de film is ontzettend eerlijk en oprecht en vooral ook erg realistisch. Het einde, waarbij Marta niet meer komt opdagen, vond ik erg begrijpelijk en zelfs licht ontroerend.

Fijn filmpje dus met het hart op de juiste plaats, zoveel is zeker.

4,0*