Die Zweite Heimat - Chronik einer Jugend (1992)

Na deel één kon ik me niet voorstellen hoe ze dat nog zouden kunnen overtreffen. Fout dus, deze ziet er zoveel professioneler uit, alles past veel meer in elkaar en er zit ook veel meer humor in. Hij is misschien iets conventioneler, er zitten ook meer 'memorabele scenes' in (zijn zoektocht naar een kamer of de eerste indrukken op het conservatorium zijn prachtig om zien, soms hilarisch en in elk geval dingen die veel meer bijblijven dan de gemiddelde scene uit de eerste reeks) Maar goed, ik heb bij deel één mijn bewondering uitgedrukt voor het feit dat ze juist niet op dergelijke effecten spelen en zo een veel eerlijker beeld afleveren . En daar blijf ik bij, al moet ik toegeven dat deze reeks meer enthousiasme bij me oproept. Deel één overtreffen is er niet bij, maar ik denk toch dat het moeilijk wordt om te kiezen. Maar ja, dat hoeft gelukkig ook helemaal niet .

Fout dus, Zweite Heimat is gewoon het beste dat er ooit op filmgebied gemaakt is . En ik zit nog maar net over de helft...

Ik ben klaar .

Blijkbaar heb ik nooit een besluitend bericht gepost met de redenen waarom ik dit zo onwaarschijnlijk goed vond. Nu is het te laat, maar het is een goede reden om de film nog eens te gaan bekijken binnenkort .

Voor mij, de gehele trilogie, absolute top op filmgebied.
In één woord: fenomenaal!

Dit is het fijnste wat ik tot nog toe op film gebied heb gezien...

Oh wat is dit goed.
Ik zit nog maar aan film 7 (Clarissa) maar tot nu toe wordt het steeds mooier.
Zo'n kop als die van Volker, die lijkt wel rechtsreeks uit zestiger jaren geïmporteerd. de styling is trouwens duizendmaal beter dan wat je ziet in Amerikaanse films zoals 'The Reader'. Daar is het allemaal wat te keurig en te glad.
Ook dat geweldige, unieke optimisme van de jaren 60 wordt prachtig voorgesteld.
En natuurlijk die fantastische muziek. Geen truukjes ook met close-ups van handen. de acteurs zijn echte muzikanten. Ze ademen de muziek in en uit. En mooie, echte dames van vlees en bloed: Clarissa, Evelyne, Helga, Schnüsschen…

Nou hier kom ik dus niet doorheen. Ik zit tegen mezelf te knokken om er bij te blijven. Ipv een kleine geschiedenis van enkele families door de oorlogen heen is dit t/m 2 afleveringen een soort van coming of age film over hele bijzondere artistieke studenten. Verwante zielen zullen het wel wat vinden denk ik. Het is jammer dat het zo anders is dan de eerste. Wellicht was het de bedoeling dat de maker zijn eigen studententijd herbeleefd..

En velen die student geweest zijn met hem.
Soms wat zwaar op de hand, maar dat vind ik nu net zo gedurfd en mooi.

Ik wil het volk dat lijdt zien, niet avant gardistische jongeren.

Nochtans is er geen enkel personage dat ongeschonden uit deze reeks zal komen Ik zou je toch aanraden wat door te bijten, dit deel is namelijk echt stukken beter en voldragener dan het eerste...

Het is een uiterst goede reeks films ( ) maar vergeleken met de eerste serie toch tegenvallend. Ik ben namelijk meer geinteresseerd in de historische achtergronden van een dorp dan het avantgardisme van municher jungeren. En ik vond deze geschiedenis net wat minder 'realistisch'. Sommige familiegeheimen zijn wel uitserst boeiend zoals die van de hospita van het artistieke tuig. Het filmwerk, de muziek bij vlagen en de montage zijn uiterst genietbaar. Maar sommige muzikale stukken betekent ploegwerk.

Wil je deze serie zien mag je een week vrij nemen.

Ik ben dol op beiden, net dor de grote verschillen. Heimat 2 is bescheidener qua actieradius in locaties omdat je anno 1992 niet zo heel goed een München uit de jaren '60 kan neerzetten. Er is dus heel veel geleuter in die villa en zo, waar Heimat 1 de weidsheid had, met die rustgevende landschappen van de Hunsrück (ben nog zelf de locaties gaan bekijken).

Ook de periode is natuurlijk veel korter en vertrekt van de jonge Hermann vol ambities tot de volgroeide Hermann. Het is ook allemaal heel hoogdravend, met dialogen waarvan je bijna niet gelooft dat iemand die ooit zo uitgesproken heeft, maar dat vind ik er dan weer heel mooi aan. En toch ook heel geloofwaardig, ondanks alles.

De voortreffelijke muziek is dan nog eens een wondermooi bindmiddel tussen alles.
Ik heb er wel mijn tijd voor genomen: gespreid over één jaar. Je moet er dan ook echt de tijd voor nemen.
Het aller- allerbeste dat ik ooit op televisie bekeken heb.

Ik keek de eerste 4 afleveringen en had toen hetzelfde als Mikey. Ik ben gestopt met kijken en een halfjaartje later opnieuw begonnen, een goede keus want vervolgens werd ik direct gegrepen. Naast de coming of age, gaat de Zweite Heimat vooral over de kunst en de liefde.

Die tweede en derde aflevering met Angsgar en Evelyne zijn ook juweeltjes overigens. Toch duurde het bij mij iets langer voordat de Zweite Heimat echt losbarstte (voor zover je daar uberhaupt over kunt spreken).

Met dertien delen heb je onvermijdbaar delen die niet allemaal op hetzelfde niveau staan (of ervaren worden). Ansgar en Evelyne zijn inderdaad heel aangrijpend. Das Spiel mit die Freiheit, die aandoenlijk lieve Snüsschen, die Krähen schreien… geweldig.

De eerste delen komen heel pretentieus over, maar dat heeft natuurlijk te maken met de leeftijd van de jongeren en de dromen die je hebt als beginnend student/ kunstenaar. Terwijl later de stemming veel zakelijker, platter werd en het ensemble killer. Dat vond ik dan wel heel sterk aan deze 2e Heimat.

Ook interessant dat de hippietijd constant maatsschappelijke relevantie eiste... dat zelf The Beatles hoger werden geplaatst als high art componisten die maar 2 akkoorden kenden, meen ik.. ik ben zelf amuzikaal.

Het klopt misschien wel dat de locaties bescheiden waren, maar dat vond ik eigenlijk ook erg meevallen. Toch erg veel buitenbeelden zonder al te veel wijde shots en erg gefocust op de kaders van je beeld. Vooral een van de laatste scènes in Amsterdam heb je daar een aardige exempel van... een klein stukje gracht en een halve oldtimer. En dan vooral stug binnen de kaders blijven.

Ik woon trouwens sinds kort in A'dam.. en ik wist dat hotel Acacia in de buurt staat. Maar hij is gewoon in mijn straat. (nah, helemaal aan het einde en een beetje verscholen achter het hoekje) Alleen het uitzicht vanuit het hotel is wel erg veranderd met nieuwbouw etages