Pocketful of Miracles (1961)

Dit moet ongetwijfeld Capra's minste film zijn (het was in elk geval zijn laatste). Van de dertien die ik tot nu toe zag (what's in a number?) is dit de slechtste.

Een zeer trage (vooral het begin), onleuke remake van zijn eigen Lady for a Day. Bette Davis zou de boel moeten redden maar is teleurstellend weinig in beeld en de film wordt bevolkt door ontzettend veel figuren, van wie vooral Peter Falk opvalt, maar op den duur een beetje op de zenuwen gaat werken.

Na de zeer succesvolle jaren ’30 en ’40 werd het langzaam wat minder met de films van Frank Capra, die in zijn gouden periode met een tiental verrukkelijke films het publiek op uitzonderlijke wijze wist te vermaken. Maar met deze film, een remake van zijn eigen Lady for a Day (1933), heeft Capra op waardige wijze afscheid genomen, mede dankzij de uitgekiende rolbezetting. Het is een kostelijke komedie, zoals die tegenwoordig schijnbaar niet meer gemaakt kunnen worden. Lachen, gieren, brullen. Tijdloos. Heerlijk.

Niet mijn humor maar wel onderhoudend deze film.

Aardige film over een arm vrouwtje die appels op de straat verkoopt en geluk brengt aan een gangster. Niet echt een origineel verhaal, maar de personages zijn leuk (de cast draagt hier zeker aan bij). Wel nogal uitgerekt waardoor de film echt te lang duurt. Deze laatste film van Frank Capra is verre van zijn beste, maar nog redelijk vermakelijk.

Sentimentele kitsch. Maar dan heel goed gedaan. Ik heb een zwak voor zulke technicolor onzin. CinemaScope tot in de puntjes verzorgd. En dan ook letterlijk, als er een straatscene te zien is, is er continue contrast, de een loopt met een groen hoedje voorbij, de ander met een rood pakketje. Alles ademt kleur en plezier om daar het maximum uit te halen. Elke compositie is duidelijk met plezier gemaakt. Ja ok het schmiert erop los, maar doet een one, two, three van Wilder dat ook niet?

Je zal in dit type film nooit en te nimmer lensflare zien. Dat was toen nog uit den boze.

Onderhoudende film die leuk begint, maar naar het einde toe veel te langdradig wordt. Bette Davis komt echt te weinig aan bod, Ann-Margret maakt haar filmdebuut en Peter Falk steelt de show op grappige wijze. Mooie rol ook van Hope Lange, die ook goed was in Peyton Place naast Lana Turner. Al bij al een film voor een ontspannende regenachtige matinee!!

Regisseur Frank Capra was naar verluidt zo teleurgesteld na de opnamen (vooral door de voortdurende strijd op de set tussen hoofdrolspelers Glenn Ford en Bette Davis) dat hij de handdoek in de ring gooide en nooit meer een film maakte. De film zelf is overigens zo slecht nog niet, hoewel flink te lang en sporadisch aan de overdreven en flauwe kant. De plot is leuk maar de grappen en grollen worden te lang uitgemolken, waardoor de boel halverwege vastloopt in klucht-achtige toestanden. Afgezien daarvan hebben de personages wel de nodige charme en zijn de dialogen en situaties vaak erg grappig. De film is overigens een remake van Capra's eigen Lady For A Day.

Oef. De film komt enorm gedateerd over. Overduidelijk in studio's opgenomen en zo ziet de film er ook echt uit. En het acteren komt ook weinig naturel over. Alles wat film kan brengen (je meenemen naar een andere plek) en wat ik zo fijn en mooi aan dat medium vind brengt deze prent niet. En inhoudelijk qua komedie wordt de film nooit leuk. De tweede helft heb ik al met minder aandacht gekeken want 136 minuten was echt te veel.