Yumeji (1991)

Derde deel van de Taisho trilogie. Na het fabelachtig goede Tsigoineruwaizen is dit duidelijk een film in dezelfde sfeer. Verwacht geen biografie, maar een delirische mix van beelden (de opening is heel mooi, met balonnen die gedurende de film terugkeren) en schilderscenes, landschappen, jurken (!) en drankgelagen. Kitano Takeshi heeft duidelijk inspiratie opgedaan, omdat zowel Dolls (de bladeren, de jurken) als Hana-Bi (de tekeningen, de verf) hieruit geput lijken te hebben.

Ook Wong Kar-wau heeft inspiratie opgdaan en heeft de themamuziek van zijn 2046 (en niet In the Mood for Love, zoals op de hoes staat) overgenomen uit Yumeji. Dezelfde muziek van Umebashyi Shigeru.

Tony Rayns beschrijft het mooi in de Time Out Film Guide dat hoofdrol speler Sawada Kenji (bekend van Mishima van Paul Schrader) nog wel probeert enige logica, gevoel en diepte in zijn rol van schilder/dichter Yumeji te leggen. Maar hij raakt verstrikt in het moeras van beeeldlyriek, fantasie en mooie vrouwen die Suzuki allemaal langs laat komen.

Daardoor is het geen samenhangende film geworden, maar wel een fascinerende. Een film waarin fantastische scenes (naast het begin, bijvoorbeeld een scene in slowmotion waarin de dood gezeten op een paard, gewapend met een zeis door een dorp heen jaagt achter de opgejaagde hoofdrolspeler aan. Het geluid is inmiddels stil alleen de paardenhoeven kletteren. Geweldig mooi gedaan), worden afgewisseld met wat gezapig geouwehoer.

De beeldkwaliteit van deze DVD is trouwens prima en ook zoals op de hoes vermeld staat in widescreen. De andere twee delen zijn volbeeld en van mindere, maar zeker niet slechte kwaliteit.

En toch nog maar 3.5* (voorlopig). En toch: Suzuki rules!

Bijna tien jaar later, maar de muziek is wel degelijk gebruikt in In the Mood for Love (en volgens mij niet in 2046).

Absoluut de moeite.

Ik blijf het een beetje moeilijk hebben met de films van Suzuki. Op papier is het een regisseur die me echt wel aanspreekt, maar op de één of andere manier komt het er niet altijd uit. Soms is het geweldig, soms vind ik het helemaal niks. Maar ik blijf gewoon proberen.

Deze Yumeji was in ieder geval wel een meevaller, hoewel ik er in het begin niet zoveel van verwachte. Biografieën zijn niet bepaald mijn favoriete cinema, gelukkig is dit niet zomaar een klassiek levensverhaal. Suzuki maakt er iets poëtischer van, waarbij de stijl vooral de persoon probeert te vatten.

Bij momenten erg mooie beelden, maar ook een erg fijne soundtrack. Die twee zorgen ervoor dat er voldoende te bewonderen valt. Jammer genoeg is het niet geheel consistent doorheen de film, waardoor er af en toe ook wel wat mindere scenes tussenzitten. Zeker wanneer er veel gepraat wordt.

Maar het is een film die blijft boeien, ondanks de toch best stevige speelduur. Erg mooi einde ook, jammer dat Suzuki na deze film wat stilviel, want het zijn toch vooral z'n latere films die ik beter weet te waarderen.

3.5*