Tamala 2010: A Punk Cat in Space (2003)

Tamala woont op CatEarth in Meguro City, Tokyo. Het is daar een depressief gebeuren, door de voortdurende regenval. Ze verhuist naar Planet Q, een planeet waar "Haat" vaak voorkomt, waar ze intrekt bij Michelangelo (zij noemt hem steeds Moimoi, was grappig)
Daar wordt ze gestalkt door een geile, pedofiele politiehond.
Tot zover de poging tot plotomschrijving.

Catty & Co is een superbedrijf die een monopolie heeft over het hele universum. De reclame ervoor begint na een tijd serieus de spuigaten uit te komen.
De animatie ziet er amateuristisch en ouderwets uit, lijkt zowat Mickey Mouse jaren 30-stijl. De film is voornamelijk in het zwart-wit en 2D. Af en toe gooien ze daar eens wat kleur en 3D in, wat buiten het laten zien dat het zeker geen film uit de jaren 30 is, over het algemeen weinig nut had verder.

Die t.o.L blijkt veel gedaan te hebben aan deze film, aangezien zijn naam exact 10 keer bij de credits voorbijgerold is. En blijkt dat hij ook alle muziek geschreven, gecomposeerd en vaak ook zelf heeft uitgevoerd.
De muziek was op zijn minst speciaal te noemen, ik vond het wel ok, maar kan er niet echt een benaming op plakken.

Ik verwachtte een freaky film, en ik heb het ook gekregen. Het was alleen anders dan ik het me had voorgesteld.

Dit is het ook niet echt... Na gister het slappe Laputa: Castle in the Sky gekeken te hebben, wilde ik eens een iets pittigere animatie proberen. Tamala is echter compleet het tegenovergestelde. Geen plot, vreemde animaties, onnavolgbare gebeurtenissen; niet echt wat je noemt een relaxed tussendoortje.

Hier en daar zaten er wel originele vondsten in, zoals die geile hond. Volgens mij was hij niet pedofiel, maar had het beest een SM relatie met een muis. Maar dat terzijde. Ook de half weggerotte kat was wel aardig. Ik denk dat als de makers verder waren gegaan qua sex & violence, dat het een stuk vermakelijker was geworden. Nu bleef het vaak te braaf. Met een beetje meer inspiratie had dit een soort Japanse Felix the Cat kunnen worden. Helaas verzandt de film in eentonigheid.

Verder zit het vol met culturele referenties, al raken die meestal kant noch wal. De animatiestijl is bij vlagen aardig, maar nergens geweldig. Ik heb de film gekeken met iemand die een animatie opleiding volgt, maar ook die herkende in dit werk geen hoogstandjes. De 3D stukjes zien er mooi uit, maar snijden weinig hout verder. De 2D (het overgrote deel van de film) is vrij goedkoop uitgevoerd. Monden gaan amper synchroon en de voetbewegingen kloppen vaak niet. Eén ding wat nog wel het vermelden waard is: de muziek klinkt best leuk.

Tamala is prima vermaak als je zin hebt in een portie geestdodende weirdness. Voor de rest biedt het niets. 2**