Barbarella (1968)

Een afschuwelijk, slechte film,

De vele piepjes en bliepjes, moesten zeker de suggestie wekken dat wij ons ergens ver weg van de aarde, in de ruimte begaven. Mijn god, wat steeg mijn irritatiegraad bij het aanhoren van deze armetierige en amateuristische oplossing, om ons in de ruimte te laten vertoeven.

Dat nep decors geen bezwaar hoeven te vormen voor een geslaagde film bewees Michel Gondry met diens creatieve en speelse The Science of Sliep. De decors hier zijn niet alleen nep, maar ook vaak lelijk en ze missen een bepaalde overrompelingskracht en zijn daarbovenop inspiratie en aspiratieloos bij elkaar gebracht.

Slechts het hele waterdecor richting het einde van de film getuigde enigzins van inspiratie, de rest van de kleuren leek toevallig voorbij te komen. De buurvrouw van de regisseur had toevallig net een paarse bank in haar vuilniszak gedaan, die meneer toevallig op de kop had kunnen tikken als decorstuk. Zo `n inspiratieloos niveau wordt er in zowat de hele film nagesteefd.

Het verhaal is uiteraard te belachelijk voor woorden, net zoals de personages pijnlijk ongrappig blijken te zijn, slechts onze: hello, pretty, pretty - mevrouw....had een korte geslaagde dialoog met Barbarella. De film weet nooit te amuseren omdat hij aan actie - bloedarmoede lijdt en een avontuur of science fiction gevoel weet de film ook nooit na te streven dankzij de inspiratieloze, duffe decors en decorstukken.

Slechts de intro van de film is nog wel leuk, maar daarna heb ik mij stierlijk zitten te ergeren en te vervelen. Een absoluut gedrocht van een film! 1*

wow.

Tsja
Ik was een tijdje geleden in een club waar jaren 60/70 Funk, Soul en Jazz werd gedraaid.
Op een van de muren was een scherm waar deze film op werd vertoond.
In zo'n context moet je het zien. Bij The Science of Sliep zijn de decors inderdaad zeer "arty farty" in elkaar geknutseld, bij deze film waren ze IMO vooral heel Stoned, zowel bij de voorbereiding als bij de uitvoering.
Anita Pallenberg (The Great Tyrant) bijvoorbeeld, was toen het vriendinnetje van Mick Jagger, en in die tijd scheen men in constand hogere sferen te verkeren.
Het is in ieder geval behoorlijk trashy allemaal, en daar moet je maar net van houden.

Barbarella is typische jaren '60 cultfilm. Ik snap heel goed dat veel mensen dit een vreselijke film vinden. Er zit inderdaad geen vaart in en de acteerprestaties zijn soms erg ondermaats, ook van Jane Fonda. De decors zijn erg geknutseld, maar daardoor erg sfeervol. Het heeft me geen seconde gestoort dat je duidelijk kan zien dat alles in dezelfde studiozaal geschoten is. Natuurlijk is het verhaal flinterdun, maar de prachtige Jane Fonda en het eerder genoemde sfeertje zorgen ervoor dat de balans doorslaat naar een nette voldoende. Veel onderdelen, zoals een aantal tegenspelers van Barbarella, van de film zijn vreemd, maar wel vermakelijk. Het idee van vrije seks en de lading aan psychedelische aspecten passen perfect bij de tijdsgeest van 1968. Barbarella is een cultfilm in een leuk SF jasje.

Masturbeermachine.

Een van de grootste cultklassiekers ooit moet het, naast een zinnenprikkelende opening, vooral van de leuke decors en bijzondere types hebben. Met name op het laatste gebied wordt er fors tekort geschoten. Het verhaal is belachelijk en de erotische ondertoon vermoeit meer dan dat het zelfs de lachspieren prikkelt. Met als dieptepunt een martelende masturbeermachine.

Matig.

SF in de jaren '60 heeft altijd wel iets knulligs, maar in tegendeel tot de uit het zelfde jaar gemaakte film 2001: a space odyssey, heeft deze film meer charme en neemt het zichzelf gelukkig minder serieus. Dit is puur de jaren '60 met een combinatie van vrije seks en fantasie over ruimtetoestellen en vreemde planeten. Dat allemaal met een psychedelisch sausje. Heerlijk gewoon. Het geheel is natuurlijk wel wat knullig maar de sfeer zit goed en ik vrees dat bij een eventueel remake (zal er ooit wel eens van komen zeker?) de kwaliteit van het decor wel vooruit gaat maar de sfeer doodgedaan wordt door de preutse Amerikanen van nu. Barbarelle heeft een groot erotisch gehalte zonder in porno te verzakken, al moest ik met momenten ook aan Mega Mindy denken naar gelang het kostuumpje dat ze droeg... Een cultklassieker die (typisch voor het cultgenre) niet iedereen zal bekoren.

Dit moet toch wel de natte droom zijn geweest van menig pubertje in die tijd. En ik kan ze er best gelijk in geven want Jane Fonda (met felle blauwe ogen) zag er adembenemend uit (zowel met kleren als compleet naakt). Het is ook een soort van geschiedenisfilm want de popband "Duran Duran" heeft uit deze film de naam van de band gehaald. Het verhaal is natuurlijk niet hoogstaand maar visueel zag het er best fraai uit met al die nep decors en de film is soms ook wel grappig (wel vaak flauwe humor maar dat past juist prima bij deze film). Ook de muziek vond ik wel leuk bij deze film (inclusief de computer piepjes). Wie er buiten Jane Fonda trouwens ook fraai uitzag was Anita Pallenberg.

Veel andere films hebben inspiratie gehaald uit deze film (o.a. de film "Dolls").