Down to the Bone (2004)

Prachige realistische film over een aan drugs verslaafde vrouw die de weg een beetje kwijt is.

Het verhaal is ingetogen en de regie sluit daar naadloos op aan

Het acteerwerk is van hoog niveau.

Niet voor mensen die vrolijke films willen zien.

Aanrader voor mensen die realisme willen zien in een film.

Cijfer: 4,5

De meeste pergonages zijn niet goed neer gezet. De film ging ook van de hak op de tak. Hele korte senes steeds. Een 3,9 vind ik wel erg hoog.

3*

Gister nog maar eens gekeken.

De film lijkt wel een doco zo realistisch is het allemaal, geen geromantiseerde bullshit en hippe drugsgebruikers.

De akteurs/karakters zijn zeer naturel en realistisch alsof het dus een ducu is en de camera er eigenlijk niet staat (briljante regie).

Ik kan begrijpen dat mensen dit te depri vinden en meer aktie en coole dingen willen zien.

Dit is de meest realistische film over drugs die ik heb gezien.

Ik snap niet dat deze film zo onbekend is en blijft.

Deze film is al een tijdje voor 1,50 euro te koop bij de euroshop.

Moeilijk te verteren film. Heb de film met moeite uitgekeken.

Het geeft een kijkje in het leven van een junk, die er ook nog een man (medejunk) en later ex, kinderen, dieren, vrienden en een bijlslaapje op na houdt. Meer niet. Eigenlijk wat we allemaal al weten: een zielig hopeloos leventje.

Toont weer eens aan wat junks zichzelf in hun leugenachtige leven en hun eventuele kinderen aan doen. En die "hoge prijs", betalen alle junks die niet?

Sombere film. Geloofwaardig geacteerd.

Meer dan 1,50 euro waard, 2 euro minstens.

goeie film goed geacteert,realistisch gemaakt.

een aanrader voor mensen die van realistische films houden.

thomas knol.

Zeer ingetogen film, zonder de gebruikelijke clichés over druggebruikers. Je voelt het gevecht en de kracht Irene, ook het einde is tekenend.

Vera Farmiga is echt niet overtuigend. Je moet haar graag zien en ik vind haar geen goede actrice

Best wel een trieste/sombere en ook wel deprimerend drama over de gevolgen van drugsverslaving . Het verhaal is eigenlijk verfilmd in een soort documentaire reality stijl welke best goed uitpakte. Het speelt zich ook af in een deprimerend godverlaten pro Amerikaans gat (het patriottisme straalt er vanaf) welke perfect paste in deze film. Vera Farmiga speelde overigens de rol van drugsverslaafde best goed en ook overtuigend en je kreeg eigenlijk ook wel medelijden met haar. Was best lullig dat de man van wie ze dacht dat die haar kon helpen er eigenlijk nog erger aan toe was dan haar. Al met al geen vrolijke film maar wel een interessante.

P.S. Als iemand opzoek is naar een soortgelijke film dan raad ik "SherryBaby" aan welke best veel overeenkomsten heeft met deze film.