Così Fan Tutte (1992)

Typische Tinto Brass bagger. Geen verhaal, geen spanning of dramatiek. Helemaal niks.

Ja, Tinto Brass is nu eenmaal Tinto Brass. Je moet er van houden. En een keertje is nog wel uit te houden. In dit geval is het dus veel Italiaans gekir en kijken naar de kont van Claudia Koll, en daar is niks mis mee. Het is alleen jammer dat hij niet eens met een behoorlijk verhaal aan de slag gaat en dat comedygedoe laat varen. Hij kan dat wel, kijk maar naar Senso '45.

Hoewel, de oude meester is al in de tachtig en zal wel van z'n verdiende rust genieten. Het zij hem vergund.

Ook deze film van regisseur Tinto Brass opent weer fraaie met de schone blote Diana (gespeeld door Claudia Koll) waarbij haar zittend achterwerk prachtig en langdurig in beeld wordt gebracht. Omtrent haar draait deze film waarbij ze schriftelijk om advies (i.v.m. relatieproblemen met haar onnozel man Paolo) vraagt bij een zekere "Marikla" en op het moment dat ze begint de schrijven wordt haar verhaal verfilmd.

Zoals gewoon stelt dit verhaal ook weinig voor (maar dat boeit ook eigenlijk niet en het is alleen maar meegenomen als het ook nog leuk is), maar is de uitvoering wederom fraai met mooie vrouwen die om de haverklap bloot te zien zijn. Uiteraard wordt alles ook fraai in beeld gebracht (met name de scene in de fitness en de daarop volgende douche scene mocht er wezen alsook het excentrieke feest wat licht pornografisch was en waarbij ook XTC gepromoot werd) waarbij met name de fraaie achterwerken centraal staan en met name die van hoofdrolspeelster Claudia Koll. Het is ook zij die in deze film even op het toilet en bidet moet zitten, wat uiteraard standaard is in een Tinto Brass film. Hoewel het verhaal weinig voorstelt zitten er wel wat komische invloeden in zoals o.a. de scene in de tram. De film is hier en daar wel wat langdradig en misschien ook wat eentonig omdat het vrijwel alleen draait om Claudia Koll. Ze ziet er natuurlijk fraai uit, maar meer variatie van vrouwen in dit soort films (oftewel de korte verhalen stijl waarvan Tinto Brass verschillende heeft gemaakt) heeft toch wel duidelijk de voorkeur bij mij.

Leuk om eens gezien te hebben deze film van Tinto Brass (speelt zelf ook mee als de perverse oom die zijn ogen en handen niet kan thuis laten in de lingeriewinkel), maar meer ook niet. De film duurt met ruim 80 minuten gelukkig wel niet lang. Na de film komt overigens Tinto Brass zelf ook nog aan het woord (zeg maar een soort van interview van circa 10 minuten) en worden er ook nog wat erotische beelden getoond van zijn andere (nieuwere) films.

Pas mijn eerste Tinto Brass en deze is best wel in de stijl van persoonlijke favorieten als Bressane, Ruiz en Monteiro. Die regisseurs hebben over het algemeen wel veel meer filosofische en artistieke pretenties, maar ik kan hier meer mee dan met de gemiddelde hoog scorende film op MovieMeter.

Veel sex, flinterdun verhaal (hele verhaal staat hier al vermeld), maar wel knappe actrices.