The Criminal (1960)

Lijkt me goed.

Goedkoop gereleased in Nederland, net als King & Country van Losey overigens.

Nog maar de tweede film van Joseph Losey die ik gezien heb maar ik kan nu al zeggen dat het een regisseur is van wie ik nog veel meer wil zien. Deze is zeker niet zo goed als ‘The Servant’ maar dat had ik ook helemaal niet verwacht. Het verhaal lijkt standaard maar de manier waarop het in beeld gebracht wordt is dat zeker niet. Er zit een ongelooflijke vaart in en de 97 minuten zijn dan ook zo voorbij. Ook veel humor in deze film, van de ‘knick knack paddy whack’ aan het begin van de film tot de scène met de pianostemmer. Een nogal pessimistisch beeld wordt geschetst van het gevangenisleven, waar bewakers en gevangenen iedereen zouden verklikken voor de juiste prijs. Patrick Magee was geweldig als de sarcastische ‘Barrows’ die van niets meer opkeek en alles wel al gezien had. Stanley Baker was ook meer dan behoorlijk in de hoofdrol, evenals Margit Saad als ‘Suzanne’. In de eerste drie kwartier zit nogal weinig actie maar wanneer het geweld dan getoond wordt is het ruw en niet verheerlijkt. Zeer vermakelijke film, 3,5*.

Prima film met een op gefokte rol van Baker.

Af en toe een film kijken van een regisseur zonder de chronologie aan te houden heeft iets van een puzzel. De ontwikkeling van zijn stijl en thema's worden vaak pas duidelijker als je een groot deel hebt gezien

Voor mij zit deze film ergens tussen de twee Losey's die ik zag. Het zoekende Time Without Pity en het eigenzinnige The Servant. De film is al veel scherper dan de eerste maar nog niet zo eigenzinnig als de tweede. Het is wel zo grimmig dat het duidelijk geen studiofilm uit Hollywood is, denk dat Losey zich veel meer kon uiten in Engeland.

Dikke 3.0*

starbright boy

Ik hou ook alles behalve een chronologische volgorde aan vwbt. Losey. Ik ben alleen wel bang dat ik niets meer zie wat boven "the Prowler" uitkomt. En dat is toch echt een Hollywood studiofilm. En daarnaast ook nog eens de donkerste, gemeenste Noir's die ik ooit zag. Soms is beperking een zegen voor kunst. Soms niet. Cy Enfield maakte zijn beste films in Engeland op de vlucht voor de HUAC, oa Helldrivers met Stanley Baker. Jules Dassin zijn Engelse films zijn ook een enorme sprong voorwaarts. Ik ben er nog niet van overtuigd dat dit voor Losey ook opgaat.

Deze ode aan Jean Pierre Melville* kon me niet zo boeien. Alles al eerder en beter gezien eigenlijk, als ik zo lomp mag zijn. Patrick Magee was wat mij betreft de ster in deze film. Vooral als je Baker en Magee tegenover elkaar zet, is in 1 keer duidelijk dat Baker een zeer beperkt bereik heeft als acteur. *De gok automaat in de gang van Bannion is een dead give away (Bob Le Flambeur), net als de amerikaanse auto, de jazz muziek, de landschappen en zo nog wat meer

Ik hoop dat the Servant me beter bevalt.

Nu te zien op Netflix!