Addio Zio Tom (1971)

GOODBYE UNCLE TOM by Blue Underground, directed by Gualtiero Jacopetti and Franco Prosperi - blue-underground.com

heb het begin er al van gezien. ziet er een kalme documentaire uit.

Ik heb enkel de trailer gezien en het ziet er alles behalve uit als een kalme documentaire (?).

Audiovisueel zal het allemaal wel dik in orde zijn, maar het gaat over de sociale inhoud ervan: allemaal pure sensatiezucht natuurlijk. Niet dat daar iets mis mee is, maar maatschappelijk relevant is het allesbehalve.

Maatschappelijk relevant of niet, we gaan het meemaken.

Wat gaan we meemaken?

Deze film, mits ik hem ooit ergens kan vinden.

Geniet eens van deze prachtige soundtrack, één van de allermooiste dat ik ook hoorde.

YouTube - Oh My Love - Riz Ortolani - Goodbye Uncle Tom

YouTube - 06 Sosta Nel Lago - Goodbye Uncle Tom

Sung by Katyna Ranieri. Recently featured in the 2011 film Drive.

Nooit heeft een film mij zo geschokt als “Uncle Tom”. Deze “documentaire” is een negatieve benadering van het rassenprobleem en de slavenhandel, in beeld gezet door behendige cameralui met veel gevoel voor beeld en ritme. Maar alles aan deze prent is vals. Hun pamflet over het misbruik van de zwarten door de eeuwen heen is eigenlijk niets meer dan een explosie van mensenhaat, geweld en sensatiezucht. De makers hanteren voortdurend een koppig negativisme en zetten alles in beeld met een sadistische wellust, waarbij niets voor het oog van de kijker gespaard blijft. Ze tonen niet alleen hoe de zwarten als beesten mishandeld werden, maar ook hoe ze als beesten leefden. De verpakking (regie, camerawerk, montage en muziek) is weliswaar soms knap maar dat neemt niet weg dat “Uncle Tom” een hatelijke, erg cynische en gevaarlijke film is, die voortdurend in het walgelijke ploetert en speculeert op de laagste instincten. Je wordt van sommige sekwensen echt kotsmisselijk, de commentaar is ziekelijk en ik kan mij echt voorstellen dat als je dit schouwspel draait voor een publiek van zwarten, dit veel woede zou uitlokken. Vermoedelijk is dit de grofste “mondo movie” aller tijden. Toen ik vroeger deze film in de cinema zag herinner ik mij dat er mensen de zaal voortijdig moesten verlaten, want “Uncle Tom” is krankzinnig, uitzinnig wreed en mensonterend. De muziekscore is echter heel goed en in tegenstelling tot de film wél een aanrader.

Verontrustend meesterwerk.

'Het feest der slavernij' op Feilini-esquewijze verteld met zijn kenmerkende overdrijving en levendige muziek. Op audio visueel gebied een absolute parel, maar het onderwerp is vaak te pijnvol.

Een film die zijn tijd jaren vooruit was. Nog steeds zullen de meesten zich ronduit beledigd voelen, omdat ze de confrontatie met het verleden niet aan willen. De film is dan ook veel te grof, maar legt daarmee wel als geen andere film de deze verzwegen geschiedenis bloot: Ooit was slavernij gewoon geaccepteerd en zelfs modieus. En dat dit allemaal vol enthousiasme en onverbloemd getoond wordt, maakt dit voor mij juist een krachtig anti-slavernij statement. Al dan niet bedoeld

Op inhoudelijk gebied dus een zeer pijnlijke zit, maar het visuele aspect en bovenal de schitterende muziek, maken dit een prachtige kijkervaring die zich qua cinematografie kan meten met Soy Cuba en The man with the movie camera. Grootste cinema.

4,5*

Nicolas Winding Refn introduces Farewell Uncle Tom - YouTube

Een film die in eigenlijk niets lijkt op de meeste andere films die ik voor deze challenge heb gezien. En ook een film die behoorlijk indruk heeft gemaakt. Addio Zio Tom is een Italiaanse mondo-film, waarin in een fake documentary een blik geworpen wordt op de slavernij in het Amerikaanse zuiden in de 19e eeuw. De film toont op expliciete wijze de ellende die de slaven meemaakten, en de mensonterende praktijken die plaatsvonden. En dit wordt zeer uitgebreid gedaan, we zien Afrikaanse slaven als beesten behandeld worden, verkrachtingen, moorden, er wordt gejaagd op ontsnapte slaven alsof het fazanten zijn, mishandelingen, medische experimenten, enzovoorts. En ja, dat levert best wel nare, schokkende beelden op. Daarbovenop worden er ook vele 'interviews' gehouden met de blanken uit die tijd, waarin zij over hun slaven praten alsof het vee is, wezens die nog ergens tussen mens en beest zweven.

De heren Jacopetti en Prosperi kunnen ook duidelijk wel wat: dit is een film die er behoorlijk fraai uitziet, en ook de muziek is goed verzorgd. De film springt nog wel eens van de hak op de tak, zowel qua onderwerpen als sfeer, van harde en bloederige documentaire tot sexploitatie tot serieuze geschiedenisfilm tot zwarte wraakfantasie, en ook van locatie tot tijdsvak. Ook de lengte van de film is wat aan de hoge kant. Maar desondanks heeft Addio Zio Tom wel behoorlijk indruk gemaakt, wat de precieze insteek van de makers ook geweest moge zijn..

Deze film was hilarisch, zelden zo hard om een film moeten lachen.

'Jacopetti & Prosperi, traveling photographers'.
Een keiharde film, die volgend jaar alweer zijn 50 jarig bestaan 'viert', gepresenteerd als documentaire. Dit was de tweede keer dat ik deze film heb gezien. De eerste keer was een aantal jaren geleden; dat kwam toen behoorlijk binnen. M.n. de uitermate rauwe scenes maakten veel indruk. Ik heb toen aansluitend 'the making of' gezien (de DVD is nog steeds te koop) en kan dit iedereen aanraden die na de film sprakeloos blijft zitten. 'The making of' nuanceert wat dat betreft; de figuranten op Haïti hebben best wel plezier gehad tijdens de opnames...
Bij het tweede keer zien van de film kwam de sarcastische humor veel meer naar voren.
De gehele filmmuziek van Ortolani vind ik nog steeds meesterlijk en maakt de akelige scenes soms wat luchtiger. Zorgt van de andere kant ook voor een stuk emotie bij veel scenes (het steeds terugkerende 'Oh My Love' in verschillende uitvoeringen).
De film zelf kent geen nuance. Er wordt niets minder erg voorgedaan dan wat er hoogstwaarschijnlijk in werkelijkheid is gebeurd, behalve dan misschien één moment...: na het maken van de foto van de stapel lijken van de gevluchte en afgeslachte slaven, stonden ze allemaal op en renden lachend weg.

Dit monster komt eindelijk uit. Absoluut de meest schokkende film ooit wat mij betreft met tevens misschien wel de allermooiste soundtrack die er ook bij zit.

Nog wel ff wachten op een price drop.

Amazon.com: Goodbye Uncle Tom (4-Disc Limited Edition) [4K UHD] : Franco Prosperi, Gualtiero Jacopetti: Movies & TV

De film lag al een tijdje klaar op 4K, maar ik moest nog wat moed verzamelen voor herziening. Vanavond volede ik me sterk genoeg.

Het blijft een bizarre en heftige film, maar het viel me gelukkig ook mee. De film was minder schokkend dan ik me herinnerde, al is het nog steeds een pittige film. Maar het heeft tevens een van de mooiste soundtracks ooit. Dat maakt het vaak tot een soort surrealistisch schouwspel.

Uniek filmpje.

4,5

Eerste kijkbeurt, maar hoe zalig was deze, heerlijk in deze politiek correcte tijden.