Piccadilly (1929)

10 stemmen | gemiddelde 3,50
Verenigd Koninkrijk
Drama /
Romantiek92 minuten / 109 minuten (gerestaureerde versie)
geregisseerd door
Ewald André Dupontmet
Gilda Gray,
Jameson Thomas en
Anna May WongMabel is de ster van de Piccadilly Club en verliefd op de baas van de club, Valentine Wilmot. Als de inkomsten teruglopen ontdekt Valentine toevallig, dat Shosho, die daar de borden wast, goed kan dansen en hij is meteen weg van haar, tot groot verdriet van Mabel. Maar Shosho wordt doodgeschoten en in een rechtszaak moet duidelijk worden wie de dader was.
4,0
[permalink] geplaatst op 9 november 2010, 7:20 uurEen lovestory in een nachtclub. De stomme filmversie is door het British Film Institute heruitgegeven in een gerestaureerde versie in prachtige kleurtinten en met een nieuwe muzikale (jazz-)begeleiding. Zeer de moeite van het kijken waard.
3,5
[permalink] geplaatst op 11 mei 2011, 0:00 uurPiccadilly is niet een van de best herinnerde stomme films en dat is niet helemaal terecht. Aanvankelijk, toen ik zag wat de film visueel in zijn mars had, dacht ik even met een sterke competitie voor Sunrise te maken te hebben. Zo goed is Piccadilly niet, het is ook een totaal andere film eigenlijk. Niettemin is hij nog steeds de moeite waard.
Dit komt op de eerste plaats door het uiterlijk. De sfeervolle tinting valt meteen op, evenals de openingscredits die als advertenties op bussen verschijnen. Ik ken eigenlijk geen films van de jaren '20 of de decennia die daarop volgen waarin de credits op een wat uniekere manier gebracht worden. Het is een hint dat dit een film is waar visueel meer aan de hand is. Dat klopt ook, want we hebben hier te maken met een regisseur die duidelijk alles zo bijzonder mogelijk in beeld wil brengen, het liefst met een bewegende camera. Bij de beste momenten danst de camera mee met de dansers en krijgt de film een eigen flow. De wat meer sexy momenten moeten het hebben van perfecte close-ups. Andere scènes krijgen weer een wat meer mysterie door de belichting. De art-direction verdient ook geen kwaad woord. Dit moet vast een spektakel geweest zijn om naar te kijken toendertijd. Nu ook nog wel wat mij betreft. Het is ook opvallend dat de hoofdattractie hier geen westerse dame was, maar een verleidelijke Aziaat. Dit is een Britse film en de vraag is of Hollywood het ook gedaan zou hebben.
Jammer dan alleen dat het verhaal toch wat te karig is voor 109 minuten. Ik ben sowieso geen liefhebber van dit soort backstagedrama's en hoewel er genoeg aandacht wordt besteed aan karakterontwikkeling en de acteurs meer dan goed zijn wist het me ook hier weer niet te pakken. Dus eenmaal over de verwondering van de beelden heen viel er minder te genieten. Ook de moderne muziek van de BFI-dvd is wisselvallig toegepast: sterk bij de dansscènes, maar wat al te aanwezig bij de kalmere momenten.
Maar het is al met al een bijzonder goed gemaakte film. Ik ben ook wel benieuwd of Dupont ook een echt meesterwerk heeft gemaakt.
3,5*