The Duellists (1977)

Het unieke van the Duellists is zijn visuele kracht. Echt schitterend. Ben twee keer gebeld een keer naar de WC gegaan en bij het stilzetten van het beeld (op volslagen willekeurige momenten dus), waren het drie keer prachtige stills. Zou ze zo ophangen in huis. De duels zorgen voor leuke momenten, de scenes in Rusland waren prachtig (in beeld gebracht vooral), net als het eind. Het idee dat in een tijd vol oorlog en geweld de mens zo gek is daar nog een schepje bovenop te doen met zinloze duels was wel aardig. Die heel eerkwestie werd ook wel belachelijk gemaakt. Grappig ook, de manier waarop Kietel Carradine opjaagde, waardoor de film op een gegeven moment trekken van een komedie en weer later van een thriller kreeg.

Maar als je technisch zo'n goede filmer bent als Scott, waarom is hij dan uitsluitend in staat om kille en afstandelijke films te maken? Wat schiet hij tekort op het vlak dat zo belangrijk is bij een film, het gevoel dat je je kijker geeft. Wanneer heb je in een film van Scott ooit eens een bloedmooie liefdesscene gezien? Of een moment met emotioneel geladen diepgang? Hier is het prachtig om van een afstandje naar te kijken en je blijft ook op afstand, maar het verhaal pakt je dus niet. De karakters interesseren je geen fuck. En daar hebben zijn films te vaak last van. Misschien de enige film die hier niet onder valt is Thelma & Louise. Zelfs Alien en Blade Runner hebben hier last van, hoewel het bij die laatste film door de setting en thematiek juist niet erg is (en in beide films wordt het gecompenseerd door tal van andere punten). Black Hawk Down is samen met deze film het beste voorbeeld. Technisch perfect, maar slecht ontwikkelde personages, een leeg verhaal en totaal geen emotionele binding met wat dan ook.

Ik vind deze film op momenten zo ontzettend mooi in beeld gebracht, dat ik echt een heel bijzondere en unieke film heb gezien. Dit had gewoon een van de beste films ooit kunnen zijn, beter nog dan Barry Lyndon. Toch 4 sterren. Maar Scott zal door zijn manko nooit een echte favoriet worden.

Zelden een film gezien, waarbij bijna elk shot een kunstwerk is. Scott moet haast wel zijn inspiratie uit 17e eeuwse schilderkunst hebben gehaald, als je alleen al kijkt naar de stilleven shots. De belichting in deze film is fantastisch en landschappen zien er betoverend mooi uit. Misschien nog wel mooier dan in Kubrick's Barry Lyndon. De zwaardgevechten zijn ook erg mooi in beeld gebracht.

Het verhaal zelf heeft niet veel om het lijf en karakters blijven wat oppervlakkig, al zijn de rollen van Keitel en Carradine prima. De vete tussen de twee staat centraal, maar gevoelsmatig komt het slechts zijdelings aan bod in de film. Inhoudelijk dus niet heel interessant, maar op basis van de cinematografie geef ik al 4*

De thema's zoals eergevoel en bekrompenheid die jij eerder aangaf in een post zijn vaak inherent aan dit soort historische dramafilms. Wat dat betreft niks nieuws onder de zon. De afstandelijkheid en de emotie die ik mistte in de film maakte het er ook niet interessanter op.

Wat wel interessant was, was de opbouw in gevechten. Een krachtsverhouding tussen twee rivalen, die begint met zwaard, dan te paard en tot slot met pistolen. Ze zoeken steeds verder het uiterste op.

Ok, duidelijk. Dan moet ik de film maar eens herzien, want de punten die jij opnoemt heb ik dan echt gemist.

Een aanrader, zonder meer!