Love & Pop (1998)

De film begon allemaal vrij standaard, een verhaaltje over het leven van een stel studentes blabla... wat ik redelijk saai vond en wat mij niet echt meer kan boeien, wat wel opviel was het camerawerk, dat was soms erg leuk en creatief gedaan.

Later begon het allemaal wat interessanter te worden, vooral het gedeelte waar Tadanobu Asano opdaagt vond ik erg goed, desondanks vond ik de film nog wel wat te langdradig voor het splinterdunne plot.

Heb deze zelfs niet uitgezeten toen ik hem voor het eerst keek. Enorme ontgoocheling na eerst Ritual gezien te hebben.

Persoonlijk vond ik hem erg leuk.

Inderdaad niet zo goed als Shiki-jitsu maar wel een goeie film.

Interessant onderwerp(Sponsored Dating is semi legaal in Japan heb ik begrepen na wat research), leuke karakters, unieke camera hoeken, en mooie klassieke muziek.

En is een leuke lichtere tegenhanger aan Bounce Ko-gals die zelfde onderwerp aansnijd maar een stuk donkerder van sfeer is.

Interessante film over tieners die basically opgroeien als prooien voor de commercie. Film laat zien hoe kwetsbaar tieners daarin staan en hoezeer het ze corrumpeert en vergaande verkeerde keuzes kan laten maken. En dit zonder de vergaande drammerigheid waarin bijv. een film als "Requiem for a dream" (Puke-o-rama) het fenomeen verslaving aangaat. Het blijft een vreemd land, dat Japan, waar zakenlui schoolmeisjes betalen om mee uit eten/karaoken te gaan en tieners een zedenverval wel erg snel doormaken, maar misschien moet ik me even inbeelden hoe een Japanner een film als "Simon" zou bekijken. De film is heel erg webcammerig geschoten (wat is de meerwaarde van shots vanuit een onderbroek, vroeg ik me af), maar het hindert me uiteindelijk niet. Ik vond het een geslaagd project en ben benieuwd naar "Shiki-jitsu" van dezelfde regisseur.

Verwacht daar maar een compleet andere film. Oneinder keer gestyleerder.

Bij deze film nooit echt het einde gehaald, maar zou hem nog een keertje opnieuw willen zien.

Erg geslaagd in haar opzet, maar kon mij niet voor de volle 100% overtuigen. Portret van tieners in Japan, door Olaf K. al omschreven, interesseerde mij in ieder geval mateloos. Gek, bevreemdend, schokkend, maar rustig en als alledag wordt de hele popcultuur aldaar in beeld gebracht. Veel nieuwe dingen geleerd en gezien, vaak uit een heel onverwachte hoek.

Shiki-Jitsu is hier totaal niet mee te vergelijk inderdaad, en dat ik ook zeker niet de bedoeling. Compleet anders in opzet, doel en vertelling. Visueel is Love&Pop misschien niet al te fraai, heel slordig soms in editing en camervoering. Maar passender en doeltreffender geschoten had het denk ik niet gekund, want er komen toch een aantal erg fraaie shots naar boven. Springend van hot naar her, maar niet op een vervelende manier, brengt Anno een interessant onderwerp naar boven. Aanrader als je geen (verkeer) verwachtingspatroon hebt en enige interesse hebt in de Japanse cultuur.

Shiki-Jitsu is misschien mooier gestileerd, met meer oog voor afwerking en esthetiek. Toch vond ik Love & Pop opmerkelijk experimenteel en kon ik wel enkele (spoor)lijntjes trekken met Shiki; zo zag ik ook hier veel spoorlijnen terug, bijna installatie-achtige rijders door studio's en veel gedoe met de kadrering.

Het moderne stadse leven in Japan en zijn weerslag op de jeugd speelt hier de hoofdrol. Dit wordt weergegeven door middel van veel beeld experimenten en wederom moest ik hier toch denken aan Iwai’s cinema; het gebruik van verschillende camera’s, het speelse effect, maar niet in de laatste plaats ook het gebruik van lichte klassieke muziek (denk aan Debussy). Dit alles maakt dit soort films wat naïef, maar daar schuilt dan ook net de kracht, vermoed ik. Love & Pop blijft net iets te veel hangen in het experiment, en het verhaal wist me nergens geheel mee te slepen, maar toch vond ik het zeker interessant en is het alweer een tijd geleden sinds ik zo een kijkje kreeg in het high school gebeuren. Door de gekozen stijl doet de film wel heel erg gedateerd aan, overigens - en dat voor een film van een kleine tien jaar oud.

(Frappant overigens om wederom Asano door beeld te zien komen, wat is het toch een klein wereldje.)

Verrassing.

Nadat Anno zo ongeveer niks fout kon doen na twee delen Neon Genesis Evangelion en Shiki-Jitsu gezien te hebben, verwachtte ik bij Cutie Honey en Love & Pop toch twee zuurstokken poppie meidenfilms. De eerste heb ik nog niet gekeken, maar die tweede is verre van dat en blijkt een (bijna) voltreffer.

Ik snap totaal niet dat dit zo anders gevonden wordt dan Shiki-Jitsu. Duidelijk van dezelfde maker. Misschien niet gestileerd in beeld, maar de uitwerking is redelijk veel vergelijkbaar in bijv. de editing, voice-over en de andere stijlelementen die danuz aanhaalt. Verder komt de thematiek van de het zoekende individu heel erg overeen.

De hyper-stijl vermoeide mij totaal niet. Die camera (bizar!) bleef de hele film verfrissend en hoe meer Hiromi het web van de dating inging hoe onschuldiger het werd. Perfecte dosering in het verhaal, zeer serieuze en relevante onderwerpen en dilemma's worden aangesneden via voice over.

Wellicht een tikkie moralistisch op het einde (de scene met Asano is werkelijk griezelig en komt toch relatief onverwacht), maar zo'n scene tegen het einde in Hiromi's slaapkamer en tijdens de aftiteling zijn beide zonder meer briljant in hun eenvoud én zeggingskracht: Vier lopende high school meiden in uniform door een afwateringskanaal en een simpel liedje. Andere favoriete scene is die met de druiven.

Anno Hideaki is voor mij nu een hele grote meneer (4,75* gemiddeld na vier films!). Toch versneld op zoek naar Cutie Honey (waar ik serieus nog steeds niets van verwacht).

De regio 1 DVD van Kino/Viz heeft trouwens een nogal bizar beeldformaat (zo lijkt). 4:3 dat op mijn (normaalbeeld) TV afspeelt met zwarte balken rondom (!). Maar het blijkt dat zowel de aantiteling als de titelkaarten en hoofdstuktitels (foto's van treinen) wél in 1.66:1 zijn. Vreemd. De DVD is trouwens out-of-print, maar ik heb hem van de week -voor verrassend weinig- in een eBay veiling gewonnen.

Eindelijk weer voor kunnen gaan zitten.

Misschien? Een aaneenschakeling van barslecht handycam werk, ik denk dat de Dogme-heren zich nog voor de kwaliteit geschaamd zouden hebben. Uiteraard wel veel experimenteler qua shots, Anno poogt echt overal in en op te kruipen met z'n camera, maar een webcam onder een doorzichtig spaghettibord monteren levert echt geen mooie cinema op.

Verder een aardig onderwerp. Had het persoonlijk wel beter gevonden moest Anno op het einde niet de moralistische toer zijn opgegaan. An sich gebeurt er helemaal niks fouts in het hele begin en hoewel je er als Westerling wat raar kunt naar staan kijken moeten mensen vooral doen waar ze zelf zin in hebben.

Over het acteerwerk valt maar weinig te zeggen, je ziet de acteurs nog geen seconde stabiel in beeld, kreeg alleen wel het idee dat er een iets te poppy versie van de Japanse jeugd werd neergezet. Soundtrack verder ook wat slordig, maar dat past gelukkig bij de verdere aankleding van de film.

Deze keer het einde wel gehaald. Op zich is het geëxperimenteer van Anno nog wel leuk (Kitano heeft in Kikujiro volgens mij zo ook een paar scenes, camera in een bierglas enzo ..) en is het onderwerp best boeiend, vooral in het begin van de film, maar een meesterwerk zie ik er nergens in. Eerder een aardig amateurprojectje, kan er ook écht niet bij hoe Anno van dit tot Shiku-Jitsu gekomen is in amper 2 jaar tijd, zonder daartussen nog live action films te schieten.

2.5*

extreem veel beeld-experimenten, af en toe ook wat fetisjistisch, hele corny keuzes op muzikaal gebied (wat eigenlijk in dit over-the-top geheel ook gewoon werkt)... maar qua karakters en verhaal best gewoon sterk. Voor de een zal dit veel te krampachtig / geforceerd zijn, maar ik zag er vooral een enorm film-maak-plezier in en heb er ook met plezier naar gekeken.

Puurheid. Zowel in de actrices, als de karakters, als de sfeer, als in het thema. En allemaal zoals het is. Alles is gewoon zo basaal gebracht en verwant aan het thema. En in die zin is het allemaal perfect. Pure perfectie in Tokyo-speeleiland.

Met een zeer ruime tussenpose heb ik twee keer geprobeerd dit gedrocht van Hideaki Anno tot en met het einde uit te zitten. Tevergeefs. Dat gefröbel met de camera en met de frames is aan mij niet besteed. Kunstzinnig? Ik zou het liever als debiel willen kwalificeren.

Ik heb 2x het einde niet gehaald, dus geen *-waardering van mij. Dat is maar goed ook, want ik vrees dat ik ergens in de min zou zijn uitgekomen.