Kaidan (1964)

Enorm sfeervol en zeer fraai vormgegeven (geheel in studio opgenomen). Gewoon laat op de avond chillen, deze film opzetten, en je wordt gegarandeerd meegesleept door de tranquillity en overdonderd door de visuele pracht.

Visueel meesterwerk. Kleurenpracht waar Kurosawa's Yume en Kitano's Dolls absoluut niet aan kunnen tippen. Ik heb sterk het vermoeden dat Kitano deze film als inspiratie heeft gebruikt voor de droomscene's in oa Kikujiro en Dolls. Kobayashi was een schilder alvorens hij met regisseren begon en dat is in elk shot te zien. De 4 verhalen zijn absoluut niet eng, maar zijn zeer sfeervol en fascinerend. De cast, met oa Nakadai en Shimura, is ijzersterk. Ach, wat maakt 't ook uit, 5* voor deze fantastische film! Kobayashi kan het ook in kleur en zonder zware thema's (Samurai Rebellion, Human Condition Trilogie) en is een meester in het vertellen van verhalen. Na Kurosawa, een nieuwe Japanse favoriet voor mij.

Ben echt mégabenieuwd nu... nu moet ik het nog zien te vinden.

Als een soort voorloper op Campfire Tales komt Masaki Kobayashi hier met vier spookverhalen die zich allemaal afspelen in feodaal Japan. Volgens het Boedhisme bestaat er geen hemel of hel en zijn geestverschijningen mensen die geweldadig om het leven kwamen en zodoende rusteloos rondwaren. Dit gegeven wordt vervolgens op verschillende manieren uitgewerkt.

Ik heb het nooit zo op films met afzonderlijke verhalen, maar hier wordt het door de constante stijlvoering en overduidelijk overkoepelende thematiek uitstekend gebracht. Goed gekozen stiltes met slechts af en toe wat onheilspellend achtergrondgeluid, subtiele cameravoering.. 't zijn vaak hele kleine, trage bewegingen die de sfeer plotseling laten omslaan, en surrealistische achtergronddecors (nep, maar perfect passend in de gehele mise-en-scene) zorgen voor een heerlijk rustige, mysterieuze flow van pure sfeer.

Individuele hoogtepunten zijn er in de vorm van "the great battle of Dan-no-ura" in het derde verhaal, waar dmv schilderijen en een zingende voice-over een bijna poëtische zeeslag in beeld wordt gebracht. De sneeuwscènes in "Snow Woman" of het schaduwgevecht van "In a Cup of Tea" zijn wat andere hoogstandjes. Ik vatte de symboliek niet altijd even goed, maar 't is sowieso meer een gevoelsfilm dan een verhaal dat constant roept om rationele verklaringen. (hoewel het wel bijzonder intrigeert dat de geestverschijningen de ene keer een soort schuldgevoel lijken te symboliseren om in een volgend verhaal zich juist ongewenst op te dringen aan de personages, maar goed)

Dolls vind ik visueel wel een klasse beter trouwens, daar waren de plaatjes hier net wat te abstract voor. 4*

Je bedoelt met 'te abstract' dat de beeldenpracht hier wordt gebracht dmv decors ipv natuur/landschap? Kleurgebruik is in beide films iig zeer mooi vind ik. Ik denk dat Kitano vooral voor de droomscene in Kikujiro (met de enge man) goed naar deze film gekeken heeft. Ook Kurosawa's droomscene uit Kagemusha heeft veel gelijkenissen met Kobayashi's kleurgebruik en decors hier. Ben trouwens ook een halfje omlaag gegaan: 3e kijkbeurt maakte het een een tikkeltje minder indrukwekkend.

Klopt. Het paste hier trouwens wel mooi in de sfeer van de film. Ik vond de decors dan ook geen minpunt, maar ervaarde de film an sich hierdoor wat afstandelijker dan de indringende beelden van Dolls. Kobayashi haalt hier wel alles uit het brede beeldformaat. Alle shots zijn perfect uitgemeten en overal gebeurt wel wat, geweldig om te zien!

Ik kan met recht zeggen dat ik nog nooit zoiets gezien had als dit. Ik weet nog niet precies wat ik ervan moet vinden. Bij vlagen saai, maar ook bij vlagen oogstrelend en geniaal. De verhalen worden op een vreemde manier verteld, hele stukken worden als het ware overgeslagen en vervangen door voice-over, terwijl andere stukken ellenlang worden uitgesponnen en soms zelfs herhaald. Wat het meest blijft hangen is dat het er allemaal schitterend uitziet, waardoor ik voorlopig tot 4* kom. Dit is typisch een film die vraagt om een herziening, dus dat zal ooit wel eens gaan gebeuren.

Ik bijna ook, ik ben een fan van horror en zeker van ouderwetse griezel maar dit is niet mijn smaak. Een ongelijke overgewaardeerde anthologie in mijn ogen. Al geef ik toe dat Chinese en Japanse films mij niet liggen.

Had hier toch iets meer van verwacht. Het laatste verhaal vond ik niet zo sterk. Voor het eerste en het derde verhaal vond ik echt de moeite waard om te zien. Het geschilderde decor leek mij in het begin erg nep, maar naarmate de film vorderde begon ik het steeds meer te waarderen. Het schept toch een bepaalde sfeer samen met het mooie kleurgebruik. Ook lijken de korte verhalen hierdoor rechtstreeks uit een folklorenboek te komen. Als alle verhalen me wisten te grijpen zou het cijfer wel hoger zijn, nu 4*.

weet iemand hoe lang elk individuele verhaal duurt?

Vanwege de huidige opleving van zowel de Aziatische film als het horror genre, vergeten mensen wel eens dat er vroeger ook horror films uit het verre Oosten kwamen. Kwaidan is zo’n film, een typische Portmanteau film (een film waar verschillende korte films bij elkaar werden gebracht) die vier verhalen over spoken laat zien.

Om nog enigszins de mensen te ontzien die deze film nog niet kennen zal ik de titels van de desbetreffende films niet noemen (ze bevatten teveel hints waar de films over gaan), in plaats daarvan noem ik ze gewoon film 1, film 2, etc.

Film 1 gaat over een man die zijn vrouw verlaat om hoger op de maatschappelijke ladder te komen. Dit doet hij door met de dochter van een rijke man te trouwen. Na enkele jaren krijgt de man toch spijt dat hij zijn vrouw verlaten had, en keert terug naar zijn dorp om haar weer te zien. Eenmaal terug blijkt dat er veel, heel veel is verandert.

Film 2 vertelt het verhaal van een houthakker die met zijn baas in een enorme sneeuwstorm terecht komt en, terwijl ze schuilen voor de sneeuw, door een geest worden bezocht. Deze geest vermoordt eerst de baas, en dwingt dan de houthakker tot zwijgen. Wanneer de houthakker zijn belofte zal breken komt de geest om hem alsnog te doden. Zodra hij thuis komt houdt hij zich inderdaad aan de belofte. Een paar jaar later ontmoet de man een mooie vrouw, trouwt met haar en krijgt drie mooie kinderen. Kan hij nog steeds zijn belofte houden?

Film 3 gaat over een blinde monnik die door de geesten van een zeeslag wordt bezocht. Hij wordt gevraagt om voor die geesten te zingen over diezelfde zeeslag, en moet daarvoor elke dag terug keren. Als de priester hier achterkomt, stuurt hij twee hulpjes achter hem aan om het terug te halen. Thuis wordt de monnik van top tot teen vol geschreven met spreuken, die de geesten moeten weg houden. Of toch niet?

De vierde, en laatste film, is een ingewikkeld verhaal over een samoerai die door een geest wordt geplaagd. Als hij die geest verwond komen twee andere geesten om hem te waarschuwen.

De vier films complimenteren elkaar, door het perfecte gebruik van muziek, geluidseffecten en decors. Vooral de decors, zeer kleurrijk en vaak alleen maar geschilderde achtergronden, vallen op. Je zit echt te wachten waarmee Kobayashi je nu weer zal verbazen, qua visuele vondst. Wat betreft de look is het dan ook smullen met Kwaidan. Jammer dat enkele van de films toch behoorlijk voorspelbaar zijn, maar dat neemt niet weg dat ze niet lekker wegkijken.

Kwaidan is met recht een klassieker, en nu te zien in een versie die 3 uur duurt.

Is deze film ook ergens te vinden in de winkelrekken in België of Nederland?

Ik heb hem laatst nog bij verschillende Free Record Shops gevonden. Hij is ook aardig makkelijk op internet winkels te vinden

Ik vrees dat je Kaidan bent tegengekomen in de Free Record Shops. Helaas is dat een andere film.

Ja ik wist dat die film er ook nog was, maar het was dezelfde hoes als deze en hij kwam uit 1964 Hij stond bij de arthouse sectie

Een uitermate fraai vormgegeven horrormeesterwerk van grootmeester Kobayashi.

Wat een prachtige film zeg, de mystieke sfeer alleen al is een dikke vijf waard. Ik ga hem binnenkort terugzien en zal me dan nader verklaren omdat het lang geleden is dat ik de film gezien heb.

Wat een heerlijke cameravoering en onheilspellende geluidsband zeg, dat plus beangstigende ontknopingen en prachtige decors en je tikt zo tegen die 4.5* aan.

De eerste twee delen doen weinig voor elkaar onder en kennen een zelfde soort opbouw en structuur, waarbij vooral de ontknoping uit het eerste deel erg sterk is. Over beide delen hangt zo'n constante spanning, je weet dat er iets niet pluis is. De schitterende rode en blauwe kleuren maken het tweede deel een genot om naar te kijken. Het zwaartepunt van de film ligt echter in het derde en langste deel. Deze begint in eerste instantie nogal vervelend voor zo'n 10 minuten, maar dat wordt dik goedgemaakt in het vervolg waaruit zelfs blijkt dat dat begin een nuttige functie had, al blijft het een irritatieopwekkend stukje. Het moment waarop de oren van die blinde biwaspeler eraf worden getrokken is ontzettend beklemmend gebracht en moest ik ook zeker wel van griezelen. Verder perfecte camerabewegingen en de biwaconcerten zijn super creepy, wat een entourage. Het laatste en kortste vierde deel is wat luchtiger en vooral het 'gevecht' was wel vermakelijk. Een beetje knullig gemonteerd bij een verdwijntruc, maar ach. Visueel helaas minder dan de vorige drie, geen mooie achtergronden hier. Wel een lekker toetje, geinig einde ook.

Volledig met Wouter eens, dit is wel erg traag. Of misschien zijn vier Japanse volksverhalen op een avond gewoon teveel. Niettemin voor liefhebbers van de huidige j-horror (en Aziatische horror in het algemeen) een must see, als je tenminste benieuwd bent naar de grondslagen van het genre. Kunnen de roots je niets interesseren, dan kan je beter wegblijven, want filmtechnisch is het natuurlijk gedateerd.

Voor mij sprongen de eerste 2 verhalen er duidelijk uit. Het eerste verhaal vormt de basis voor de talrijke grudge films als Ringu, Ju-On en noem ze allemaal maar op. Kruipend zwart haar, een wraakzuchtige geest, sterven van angst; het zit er allemaal al in. Ook grappig om te zien dat zelfs de camerabewegingen later zijn gekopieerd: de geest die in een soort schokkende stop motion op haar slachtoffer afgaat. Tegenwoordig bijna de standaard wijze waarop geesten in films zich voortbewegen, inclusief Hollywood films. Meteen ook het enige deel wat spanning wist op te roepen. 3***

Het tweede deel is gebaseerd op het traditioneel Japanse Yuki-onna verhaal. In hedendaagse horror misschien wat minder bekend, maar thematisch verreweg het interessants. Ook qua sfeer sprong dit deel er bovenuit. De kou en de sneeuw zijn voelbaar, ondanks de studio opnames (overigens een bewuste keuze van de regisseur om een groter sprookjesachtig effect te creëren). Ben dit verhaal eigenlijk maar één keer tegengekomen in een hedendaagse horror: Tales from the Darkside. De setting is hier verplaatst naar New York en de Yuki-onna is vervangen door een soort demon, maar verder volgt het dezelfde lijntjes. 3,5*

Echter vanaf deel 3 volgt de omslag. De regisseur heeft zich in dit deel volledig verloren in allerlei (voor die tijd) technische hoogstandjes. Het gevolg: een eindeloze intro van vecht scenes tegen een bordkartonnen achtergrond, ondersteund door traditioneel Japans gezang over een of andere zeeslag. Even leuk, maar het deed na een tijdje letterlijk pijn aan zowel de ogen als de oren. Eenmaal wanneer het verhaaltje op gang is gekomen wordt het niet veel beter. De toevoeging van slapstick (2 klunzige monniken) pakt behoorlijk verkeerd uit. De climax deed vooral figuurlijk pijn aan de oren, maar kon dit deel absoluut niet meer redden. Saai en eentonig. 1*

Deel 4 tot slot ging eigenlijk helemaal nergens over. Een man werkt in een pakhuis als bewaker en wordt lastig gevallen door geesten. Het enige wat volgt zijn beelden van een steeds idioter wordende bewaker die met zijn zwaard naar lucht hakt (want geesten zijn uiteraard onkwetsbaar, dûh). Flauw en oninteressant. Gelukkig het kortste deel. 0,5*

Uiteindelijk kom ik op een teleurstellende 2** uit, wat ik gezien de eerste 2 delen zeker niet had verwacht.

Ik zag de uitgebreide versie van 183 minuten en dat was best een zware zit: tot mijn spijt moet ik vaststellen dat ik op een aantal momenten met lichte verveling naar het scherm heb staan kijken. Sommige verhalen worden te lang uitgesponnen, zonder dat het trage tempo naar mijn smaak geen extra kracht/diepte toevoegde. Sowieso zijn de verhalen bijzonder voorspelbaar, maar dat hoeft op zich niet erg te zijn. Het is gewoon dat veel scènes tussen begin en einde blijven aanslepen, zonder dat ze een écht spookachtige sfeer bevatten. Dat is zonde: bij vlagen is het sfeervol en ouderwets griezelig, maar veel te weinig om echt te boeien.
Ook de soundtrack is niet mijn ding, ik heb niet zoveel met traditionele Japanse muziek (zeker niet tijdens het derde verhaal, met de verteller die de zeeslag nazingt; vreselijk, of althans absoluut niet aan mij besteed ).

Tot zover de voornaamste negatieve opmerkingen (zo had ik bv. ook niets met de komische monniken in het derde verhaal, maar dat is slechts een detail). Voorts blijft het natuurlijk een film van een rastalent als Kobayashi: visueel is de film prachtig en mij deed hij sterk denken aan de heerlijke 'studio-esthetiek' van Mishima (en ook de droomscène uit Kagemusha natuurlijk). Vooral de achtergrondschilderingen bij "Woman of the Snow" - met de ogen die het zwerk van een duister en bedreigend kantje voorzien - vond ik fantastisch.
Meer dan wat anders is het dus de esthetiek van het beeld dat Kaidan interessant maakt om te bekijken.

Jammer genoeg duurt de film me iets te lang, zonder dat dit goed gemaakt wordt met sfeervolle verontrustende beelden en een overheersend gevoel van ongemak. Kaidan is eenvoudigweg te 'tam' op behoorlijk wat momenten, en dat haalt het kijkplezier naar omlaag. Visueel prachtig, maar voor mij absoluut niet de beste Kobayashifilm. Twijfelend tussen een zeer milde 3,5* en een goede 3*, ga ik toch voor de strenge 3*.


3*