Paradise, Hawaiian Style (1966)

Zoals gewoonlijk vind ik niet veel aan de films van Elvis Presley. Het verhaal (als er dan al één is) vind ik te mager en de karakterdiepgang onuitgewerkt. Het is voor de liedjes dat je dergelijke films kijkt, en hier valt dan ook mee te smullen in deze film. Toch vind ik de film voor de rest niet veel waard. 1.5 sterren.

Een enigszins vermakelijke film met Elvis wederom gesitueert op Hawaii, vanwege het grote succes van Blue Hawaii. Leuke liedjes, leuke grapjes maar niet heel bijzonder. De film stevent af op een vrij abrupt en goedkoop einde. Gemiddeld.

Presley is (alweer) een piloot op (alweer) Hawaii waar hij (zoals altijd) met een aantal mooie meiden flirt en (zoals altijd) een flink aantal (zoals altijd) grotendeels slappe liedjes speelt, waaronder 'A dog's life', 'Dating' en 'Drums of the island'. Volstrekt formulematige pulp vol mooie plaatjes van Hawaii, maar van een plot is nauwelijks sprake. Pas in het laatste half uur valt er iets van een verhaal te ontwaren. Niettemin is Betty Kohana charmant als het meisje Jan, dat een aantal liedjes (mede) voor haar rekening neemt.

Deze vrolijke en vermakelijke film met Elvis Presley en die zich ook afspeelt in het prachtige Hawaii.

Is een eenvoudige en onschuldige film en blijft een gezellige en prima muzikale film.

Derde en laatste Elvisfilm die zich afspeelt op Hawaii. In deze fase van zijn carrière zie je er wel aan hoezeer het allemaal drijft op routine. Het verhaal ontwikkelt zich volgens de gekende formule met gekende elementen. Dit keer is de romantische affaire toch wel wat onderontwikkeld vind ik. Maar het grootste minpunt is de vocale bijdrage van kind actrice Donna Butterworth. Maar al met al valt er wel nog genoeg te genieten met het natuurlijke charisma van El, de locaties, enkele liedjes (je moet wel voor easy listening zijn) en gelukkig duurt het ook niet te lang. Routineus maar toch genoeg fun.