Dong Dong de Jiàqi (1984)

Hou Hsiao-hsien! Een fantastische film vol universele emoties en thema's. De vergelijking met Ozu gaat totaal op hier (al beweegt die zijn camera wat minder). 4,5* vooralsnog.

Ook toevallig, gisteren ook weer een Hou gezien. Opvallend ook dat jij met z'n eerste films begint, terwijl ik stilaan in de tijd afreis

In 1983 maakte Hou ook nog het hele goede Fengkuei-lai-te jen die nog niet in de database staat hier op MM. Een mooie slice of life over een aantal jongeren die trekken naar de grote stad om daar hun geluk te beproeven. Ook een aanrader dus.

Herkenbare situaties, ook weer in deze Hou.

De relatie tussen de broer en zijn kleine zusje werd met zulke typische en heel herkenbare gebeurtenissen neergezet. Welke grote broer wil nu niet lekker met zijn vriendjes spelen zonder dat zijn zusje achter hem aanloopt. Maar gelijk ook de zorg en alle andere dingen die erbij horen om een broer te zijn worden sterk in beeld gebracht. Ik herkende er in ieder geval een hoop in terug.

Het gekke meisje is een heel erg mooi karakter dat met haar tederheid en kinderlijkheid haar hart meer dan op de juiste plek heeft. Haar leven is zwaar, maar als achtergrondfiguur 'gebruikt' Hou haar prachtig. De scene kort na het verliezen van haar baby waar ze het haar van het zusje streelt is ontroerend.

De vergelijking met Ozu kan ik niet beamen, de klassieke japanse regisseurs zijn voor mij compleet onbekend en nog-te-onderzoeken terrein. Maar dat gaat uiteraard nog zeker gebeuren. Als Ozu mij net zo weet te trakteren als Hou heb ik nog een hoop moois te zien.

Wat tegenvallend.

Setup is een soort van Totoro avant-la-lettre, met twee kindjes (waarvan er ééntje erg jong) in de natuur (al loert het moderne leven om elk hoekje) met veel groen.

Toch heb ik het niet zo op Hou's familie kronieken. Hij geeft z'n film weinig focus, waardoor er 10 minuten voor tijd nog steeds nieuwe zijstraatjes bijkomen die net als vele zijstraatjes in het eerste kwartier nergens heenleiden. Maakt de film veel saaier dan nodig, en maakt het laatste halve uur toch steeds een wat saaiige zit. Daarnaast vind ik het drama ook vaak nogal steriel en impactloos. Komt waarschijnlijk omdat de hele familie in beeld moet krijgen, er veel gebeurt en er maar weinig tijd blijkt.

Wel fijn in beeld gebracht, mooie kleurrijke omgevingen en Hou's beschouwende camera maken de film nog wel genietbaar. Relatie broertje en zusje is leuk om volgen, de ramtam errond is eigenlijk vooral overbodig. Daarbij is de film ook iets te luidruchtig.

Zitten aardige stukken in, maar dobbert hoe langer hoe meer doelloos rond. Op het einde wordt alles even snel afgerond maar de climax er naartoe is onbestaand.

2.5*, het oude werk van Hou heeft mij nog niet echt overtuigd.

Een film die al bijna 25 jaar op mijn wensenlijst stond - en dan is-ie 'ineens' in EYE. De beelden, tempo... de film is in alles een echte Hou, maar de verhalen/voorvallen waren mij wat te rommelig, onaf (abrupt) en mengden niet zo geweldig. Toch blijft een film van Hou altijd fijn.

De film die als enige begin jaren 90 ook al op mijn wensenlijst stond en ik op dit moment ook nog steeds niet heb gezien is Utvandrarna (1971) , maar die verscheen - oh, toeval - gisteren dan eindelijk op DVD/BD bij Criterion. Dus die ga ik binnenkort ook eindelijk kunnen zien.

Als een verfilmd Boards of Canada-album. Prachtig.

Best een fijne Hou, vooral als hij los mag gaan met shots van treinen of het zomerse sfeertje in het dorp met de zon, de hitte en de wuivende bomen. Geen focus, zoals Onderhond ook zegt, maar dat hoeft ook niet in dit soort films. Gewoon een fijne kijk op het dorpsleven zonder start of einde, of het moet dan zijn van de twee kinderen die aan het begin aankomen later weer vertrekken. Fijne personages allemaal en enkele momentjes die eruit springen. Wel moet Hou nog leren zijn tempo te vervolmaken en het ritme vinden dat hij later wel had. De film duurt 110 minuten maar begint tegen het eind wel wat te slepen. 3,5*.

Bij de titel A Summer at Grandpa's zag ik meteen zo'n vriendelijke opa op het Taiwanese platteland voor me die zijn kleinkinderen wat levenslessen bijbrengt, maar het was eigenlijk een nogal chagrijnig heerschap. Hou blijft gelukkig ver van zoet melodrama en daardoor oogt de film best authentiek, mede ook dankzij het naturelle spel van de kinderen. Ik vind dit soort films eigenlijk het leukst als het zo'n lome zomer portretteert waarin weinig gebeurt maar waar je later toch een hoop herinneringen hebt, dus het zijplot met de criminelen had van mij achterwege mogen blijven, maar echt storen doet het ook niet. Leuk is het gedoe met die schildpadden -al zat dat wel tegen animal cruelty aan- en de interactie met z'n kleine zusje. En ook hoe de volwassenen worden gezien door de blik van een kind, vond het wel overtuigend gedaan.

Ik heb altijd wel een zwak voor dergelijke films, en ik zie dat dit zelfs mijn bestgewaardeerde Hou is. Nu moet ik nog wel het nodige zien van deze regisseur maar met name zijn oude werk is lastig aan te komen. En als het al ergens op een site staat zijn de ondertitels alleen in het Frans

Edit: drie van die zes films zijn in een aparte box verkrijgbaar met Engelse ondertitels. Nu A Time to Live and A Time to Die nog ergens vinden.