Jag Är Nyfiken - en Film i Blått (1968)

Vilgot Sjöman had de geldschieters twee films beloofd. Doordat de films over de Zweedse samenleving gingen, kwam er een geel en een blauw deel (de twee kleuren van de Zweedse vlag). Deze film loopt naar eigen woorden parallel met de gele film. In tegenstelling tot wat in deze plotomschrijving staat, is de film verder wel zelfstandig (al is het wel het beste deze als tweede te kijken). Maar er zitten nauwelijks momenten in, die ook al in de andere film voorkomen.

Deze Blue gaat vooral over religie en alle onderwerpen die daarbij om de hoek komen kijken. Qua plot wordt hier een andere affaire van Lena gevolgd, met een linkse intellectueel. Daarnaast verdiept deze film de relatie tussen Vilgot Sjöman en Lena en zien wij zijn pogingen om Lena bij Börje weg te houden. Als losse film is het ook weer lastig te zijn, omdat het voor het grootste deel eigenlijk meer van hetzelfde is. Maar als Yellow dus beviel, dan is deze film ook heel makkelijk aan te raden.

Dit deel is wel iets minder en dat komt vooral door het tweede deel, waar Lena een reis maakt naar het landelijke Zweden om daar o.a. het gevangenissysteem te onderzoeken. Hier komt de film-in-een-film-constructie veel minder voor en wordt het ook een stuk minder speelser. Ook wordt het dan duidelijk dat Yellow uiteindelijk toch de echte film was en dat deze film samengesteld is uit verhaallijnen en interviews, die het in de eerste film niet gered hebben. Niet dat dat de film minder maakt, want veel van deze delen hadden ook gewoon thematisch niet gepast. Maar uiteindelijk is het toch net wat minder interessant.

Maar toch een goede toevoeging aan de andere film. Dit soort speelse cinema wordt altijd met viel toewijding en enthousiasme gemaakt. Dat straalt er ook nu nog vanaf en dat maakt het erg aangenaam te kijken. Ook Blue krijgt een ruime voldoende.

Ja, wie A (Yellow) zegt, moet B (Blue) zeggen. Gelukkig niet zo rommelig, wat rustiger en wat overzichtelijker dan Yellow, maar het blijft vreemd, dat gedoe met die filmopnamen en die twee mannen. Lena met haar queeste over hoe de Zweedse samenleving eruit ziet buiten de grote steden. Eerlijk gezegd zal me dat een zorg zijn. Deze film heeft de tand des tijds gewoon niet doorstaan. Dat is geen schande, maar we moeten er ook niet te veel woorden meer over vuil maken. Daar komt bij, ik snap niets van de Zweedse samenleving. Toen een gesloten en geïsoleerde samenleving, en volgens mij is dat nog zo. Daar gebeurt nooit iets wat interessant of leerzaam is.