Chakushin Ari (2003)

1. Als ze niemand vermoorde zou je niets aan de film hebben
2. De "Geest" ging rond in de telefoonlijst die op de gsm stonden. Staat je nummer er toevallig in dan heb je pech.
3. Om erachter te komen waarom/wie, wat , hoe. En hoe de geest te stoppen.
4.Tja het einde... ik denk dat je de 2de en 3de dan moet bekijken ( Ik wil ze zo graag zien maar ze zijn gewoon niet te vinden!)

Enja ik denk dat de Japanners een andere fantasy en kijk op de wereld hebben... die wij niet echt kunnen vatten.
(Daarom dak ik ook zo graag hun films zie )

Al een tijdje geleden gezien, vond deze film wel geslaagd. Een mysterieus concept, lekker sfeertje, spannend en griezelig.
Ik heb ondertussen ook de Amerikaanse remake gekregen, want zelf zou ik hem al niet kopen. Gewoon al dat simpel in een Amerikaans jasje steken, stoort me wel. Nu, kan misschien toch nog behoorlijk zijn, maar meestal valt dat lelijk tegen. Deze Japanse film krijgt een mooie 7,5/10

Toch wel beter bij een tweede kijk beurt.

Het eerste uur is genieten.
De sfeer en spanning zitten er goed in, en er is een mooie rust tussen de moorden op de slachtoffers. De manier waarop de geest hun te grazen neemt is zeer vermakelijk, met het hoogtepunt de live tv-show .
Na dat uur wordt het wat minder.
Terwijl Yumi door het ziekenhuis loopt en haar pad probeert te vinden zit er nog een goede sfeer in, maar nadat haar vriend(achtig) komt opdagen wordt het wat minder. Vooral de scènes na het ziekenhuis gebeuren wordt het langdradig.
Wel weet de film af te sluiten met een cool eindshot, (Yumi die het rode snoepje in de mond van haar vriend spuugt).

Toch erg vermakelijk * 3,5

Ja dat ben ik met je eens dat de japanners een andere fantasie hebben en daarom is het gewoon te gek om te kijken.
Je wil het toch begrijpen maar vaak lukt dat gewoon niet.
Als we een japanse film hebben gekeken zitten we er soms nog ff over te praten van snapte jij het nou>..................

Film begint eigenlijk redelijk saai, alles wordt er op het laatste moment doorgedrukt waardoor ik op het einde achterbleef met een gevoel van HUH?
Het is wel spannend, ook al snap ik niet alles.

Die ringtone creeps me out. Ik snapte dat met die snoepjes niet helemaal, maar ik heb je zeker vermaakt met deze film. :']

Matig... De scenes in het ziekenhuis waren wel freaky. Ik had er meer van verwacht vooral omdat hij meestal samen genoemd word met Ju-on en Ringu.

Vermakelijk? Jazeker. Hij keek lekker weg, deze One Missed Call.

Prima horrorfilm, en op bepaalde momenten zeker wel eng, zoals de ringtone zelf, de geest aan het plafond en de live-tv scène.

Het eerste deel van de film was zeker goed, maar het zakt toch wat in. En door de lange speelduur begon ik toch wat te gapen. De lange dialogen en niks dat ook maar een poging doet om het interessant te maken maakte het toch wat saai.
Vanaf het ziekenhuis gaat het weer helemaal de goede kant op. Maar het ging toch wat te lang door, dat einde. En toen het uiteindelijk geëindigd was, dacht ik wel even "huh?". Na logisch redeneren kom ik er nog niet uit, misschien heeft dat met de sequels te maken.
Logica was er ook niet echt te zoeken, maar dat verwacht ik ook niet in een horrorfilm als deze.

3 sterren zijn meer dan voldoende voor One Missed Call. Mijn 2e Miike, na Implint. Audition staat nog in de kast te wachten, maar daar wil ik wel even écht voor gaan zitten.

Vrij typische j-horror met de depri sfeer (werkelijk geen enkel glimlachje gezien), maar wel degelijk uitgevoerd. De scenes in het ziekenhuis zijn inderdaad creepy, met name het laatste deel dat zich daar afspeelt. Grappig toch hoe iets eenvoudigs (meisje en geest in één ruimte) zo'n ongemakkelijkheid kan oproepen, een kwestie van de tijd ervoor willen en durven nemen.

Het is alleen jammer dat zulke dingen ontbreken in het begin; het eerste uur is vrij saai en amper indrukwekkend op een enkele uitschieter na. Blijkbaar ben ik sinds Ringu immuun geworden voor het Japanse spook die graag elektronica gebruikt (videoband, computer, camera, telefoon). Het einde is een anticlimax in horror-opzicht en ik snap er eerlijk gezegd ook geen snoepbal van.

Aardig Japanse horror volgens het welbekende concept met deprimerende omgevingen en personages in een redelijk verhaal.

Een beetje traag en oninteressant gaat de film van start om vervolgens richting het eind toch een en ander behoorlijk goed te maken. Mooie scenes en een goed opgebouwde spanning zorgen voor een redelijke finale. Verrassend of vernieuwd vond ik de film nergens maar een prima horror is het zeker, ondanks de wat lange speelduur en trage start.

3*