Flaming Creatures (1963)

Campy film die je eigenlijk gezien moet hebben. Een klassieker en zelfs bij de beste 500 films allertijden volgens de "They Shoot Pictures, Don't They" lijst. Alleen om die reden ben ik de film maar eens gaan kijken en ik moet zeggen ik had toch moeite mijn aandacht er bij te houden. Naar mijn mening had de film ook niet heel veel langer moeten duren. Jack Smith had zijn punt eigenlijk al gemaakt en hoe vernieuwend en speciaal het eerste half uur ook was, de laatste pak weg 10 minuten maakte de film niet veel beter.

Het punt bij deze film, als kijker, is dat je vooral naar de kunst moet kijken en je niet moet laten afleiden door allerlei lichaamsdelen die van tijd tot tijd door het beeld heen komen zwieren. Daarbij is de boodschap vrij typisch voor het tijdbeeld. Jack Smith laat zien dat er een nieuwe tijd aan is gebroken, een tijd van hogere tolerantie in de kunst zowel als in het leven zelf.

Kunst met een hoofdletter K maar helaas is het zo dat we als filmliefhebbers wel gekkere dingen zien de laatste paar jaren en met de opkomst van de erotiek in het algemeen zijn we al lang niet meer geschokt als er een keer een mannelijk lid in beeld komt en worden we ook niet gelijk opgewonden zodra we een half ontblote borst in beeld krijgen. Dat mag de pret niet drukken. Het is gewoon Kunst en daarvoor moet het ook beloond worden.

Hier ga je toch niet echt serieus naar kijken?

Ik dacht dat ik een zieke geest had. Misschien dus maar eens proberen. Maar de beschrijving beanstigd mij een beetje om eerlijk te zijn.

Via internet binnenkort maar even bekijken dan. 45 minuten valt best mee. Dus mocht ik er niet van houden ben ik er zo doorheen gespoelt. Maar wie weet, elk geval wel nieuwsgierig

Dammit net een hele review getypt houd mijn internet er mee op, dus helaas geen motivatie om opnieuw te beginnen maar dit wil ik wel even kwijt:

"Is there a lipstick that doesn't come of when you suck cock"

Ik was verkocht vanaf de eerste minuut, met travestiet vampieren, drag queens, en grootschalige orgies van slappe penissen en stuiterende borsten. Een wereld van ongecontroleerde seksuele energie, waarin vrouwen en travestieten versieren, poseren, dansen en soms elkaar pijn doen voor genot. En dat met een vleugje romantiek. Kunst!

Als Bunuel, Kenneth Anger en Andy Warhol samen een pornofilm hadden gemaakt, zou Flaming Creatures ongetwijfeld het resultaat zijn geweest. Een hilarische, briljante collage van een bisexuele orgie, vol met lippenstift, bloemblaadjes, lampen, wiebelende borsten en wapperende piemels, dit is een terecht befaamd minimeesterwerkje van de Amerikaanse avant gardegolf van de jaren zestig. Maffe shit. 4*