Cela S'appelle l'Aurore (1956)

Wat zie ik, nog maar 1 stem voor deze gekende klassieker van Bunuel
Zijn eerste film opgenomen in FR sinds zijn ballingschap, en imho een stap terug. We hebben hier immers voornamelijk te maken met een weliswaar neo-realistisch angehaucht maar au fond doktersrommanetje en melodrama, en dat zonder ironie.
Het zgn. eiland dat wordt gerund door een boze dictator oid. is feitelijk Corsica ,waar held en dokter Marchal het aan de stok krijgt met een plaatselijke potentaat, zijn bourgeois trut van een vrouw en dier schoonfamilie, en de flikken. Gelukkig wordt hij in zijn strijd behalve door een stel lumpenpaupers ook bijgestaan door niemand minder dan de schone Lucia Bose , die helaas niet gescheiden maar gelukkig wel weduwe is. Zo gaat de held inzien dat zijn leven alleen zin heeft als hij strijdt en lijdt met het onderdrukte proletariaat ,en gloort er voor de 2 gelieven een bloedrode dageraad .
Eigenlijk is dit allemaal nog meer oldschool poetisch realisme jaren 30 stiijl dan neo-realisme, een gevoel dat nog versterkt wordt door huiscomponist van die stroming Kosma.
U wil natuurlijk weten hoeveel surrealisme hier inzit, welnu: bitter weing. Het beperkt zich tot een jonglerende goochelaar op een 1 wieler en- dat was wel geestig- een reproductie van de beruchte gekruisigde gristus van Bunuel, Bunuel die zoals gekend een sell-out was geworden in dienst van het kapitalistiese Systeem. Het gaat hier om een sneer, want waar hangt dat schilderij? Op het politiebureau boven de schrijftafel van de commissaris.
Typisch Bunuel was ook het begin met mekaar bijna vermoordende kindertjes tussen de ruines en een arme ezel die genadeloos wordt afgetuigd.
Zeker niet een van zijn beste werken, kortom.

Melodrama van doktersroman niveau.

Wel sfeervolle locatie's, en eveneens visueel aantrekkelijk is natuurlijk altijd Lucía Bosé.

Georges Marchal lijkt uiterlijk soms zoveel op Jean Marais dat je je afvraagt of er soms enige verwantschap is

Er had ook een andere regisseur dan Bunuel aan het roer kunnen staan, want zijn eigen stempel ontbreekt bijna geheel.

Aardig om eens gezien te hebben (gisteren op ARTE TV)

Blijkbaar een zelden vertoonde film.

Uit het vroeger werk van Buñuel.

De essentie van dit sociaal melodrama zit hem in de vraag die één van de werklui stelt aan de dokter: "Dokter, waarom doet ge dit ?"

Het antwoord ligt hem in het feit dat de dokter niet hoort bij die categorie mensen waartoe hij had kunnen behoren, de rijke werkgever en zijn entourage, de commissaris, de echtgenote en haar invloedrijke vader, de pastoor ...die allen onverschilligheid vertonen tov van het arme werkvolk waarvan de film niet nalaat meer dan eens de onderlinge solidariteit te beklemtonen.

Sfeervolle locatie, flauwe romantiek.