Woman of Straw (1964)

Gina Lollobrigida maar er wezen in deze film. De hoofdrolspelers doen het alle goed in deze film. Toch ondanks dat ik deze film twee keer heb gezien blijft hij niet hangen, vrij tamme misdaadfilm.

Film die uitgroeit als een thriller à la Hitchcock, al is de uiteindelijke ontmaskering van de dader wat eenvoudig uitgewerkt.

Een sobere Gina Lollobrigida speelt erg geloofwaardig, Sean Connery is een klassebak en ook Ralph Richardson is knap in zijn rol van onsympathieke miljardair.

Aardige film waarin een verpleegster trouwt met haar rijke, oude en chagrijnige werkgever. De eerste helft is wat langdradig en het personage van de rijke man is wel heel onsympathiek waardoor het bijna een karikatuur wordt. Tijdens de tweede helft krijgt het plot wat meer vorm, vaart en verrassingen. Sean Connery weet een goeie rol neer te zetten.

Matigjes. Plot is onderhoudend genoeg, maar in de vertelling zakt soms het tempo wat in. Acteerwerk is regelmatig over the top, clichématig of soms zelfs houterig (ja, jij ook, Sean!). La Lollabrigida is dan nog het meest naturel. Het is in de basis gewoon een whodunnit - en niet indrukwekkend goed uitgevoerd.

Wel bedacht ik me dat het plot zich leent voor een hedendaagse versie, waarbij de Itialiaanse verpleegster een asielzoekster ofzo kan zijn. Maar ach, why botter.

Geinig om eens te zien, maar geen klassieker.

Deze thriller moet het hebben van een spannende plot met verrassende wendingen, een dosis humor, mooie locaties, en drie goed gekozen acteurs. Hij is zo opgebouwd dat je soms gaat meeleven met de slechteriken. Sean Connery speelt de charmante psychopaat; goed gekleed maar manupilatief en gewetenloos. Daartegenover staat Gina Lollobrigida als de aantrekkelijke, gevoelige vrouw die zich tegen haar eigen karakter in door zijn plannetjes mee laat slepen. Ralph Richardson begint als de chagrijnige oude man, ondergaat een karakterverandering, en eindigt als lijk met open ogen.

Audley End House is een voorbeeld van jacobijnse architectuur met een tuin van Capability Brown. Het is de ideale omgeving voor zo'n oude Britse rijkaard die graag naar Beethovens Fidelio luistert. Het middenstuk zorgt voor een contrast in sfeer met de mediterrane architectuur en zonnige stranden van Mallorca. Verwacht geen diepgang, maar wel een knap stukje entertainment.