Un 32 Août sur Terre (1998)

Wat ik mij er van herinner is dit een erg fraaie film. Leuk verhaaltje, sympathieke karakters, veel mooi beelden en een licht surrealistische inslag. Destijds gezien bij cinepremieres. Zou ik graag nog es een keer willen zien.

Een eigenaardig verhaal over een vrouw die na een ongeluk besluit dat een oude vriend de vader van haar kind moet zijn. De film zit vol sombere beelden en onplezierige en lugubere situaties, waarin niets synchroon loopt en helemaal niets duidelijk wordt. De regisseur laat in dit onnatuurlijke verhaal snelheid en lawaai contrasteren met stilte en rust.

De film begint eigenlijk als een komedie, krijgt plots een dramatische wending. De film is leuk, reuze origineel, aandoenlijk en triest. Het spel van de wat onhandige Philippe en de veel meer gerichte Simone is heel erg goed. Een pareltje.

Debuut van de canadese regisseur Denis Villeneuve, wat mij betreft één van de meest interessante hedendaagse filmmakers. Hier is hij nog niet op volle sterkte bezig, maar de film is zeker de moeite waard, vooral op visueel vlak. Je zou de film met enige moeite een romantische komedie kunnen noemen, maar dan wel één met een hoop bizarre (en soms zelfs gruwelijke) details. De twee hoofdpersonen zijn prima en de film blijft boeien, ondanks de onevenwichtige toon.

Denis Villeneuve heeft een aantal uitstekende films op zijn naam staan, maar zijn debuut kan mij maar matig bekoren. De fraaie beelden, o.a. van de imposante zoutvlakte in Utah, kunnen niet verhelen dat het verhaal én de beide hoofdpersonages —ondanks de gedegen vertolkingen— nogal wacko overkomen. Ik heb de film in feite enkel gekeken om mijn overzicht van Villeneuve te completeren. Missie volbracht is alles wat daarvan achteraf kan zeggen.

Hmm, ook voor mij was deze vooral uit completisme opgezet, en ik had toch wel hoge verwachtingen - Villeneuve is een erg sterke regisseur en een andere relatief vroege film (Polytechnique, al is dat alsnog 10 jaar na deze film) is één van mijn favorieten. Maar met deze film kon ik niet zoveel. Het ziet er nog steeds fraai uit en er zitten zeker af en toe boeiende scenes in, maar uiteindelijk interesseerden zowel het plot als de karakters me maar matig. En dan is ook anderhalf uur nog een lange zit.

Een wat bizarre film over twee vrienden die speciaal naar de woestijn trekken om met elkaar een baby te maken. Friends with benefits, maar dan éénmalig, zoiets. Net als de filmtitel is de logica ver te zoeken. Een film uit het begin van het oeuvre van Villeneuve. Hij maakte er gelukkig al veel betere.

Vooral het samenspel tussen de twee hoofdrolspelers vond ik boeiend genoeg om de film al bij al met een tevreden gevoel af te sluiten. Hier en daar een vleugje humor, met dan weer zo'n rauw onverwacht einde dat nergens op sloeg. Ik sluit me overigens aan met twee bovenstaande: gezien om het Villeneuve lijstje verder af te vinken. Nog eentje te gaan denk ik.

Fraaie beelden wel van de woestijn rondom Salt Lake City. Degelijk, maar niet echt iets dat ik perse wil aanbevelen.