Pisutoru Opera (2001)

Buiten het boekje.

Dat deze film buiten het boekje gaat kun je wel stellen, 0,0 logica, gedurfde melige muziek, dialogen zonder concrete inhoud, en ZO voorts.

Laat ik maar direct de strijdbijl op tafel gooien, het geen wat deze film kapot maakt is de genre aanduiding 'actie' , wat een dooddoener. Want laten we eerlijk zijn, de film probeert duidelijk door middel van veel humor en maffe gebeurtenissen de kijker geboeid te houden. Echter slaagt de film daar maar half in, misschien komt het door het geen dat ik een explosief kleurenpallet vol met guns en guns had verwacht, maar misschien ook omdat lang niet altijd alles even boeiend is, al is het grappig bedoeld.

Ja, er zitten inderdaad een aantal geniale scenes in waar de kleuren van het scherm spatten, maar de film bestaat voor 75 procent uit dialoog dat in een vrij kleurloze setting gevoerd word, opzich een maf contrast, maar voor mij persoonlijk iets te groot. Het dialoog gaat over een gilde met moordenaren, 100 ogen, zwerfkatten, en nog meer kalfjes. Op zich prima dat het nergens over gaat, maar de kijker wordt weinig rust gegunt, de zin is nog niet af of er komt een nieuw dialoog, erg onzinnig, uiteindelijk dan ook de insteek van de film, maar het had wel iets minder gemogen.

De vreemde gebeurtenissen worden ondersteund door melige deuntjes, om in eerste instantie de film ervan te weerhouden om te verdrinken in haar eigen breedgesponnen dialoog, maar ook om de boel iets aan te dikken, hier slaagt de film dan wel 100 procent in en maken die scenes duidelijk vermakelijker.

Een visueel spektakel of 'de kleuren spatten van het scherm' zie ik hier ook niet in. Ja, in enkele scenes is het grandioos, maar over het algemeen valt het wel mee. Verder was de editting ook erg uit de maat, al weet ik niet of dat met opzet is of niet.

Uiteindelijk een erg bijzonder filmpje, die zeker zijn momenten had, helaas werd dit deels om zeep geholpen door het vele dialoog. Aan de andere kant, was ik er met de verwachting ingegaan een stomzinnige komedie te zien, had dit misschien anders uitgepakt. al met al prima weg te kijken.

3*

Bij Suzuki is de editing altijd nogal tegendraads, dat maakt het voor mij juist extra uitdagend.
Zelfs bij zijn drama's wordt je constant uit het verhaal getrokken door een onverwachte cut of een bevreemdend effect. Maar hier is dat wel tot in het absurde doorgevoerd.

Er is al veel gezegd over hoe opvallend Pisotoru Opera is, hoe Suzuki geen regels kent en vooral hoe mooi(!!!!) het allemaal is.. dat laatste kwartier is bijvoorbeeld schandalig goed, niet normaal meer.

Ik zie het zelf als volgt: Suzuki creeërt talloze kleine podia, waar vele mono en dialogen plaatsvinden. Stuk voor stuk zijn het set-ups met de intentie style > substance. Een perfect oog voor kleurgebruik, briljante composities en die bizarre timing met de montage.. zorgen voor een wel héél bijzondere ervaring.

De theatrale manier van spelen bevestigd mijn kijk op de film wel. Het zijn stuk voor stuk kleine gespeelde stukken, die af en toe samenhang vertonen maar vaak ook compleet willekeurig gebeuren. De monoloog over de vlaggen bijvoorbeeld, misplaatst, onverwacht, zonder toegevoegde waarde... en toch...toch zit ik te genieten en denk ik; dat heb je tof gedaan. Dat is een gevoel dat constant overheerste, wat doet Suzuki lekker z'n ding en wat kan ik me er nog in vinden, hoewel het vaak nergens op slaat. Waar zit ik naar te kijken? Waar luister ik naar? Geen idee, en toch doet het wat.

Van de piekfijne regie tot aan de botte editing. Sprongen binnen de scenes, veranderingen in posities, verandering in aankleding of ineens een compleet andere set-up, alles kan en alles mag. Hij doet dit zo consequent en op zo'n vakkundig wijze, dat dit off-beat gedoe een kunst op zich wordt. Echt weggeblazen door dit prachtige stukje, onvervalste 'eigen' cinema.

Een gebrek aan verhaallijn of een duidelijk richting, hoeft niet per se slecht te zijn. Maar het moet meestal wel van hele goeden huize komen, wil het nog een leuke film worden. Visueel misschien wel goed, maar niet leuk genoeg om bijna 2 uur interessant te blijven. Wat dit soort films betreft moet het óf van korte speelduur zijn óf wat variatie hebben. Deze film had ik na drie kwartier wel gezien en dan wordt het een lange zit... Traagheid leek wel het sleutelwoord. Het interessante was eraf en met hangen en wurgen heb ik deze film af weten te kijken. Zo goed als geen interessante scènes meer en het ontbrak volledig aan iets nieuws. Iets wat er voor zorgt dat je graag door wilt kijken en niet constant zit te kijken hoe lang je nog moet. Enige leuke aan de film was het deuntje dat constant terugkwam. Kitscherig, langdradig en saai.

Suprise .

Misschien toch maar niet herkijken dan. Review van Chevy is een soort deja vu.

Jullie vallen ook wel onder hetzelfde filmliefhebbersprofiel.

Was het maar zo.

Geloof niet dat Chevy een groot liefhebber van pulp, horror en wereldcinema is. Zie enkel een overlap op klassiekers en wat modern Hollywood.

Echt?

Aaah Suzuki...eerste film van hem die ik zie die niet uit de sixties komt.
Bevalt mij trouwens nog beter dan Branded to Kill of Tokyo Drifter.
Felle kleuren, compleet waanzinnig verhaal en op een gegeven moment laten we iedere vorm van realiteit varen en speelt de film zich alleen nog af in groteske toneel-decors.
Niet zo ultra-geweldadig-bloederig als bv Fudoh, maar minstens zo bizar (die relatie met dat kleine meisje is wel heel sexueel getint!).
Kan me voorstellen dat dit misschien nog wel beter in de smaak valt bij de Greenaway-liefhebbers dan bij de AsiaMania-fans.

Precies mijn gedachte. Het was vooral de lengte die mij tegenstond. Dat heb ik wel vaker met abstractere films. Ik kan ze erg leuk vinden, maar meestal meer als korte films. Ze passen al snel niet bij het idee 'meer van hetzelfde'. Bij Pistol Opera had ik dan ook nog eens het gevoel dat de beste ideeën vooral in het eerse half uur zitten. De openingsmoord op het dak. De introductie van de hoofdpersonages. De actiescènes met de man in de rolstoel en de Amerikaan. Erg goed gedaan allemaal. Suzuki's stijl werkt het beste met actie of in ieder geval veel beweging. Daarom leeft de film na het eerste half uur alleen nog op aan het slot.

Het middenstuk is echter nogal suf en oninteressant. De film blijft er mooi uitzien en een eigen stijl behouden, maar nu wordt het ingezet voor wat vervelende dialogen en zelfs karakterontwikkelingen, wat nogal bizar is aangezien er geen logische karakters of ontwikkelingen inzitten. Het uiterlijk hielt me een tijdlang bij de les, maar erg veel voldoening haalde ik daar op een bepaald moment niet meer uit.

Dat is jammer, want Suzuki is duidelijk een eigenzinnig talent. Ik gaf de film eigenlijk drie sterren, maar ik denk er twee dagen later toch met best wat plezier aan terug, ondanks enkele dode stukken. Ik ga voor 3,5*. Maar inderdaad, met een lengte van drie kwartier tot maximaal een uur had hier misschien een 4,5* in gezeten.

Werkelijk prachtige film qua uitvoering. Echt alsof je naar een theatertje zit te kijken, maar dat de regisseur weet dat het voordeel van film boven theater is dat bij elk nieuw shot de karakters plots van positie kunnen zijn verwisseld en dat je ze ook gelijk in een compleet ander decor kan plaatsen. Daarnaast is het een geweldige mix van echte decors (wat ook weer een mix is van normale sets en greenscreen) en stukken die op locatie geschoten zijn. En bij dat laatste werkt de architectuur bijna op een magische wijze mee.

Waarom dan geen hoger cijfer? Omdat ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de hele film lang geboeid was. Het werkt erg vermoeiend, mede omdat er onlangs de continue wissel in visuele aanpak er toch niet zo veel snelheid in zit. Het is toch echt veel gepraat over zaken waarvan ik denk dat het de meeste kijkers stiekem niet zo veel heeft geïnteresseerd. Ik had overigens geeneens het idee dat het hele plot zo heel erg moeilijk was. Volgens mij is het nogal een simpel verhaaltje, alleen draait ze film er nogal moeilijk omheen.

Uiteindelijk zeker een tip voor mensen die geïnteresseerd zijn in knappe visuals. Maar wees gewaarschuwd: dit is geen strakke film. De film is nogal consequent inconsistent (wat een pretentieuze zin). Wel een erg mooi en sfeervol experiment waar veel filmmakers iets van zouden kunnen leren.
4*

Gaaf.

Blijft ook bij herkijk een zeer maffe, weirde en verrassende film. Suzuki haalt echt alles uit de kast om een weird en vermakelijk filmpje neer te zetten. Je moet het plot dan wel even naast je neerleggen want daar is het verder duidelijk niet om te doen.

Gave soundtrack, aparte acteerstijl en visueel sterk uitgewerkt. De link naar het "opera" uit de titel is in alle drie steeds sterk aanwezig. Het enige wat me deze keer wel tegenviel was het lelijke 4:3. Een vortig formaat dat de beelden echt geen goed doen, onbegrijpelijke keuze.

Maar verder een heerlijk uniek en eigen filmpje. Kent geen vergelijk en het gebeurt me niet zo vaak maar Suzuki zelf maakt het alleen maar toffer. Er is iets magisch aan zo'n oud opatje dat één van de meest weirde en gekke films weet te maken.

4.5* en een uitgebreide review