Battle Cry (1955)

een hele goeie oorlogs film met ook een dramatische kant

meer een dril en liefde film zeer weinig actie

Actiescènes werden afgewisseld met een dosis romantiek in deze te lang durende, sappig vertelde, melodramatische, stereotype en toch ook bij tijd en wijle saaie, episodeachtige Amerikaans patriottische (van jongen tot echte man) soapoorlogsfilm. De cast vond ik trouwens goed spelen.

Eigenlijk moet je zulke ouwe meuk ook helemaal niet kijken want dat kan ook nooit goed zijn.

Matig en over sentimenteel geacteerd in de jaren 50 stijl.

Oorlog komt ook alleen maar zijdelings in beeld en dat geldt ook voor de finale veldslag van het 6th regiment die in het boek beschreven wordt en echt heeft plaatsgevonden.

Ik heb hem toch maar gekeken vanwege dat boek. Gezworen kameraden van Leon Uris, het epos van de Amerikaanse mariniers, zoals op de cover staat.

Een boek dat ik voor het eerst in mijn jeugd gelezen heb en daarna nog een paar keer.

Geweldig boek.

En ja ach, als je dan de film battle cry kunt downloaden en kijken, waarom dan niet?

Nou misschien omdat buiten dat de film het natuurlijk niet moet hebben van de special effects, deze film ook eigenlijk gewoon zoetsappig is en bepaald geen Epos.

Toch nog 2,5 ster vanwege het goede boek.

Jeugdsentiment van de bovenste plank betreffende het boek, Leon Uris zet een aansprekender verhaal en een stuk handzamer boek neer dan de 1000 pagina's van James Jones zijn From here to eternity, een verhaal waar overigens helemaal geen oorlog in voor komt.

De film kenmerkt zich zonder meer door heel dicht bij het boek te blijven, de hele lijn der gebeurtenissen en vooral de nadruk op het privéleven is zoals in het boek omschreven. Echter, waar het boek na de helft iets meer omslaat naar de oorlog doet de film dat bepaalt niet. Het eindeloos inschepen weer debarkeren, onderweg zijn en maar afwachten is wel een feit, en hoewel in het boek eveneens maar sporadisch zien ze toch nog aardig wat actie vooral tijdens de tweede en laatste operatie. Vooral van Guadalcanal en Tarawa laat men bitter weinig zien, sterker nog, de dood van Hodgekiss klopt niet de omschrijving van de verteller qua grote van Tarawa raakt ook kant nog wal. De uiteindelijk slag om Saipan wordt eveneens anders dan in het boek in beeld gebracht om nog maar te zwijgen over de vreemde voertuigen die de Mariniers gebruiken tijdens de landing en de strijd en de Jappen zelf Sherman's hebben.

Goed, als de film wel ergens in slaagt is het een beeld creëren van het vluchtige leven van een soldaat in oorlogstijd. Trainen, de bloemetjes buiten zetten zolang het kan, een relatie hier of daar, het schip in, wel of geen actie, het schip weer uit, trainen en dan uiteindelijk deelname aan een operatie. Ik was in eerste instantie verheugd hoe het eerste uur het boek werd gevolgd, wetende wat er qua relatie besognes nog ging komen maar wat ik vooral nog aan oorlog verwachte werd helaas niet bepaald ingelost en verzand de film toch teveel in GTST taferelen. Desalniettemin voor het jeugdsentiment erg leuk eindelijk eens gezien te hebben en vanwege de herinneringen een positief uitvallend cijfer.

Meer drama dan aktie maar goed , het is allemaal wel degelijk in beeld gebracht , en aan het einde toch nog wat oorlogsaktie al is dat wel erg laat in de film .