Jonas Qui Aura 25 Ans en l'An 2000 (1976)

[i]Mamma, pappa, hoe zijn jullie in godsnaam geworden wie jullie zijn[/i]? Voor iedereen die ( zich ) deze vraag gesteld heeft zou deze film educatieve waarde kunnen hebben.

De inhoud is overbekend: de kater van de 68 generatie zoals hierboven beschreven. We kennen deze thematiek voornamelijk uit films die spelern in landen waar de protagonisten tenminste nog bommen gooiden naar of schoten op de lakeien van het establishment, maar deze in het saaie truttige CH spelende ( meer bepaald Genève ) film voert kutjes op die duidelijk nooit verder zijn gekomen dan het eerste hoofdstuk van het rode boekje.

De gruwelen van de kapitalistiese maatschappij verruilen ze voor nog ergere beproevingen : okselhaar kweken, tantrische sex, schimmelkaas, biologisch boeren, de "begripvolle" leraar spelen , het opzetten van alternatieve scholen of..........het luisteren naar zingende walvissen per casette . Het enige personage dat nog enigszins op een mens lijkt is caissière Miou-Miou, die proletarisch winkelen aanmoedigt bij haar klandizie en er zelf aan meedoet.

Ik ben een tolerant mens, maar tijdens en na het kijken had ik iets van: euthanaseer dat canaille en aborteer Jonas, want dit wordt nooit wat.

Om het allemaal wat cachet te geven wordt af en toe door een voice over geciteerd uit het werk van Geneefse burger JJ Rousseau en seventies grootheden als Paz en Neruda.

Om ook het proletarische publiek te bereiken maakt Tanner het niet te moeilijk: zo wordt keurig uitgelegd waar de naam van het kindeke Jonas ( niet te verwarren met het kindeke Jezus ) vandaan komt: Jonas was een bijbelse voorloper van Pinocchio.

Cinematografisch niet te bijzonder en behorend tot de naturalistische traditie ( niet te verwarren met cinema vérité ) en tussendoor wat oddball humor in zwart-wit.

Een film die een leuk tijdsbeeld laat zien, met zoals hierboven beschreven wel een hoop haast antroposofisch geneuzel, van vrije school tot biodynamische landbouw, zeg maar. Typisch voor de kunstzinnige europese jaren 70 film. De film wordt wel steeds iets beter en bleek uiteindelijk lang niet zo slecht als je op het eerste gezicht misschien zou denken. Er zitten mooie scènes in, maar helaas ook heel wat onverklaarbare en onnodige. En als er dan ook nog drie verschillende epilogen aan vast worden geplakt dan is mijn geduld wel op eigenlijk.

Een typisch geval van net niet.

Op 10 en 11 mei te zien in Filmhuis Cavia, Amsterdam.