5 Bambole per la Luna d'Agosto (1970)

Zielloze navertelling van Agatha Christie's Tien Kleine Negertjes...

Er is totaal geen sprake van karakterontwikkeling

waardoor de moorden, die overigens off-screen gebeuren,

niets anders zijn dan een gegeven dat aan ons gepresenteerd wordt in deze automatische piloot.

De muziekbegeleiding, een soort italo bossa nova funk, vond ik, ondanks het feit dat het schaamteloze opvulling was, wel funky genoeg klinken om het te waarderen.

Geen hoogvlieger idd,al bent u waarschijnlijk de enige mens in het universum die bij een gialllo op karakterontwikkeling zit te wachten.Er zijn toch nog wel redenen om deze ziljoenste hervertelling van ten little nig ,door Bava zelf zijn minste film genoemd,niet volkomen als bagger af te doen:het gogo dansje van Fenech met de aardige coda,het feit dat diezelfde Fenech louter softcore poses aanneemt(de rest van de vrouwelijke cast ziet er ook niet verkeerd uit,trouwens),de reeds gememoreerde soundtrack,maar vooral een absoluut geniaal shot van rondstuiterende balletjes in een niet geheel toevallige richting .

De clou is overigens te stompzinnig voor woorden,maar zo hoort het ook.

Clip.

Mindere giallo. Ik geef een 2,5. Waarvan 0,5 punt voor de aanwezigheid van la Fenech en mijn favoriet Ely Galleani en nog 0,5 punt voor de muziek.

Naar mijn mening de minste Bava die ik tot op heden gezien heb. De muziek klinkt inderdaad wel lekker, maar mist de suspense en dat is wel wat deze film nodig had.

Bava slaagt er namelijk niet in om de onderlinge spanningen tussen de eiland bezoekers over te laten komen. Maar dat komt niet alleen door de muziek: het acteerwerk is ook niet fantastisch te noemen.

Wat dan nog wel genietenswaardig is? De sfeervolle shots en close-ups die Bava hier en daar voorbij laat komen. Hiermee laat hij wederom zien dat hij een man was die aandacht had voor de visuele uitstraling.

De plottwists tegen het einde waren ook nog wel aardig, maar voor een gedeelte wat voorspelbaar.

Meer een film voor de Bava fanatiekelingen.

Arrow gaat deze op bluray uitbrengen: Five Dolls For An August Moon Dual Format - arrowfilms.co.uk

Is deze werkelijk geregisseerd door Bava? Wat een saaie en zielloze navertelling van de 10 kleine negertjes! Zelfs met de relatief korte speelduur vond ik deze moeilijk uit te zitten. Er is bijna geen karakterontwikkeling, ook zijn er teveel karakters zodanig dat het niet echt mogelijk is om er binding mee te krijgen. Zowat alle moorden gebeuren off screen, geen spanning. Veel blabla en totaal geen tempo. Mooie shots van het eiland en mooie dames die opvallend weinig vlees toonden.

Fijn filmpje al is het maar vanwege de typische Bava montage en weirdo shots. Ondersteund door flink van Hammond gejank.

Qua kleurgebruik en dames zit het wel goed. Maar verder is het een weinig spannend moord mysterie. Gelukkig duirde mijn versie (Arrow blu ray) slecht 81 minuten en geen 88.

3* voor het sfeertje.

Het plot is sterk geïnspireerd door de verhalen van Agatha Christie en door Ten Little Indians in het bijzonder. Desondanks is 5 Bambole per la luna d'agosto een weinig pakkende film. Het zijn vooral de fantasieloze afgietsels van de personages die irriteren. Rijk, inhalig, gefrustreerd, verveeld en decadent. Hun lot is de kijker om het even. Het enige waar je je op kan verheugen is dat ze mogelijk slachtoffer worden van een moord.

Veel vreugde valt hieraan ook niet te ontlenen. Mario Bava stelt zich in dat opzicht nogal terughoudend op. In plaats van zich te richten op het detectiveaspect en tekeer te gaan met vette moordpartijen, kiest Bava voor snobistisch geleuter en vervelende interacties tussen de verwaande personages. Niet boeiend.

De moorden gebeuren en passant en zijn niet meer dan een komische running gag. De overlevenden interesseert het maar weinig. Die gaan rustig door met het drinken van hun extravagante drankjes en hun arrogante geleuter. Spannend is het allemaal niet.

Pas tegen het einde verheft zich de film enigszins uit zijn saaie ritme, maar dat is veel te laat om nog te intrigeren. 5 Bambole per la luna d'agosto blijft een saai gebeuren dat wordt gedragen door irritante personages.

Vervelende film.

Het is een vreemde combinatie van Agatha Christies And then there were none en een poppy sixties gevoel. Zoals in andere Bava films is er veel aandacht voor decor, in dit geval (de illusie van) een moderne villa waarin het zich allemaal afspeelt. De muziek is dan wel allesbehalve spannend want bestaat hoofdzakelijk uit wat drammerig swingend orgelwerk aangevuld met rockinstrumentatie.
Deze film was zodanig low budget dat de acteurs hun eigen kleren droegen en Mario Bava zelf instond voor de editing. Verder heeft Bava zelf aan het decor bijgedragen met schilderwerk dat het exterieur van de villa voorstelt. Ik heb niet gemerkt dat het om schilderwerk ging dus ook goed gedaan van hem.

Het lijkt allemaal gedaan met een vette knipoog tot en met de hilarische eindtwist toe. Tussentijdse hoogtepunten zijn de scenes in de koelkamer waarin de verse lijken worden opgeborgen.
Ook de beginscene is een pareltje waarin Mario Bava zijn gevoel voor humor toont. De kijker wordt volledig op het verkeerde been gezet maar naderhand gaan de poppen dan toch aan het dansen.

Vermakelijk obscuur werkje.